Калі Андрэй зразумеў, што будаўніцтва — не яго, ён пайшоў у ІТ і пазней пераехаў у Лондан. Там разам з двума суснавальнікамі стварыў Noji — бізнес, які ў траўні 2026-га набыла паўднёвакарэйская кампанія.
Калі Андрэй зразумеў, што будаўніцтва — не яго, ён пайшоў у ІТ і пазней пераехаў у Лондан. Там разам з двума суснавальнікамі стварыў Noji — бізнес, які ў траўні 2026-га набыла паўднёвакарэйская кампанія.
Трое сяброў — беларусы Андрэй Бандарэнка і Максім Абрамчук, а таксама Даніл Гантоўнік з Літвы — запусцілі Noji у 2020 годзе без інвестыцый. Цяпер у яго больш за 6 млн карыстальнікаў за ўвесь час, больш за 100 000 актыўных падпісчыкаў і $4 млн гадавога даходу.
У маі 2026-га каманда закрыла ўгоду з паўднёвакарэйскай DelightRoom. Студыя заснавана ў 2013 годзе, найбольш вядомыя сервісы — Alarmy, праграма-будзільнік № 1 у App Store у 97 краінах, і DARO, платформа манетызацыі рэкламы для распрацоўшчыкаў праграм. У 2026-м студыя запусціла DelightHub — венчурны падраздзел, які купляе і маштабуе высокаэфектыўныя праграмы.
Мы пагаварылі з Андрэем пра гісторыю поспеху, якіх апошнім часам так не стае.
Андрэй Бандарэнка родам з Гомля. Ён скончыў Гомельскі фізіка-матэматычны ліцэй і паступіў у БНТУ на будаўнічую спецыяльнасць: «Не захацеў ісці тым жа шляхам, што аднакласнікі-праграмісты». Аднак хутка зразумеў, што будаўніцтва — «не яго». Усе раілі падацца ў ІТ — праз тэставанне.
Аднак Андрэй стварыў агенцтва, якое займалася распрацоўкай чат-ботаў: «У 2018 годзе быў бум чат-ботаў, яны былі шалёна папулярныя». А праз два гады прадаў яго. Нейкі час працаваў у Azur Games, а потым перабраўся ў Лондан, дзе ўжо жылі Максім Абрамчук і Даніл Гантоўнік.
Там узнікла ідэя Noji — з асабістага вопыту: Андрэй і кофаўндары актыўна вучылі мовы, карысталіся рознымі праграмамі для запамінання слоў. Андрэй быў фанатам флэш-картак:
— Калісьці ў мяне былі сотні такіх паперак — некалькі стосаў, насіў іх з сабой усюды. Калі перайшоў на сервісы з карткамі, зразумеў, што гэта ўсё яшчэ лепшы спосаб запамінаць словы. Але ніводнае з рашэнняў на рынку да канца не задавальняла.
Хлопцы вырашылі зрабіць сваю версію такой праграмы. Здавалася, гэта будзе нішавы інструмент для тых, хто вучыць мовы. «Але амаль адразу высветлілася, што рынак значна шырэйшы».
— Гэта было сюрпрызам для нас! У краінах СНД карткі ў асноўным асацыіруюць з мовамі. А ва ўсім астатнім свеце гэта даўно — стандартны інструмент для студэнтаў: яны карыстаюцца карткамі, каб падрыхтавацца да экзаменаў, паступаюць, здаюць сертыфікацыі. Тыя, хто вучыць мовы, аказаліся толькі часткай нашай аўдыторыі — і не самай вялікай.
Так паступова мы сфакусаваліся на студэнтах — яны сталі нашым ядром.
Укладанняў на старце не было — «рабілі ўсё самі»: хтосьці пісаў код, хтосьці займаўся прасоўваннем.
MVP стварылі за два месяцы, на React Native — было важна, каб у праграмы была і вэб-версія.
— Ствараць самастойна карткі на тэлефоне нязручна — патрэбны кампутар, а вось вучыць ужо — наадварот. Так наш прадукт ператварыўся ва ўніверсальны.
Першую версію загрузілі ў сторы, праграма пачала набіраць папулярнасць. «Паціху паляпшалі яе — сталі прыцягваць дызайнераў, спачатку парт-тайм, потым на фул-тайм». Стараліся, каб на ўсіх пляцоўках праграма была ў топах і бліжэй да канкурэнтаў. Куплялі шмат рэкламы. Потым пайшоў арганічны трафік — з Еўропы, ЗША. Прадукт аказаўся вельмі запатрабаваны ў Бразіліі.
— Студэнты вучацца групамі, — тлумачыць Андрэй, — калі праграма падыходзіла аднаму чалавеку, вельмі часта ён прыводзіў усю сваю групу. Гэта моцна дапамагала на старце: рост ішоў не толькі праз рэкламу, але і сам сабой, праз рэкамендацыі ўнутры навучальных суполак.
Сама праграма бясплатная, але ёсць прэміум-функцыянал па падпісцы.
Увесь даход рэінвесціравалі ў прадукт.
На піку, адзначае Андрэй, выручка складала больш за $4 млн у год. Прычым каля 20% паступала праз вэб-версію — гэта незвычайна для мабільнай праграмы.
— З самага пачатку мы паставілі задачу нарошчваць і пастаянна маштабаваць наш прадукт, кожны год стараліся зрабіць х2, — кажа Андрэй. — Але потым упёрліся ў столь: не разумелі, як далей расці, захоўваючы пры гэтым ранейшую хуткасць.
Разглядалі розныя фарматы развіцця — ад пошуку інвестараў і стратэгічных партнёраў, якія ўвайшлі б у долю і дапамаглі з маркетынгам, да продажу кампаніі.
Андрэй кажа, яны склалі спіс — унеслі туды канкурэнтаў, а таксама іншых паблішараў, якім праграма магла б быць цікавая. Аказалася, многія актыўна сачылі за імі, ведалі іх трэкшн — гэта здзівіла і ўзрадавала.
— Тэхнічна прадаць кампанію можна і самастойна. Але мы пайшлі праз брокера — гэта пасрэднік, які збліжае паміж сабой пакупніка і прадаўца, дапамагаючы заключыць угоду. Звычайна гэта невялікая каманда: заснавальнік плюс некалькі памочнікаў, — расказвае Андрэй.
Нашай мэтай было не проста знайсці пакупніка, а атрымаць некалькі офераў паралельна. Па логіцы гэта нагадвае пошук працы: адзін офер ставіць цябе ў слабую пазіцыю, чатыры — у моцную. І вось тут патрэбна падрыхтоўка і хуткасць.
Мы рухаліся вельмі хутка, увесь працэс заняў менш за пяць месяцаў. Без чужога нетворкінгу гэтага не паўтарыць. Брокер ужо ведае, у каго зараз апетыт да пакупак, хто на якіх чэках гуляе, да каго мае сэнс ісці з тваім тыпам бізнесу, а да каго — не.
У