Спыталі ў айцішнікаў, як на іхную працу і настроі ўплывае ШІ — і што рабіць, каб абараніць сябе на выпадак звальнення. Спойлер: некаторых інтэлект ужо замяняе, але разуменне, куды рухацца далей, яшчэ не прыйшло.
Спыталі ў айцішнікаў, як на іхную працу і настроі ўплывае ШІ — і што рабіць, каб абараніць сябе на выпадак звальнення. Спойлер: некаторых інтэлект ужо замяняе, але разуменне, куды рухацца далей, яшчэ не прыйшло.
— Я ўжо даўно не працую як наёмны супрацоўнік у адной кампаніі. Перайшоў на фрыланс і адначасова вяду некалькі праектаў для розных заказчыкаў. Таму ў маім выпадку страх не скарачэння, а таго, што заказчыкаў стане менш — а тыя, што застануцца, будуць замаўляць меншы аб’ём працы.
Я б нават сказаў, што ў мяне ўжо не страх, а наступная стадыя — прыняцце. Таму што насамрэч казаць пра тое, што ШІ пачне замяняць распрацоўшчыкаў, ужо позна — ён робіць гэта проста цяпер.
Калі глядзець на маю працу, то апошнія паўгода я практычна не пішу код рукамі. Толькі нешта крыху падпраўляю пры неабходнасці. У асноўным код за мяне піша ШІ — а я стаўлю яму задачы і правяраю вынік.
Больш за тое, за апошні час у мяне адваліліся пара кліентаў: пры дапамозе таго ж Claude яны самі змаглі ўнесці праўкі без асобнага спецыяліста. Адзін заказчык змог вырашыць даволі складаны інцыдэнт нават з ChatGPT. Да мяне ён звярнуўся толькі за пацвярджэннем таго, што прапаноўваў ШІ — і я пагадзіўся, што варыянт і праўда добры, я б зрабіў так сама.
Гэта значыць, ранейшы фармат працы паціху памірае, а якім будзе наступны і ў чым канкрэтна будзе мая каштоўнасць — я пакуль да канца не разумею. І такіх гісторый, як мая, становіцца ўсё больш.
Нядаўна бачыў пост у threads з "пераклічкай" айцішнікаў — хто колькі сядзіць без працы. Каментароў было шмат: хтось паўгода шукае, хтось год, а хтось ўжо адчаіўся і пайшоў працаваць кур’ерам ці на склад. Можна, вядома, суцяшаць сябе тым, што гэта проста нейкія няправільныя айцішнікі, якім скілоў не хапае. Але насамрэч агульная тэндэнцыя не самая аптымістычная.
Пры гэтым я не думаю, што неабходнасць у ІT-спецыялістах знікне зусім. Па-першае, не ўсе заказчыкі такія прасунутыя ў распрацоўцы. А па-другое, нават калі нейкую частку працы яны змогуць рабіць самастойна праз ШІ, ніхто не зніме з іх задачы па вядзенні і развіцці бізнесу. Я не думаю, што заняты прадпрымальнік са сваіх умоўных 40 працоўных гадзін на тыдзень будзе гатовы марнаваць 10 на распрацоўку. Бо нават з ШІ немагчыма зрабіць усю працу за гадзіну. Трэба паставіць інтэлекту задачу, потым яе праверыць, калі трэба — скарэктаваць, паставіць, упэўніцца, што ўсё працуе і г. д.
Вядома, для рэалізацыі гэтай задачы ўжо не трэба цэлы аддзел айцішнікаў. Але ўсё ж хаця б адзін кампетэнтны чалавек, які ўмее ставіць задачы ШІ і атрымліваць патрэбны вынік, неабходны. Магчыма, гэта і стане асобнай кампетэнцыяй, якую нам усім трэба развіваць.
Так ці іначай, сыходзіць у іншыя сферы я не хачу, планую заставацца ў ІT. Каб у нейкі момант не застацца зусім без заказчыкаў, я ўважліва вывучаю, што можна рабіць з ШІ, павышаю сваю кваліфікацыю, праходжу розныя спецыялізаваныя курсы, цікаўлюся ў калег, хто як выкарыстоўвае інтэлект і г. д.
Усё яшчэ зыходжу з таго, што без працы не застануся. Але і не выключаю варыянт пераходу ад фрылансу назад у найм.
— Рынак хістае, хоць наша кампанія, здаецца, пакуль стабільная. Мы таксама актыўна ўкараняем ШІ, але для буста прадукцыйнасці, а не замены людзей. Цяпер ужо робім прыкладна х3 ад таго, што рабілі да штучнага інтэлекту.
Тым не менш, нейкі час таму ў іншай кампаніі мяне ўжо скарацілі, таму асцярогі за заўтрашні дзень і страх быць звольненай (магчыма, яшчэ і адным днём) усё роўна ёсць.
Каб зменшыць трывогу, я вырашыла прадпрымаць канкрэтныя "падстрахоўваючыя" крокі. Напрыклад, каб у выпадку чаго не страціць ВНЖ і не застацца без карты рэзідэнта праз перапынак у даходах, частку заробку я акумулюю на платформе, праз якую і выводжу грошы. У выпадку рэзкага звальнення яшчэ 2–2,5 месяца для Польшчы будзе выглядаць так, быццам я яшчэ працую.
Калі тлумачыць гэтую схему простымі словамі, то кліент (мой працадаўца) плаціць мне заробак праз гэтую payroll-платформу. Далей я выводжу грошы праз бізнес-інкубатар, а інкубатар ужо пераводзіць мне на асабісты рахунак.
Ужо больш за год я пакідаю на платформе 0,1х з кожнага заробку. Гэта дазваляе назапасіць дастаткова грошай, каб у выпадку рэзкага звальнення я магла яшчэ пару месяцаў выводзіць сабе даход.
Насамрэч такая схема даволі зручная і не патрабуе ніякіх дадатковых выдаткаў — толькі камісія банка 10$ пры пераводзе з платформы на рахунак інкубатара.
— Насамрэч гэтая вечная трывожнасць і страх быць звольненым у любы момант — ці не галоўныя прычыны, чаму ў будучыні я хачу ўвогуле сысці з ІT.
Цяжка жыць у свеце, дзе трэба пастаянна трымаць руку на пульсе. Пастаянна вучыцца чамусь новаму ў сваёй справе — гэта нармальна. Але як быццам адбывацца гэта павінна з цікавасці, а не пастаяннага страху выпасці з гонкі.
Пяць месяцаў таму мяне ўжо скарацілі ў кампаніі, дзе я доўга працаваў. Можна нават сказаць, што я сваімі ж рукамі капаў сабе магілу, развіваючы скілы ў Claude — якімі мяне, груба кажучы, і замянілі. Хіба гэта не жэсць?
Пры гэтым нельга сказаць, што маю працу цалкам робіць ШІ. Але ён дакладна змяніў падыход ва ўсім. У тым ліку для самога прадукту стала незразумела, куды развівацца і ці ёсць сэнс. Адпаведна, скараціліся інвестыцыі. Як вынік — скарацілі штат.
Новую працу я шукаў чатыры месяцы. Знайшоў не зусім па спецыяльнасці і не вельмі задаволены аплатай, таму працую, але працягваю шукаць.
Таму я б сказаў, што мне не тое каб трывожна (усё роўна ж ужо скарацілі), а хутчэй сумна назіраць за зменамі. Вельмі не хочацца жыць у свеце, дзе не заўсёды зразумела, што зроблена чалавекам, а што — ШІ. Як і не хочацца бачыць такую колькасць бязмоўна зробленых дызайнаў і крыва напісаных тэкстаў у сетцы.
Часам я нават выбіраю не заходзіць у сацсеткі, каб не быць датычным да такога нізкапробнага кантэнту нават на ўзроўні спажывання.
— За апошнія пару гадоў мяне, шчыра кажучы, добра паматала. Пасля пераезду ў Польшчу я яшчэ некалькі гадоў працавала ў сваёй беларускай кампаніі, а потым звольнілася адтуль з уласнага жадання. Пошук новай працы заняў амаль год (!).
У нейкі момант я адчаілася знайсці паўнавартасны фул-тайм, таму пачала глядзець у бок парт-тайм праектаў. Тым больш што ў перыяд пошукаў начыталася пра неабходнасць партфельнай кар’еры і на ўсялякі выпадак прайшла курсы СММ (мне заўсёды падабаліся сацсеткі).
З парт-таймамі таксама аказалася не ўсё так гладка. Адныя раптоўна канчаліся праз пару месяцаў, другія самі не разумелі, чаго хочуць. Быў нават адзін стартап, ва ўладальніка якога скончыліся грошы і ён усёй камандзе не аплаціў апошні адпрацаваны месяц…
Прайшоўшы праз усе гэтыя церні, мне ўсё ж удалося дайсці да зорак — і я працавала адначасова на трох праектах: на адным пісала артыкулы, два іншых вяла як СММ-спецыяліст (навыкі напісання тэкстаў у гэтай сферы вельмі нават прыгодныя).
Хацела б я так працаваць у нармальны час? Не. З аднаго боку, у такім рэжыме пачуваешся спакайней: нават калі адзін праект адваліцца, будзе два іншых. Вядома, даход прасядзе, але ты не застанешся зусім ні з чым. Але з іншага боку — гэта вельмі трывожна. У кожнага праекту свая тэматыка, своя спецыфіка і сваё кола задач. Я ўвесь час была ў нейкай паніцы, толькі б дзесь чагось не забыць зрабіць.
Праўда, мая прайм-эра доўжылася нядоўга. З чэрвеня вядзенне сацсетак у адным стартапе паставілі на паўзу, а з верасня — мяне скарацілі і на другім, дзе я пісала артыкулы. Там таксама зменшыўся аб’ём інвестыцый, а першым, як вядома, пакутуе маркетынг — і ўжо тым больш аўтары, якіх цяпер усюды замяняюць ШІ.
Што я буду рабіць далей? Шчыра кажучы, паняцця не маю. Пасля папярэдніх пошукаў у мяне ўсё яшчэ крыху торгаецца вока ад слова "суразмоўе". Працаваць на кагось, калі цябе ў любы момант могуць скараціць адным днём, таксама ўжо надакучыла. А яшчэ нармальныя якасныя тэксты як быццам ужо нікому не трэба — усе пішуць праз ШІ і не хочуць траціцца на асобнага спецыяліста.
Рынак моцна змяніўся, раней такіх адносін да супрацоўнікаў не было. А цяпер кожная другая навіна пра тое, як нейкая кампанія звольніла тысячу супрацоўнікаў, але ўклала некалькі мільёнаў долараў у ШІ. А гэтыя самыя супрацоўнікі — як адзіночкі ў маленькіх шлюпках у акіяне. Вакансій маса, але ты не ведаеш, за што брацца і куды грэбці.
Я ўсё часцей думаю, што вельмі хацелася б мець сваю маленькую справу і працаваць на сябе — ды хоць піражкі на замову пячы. Іх пакуль ШІ не заменіць…
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.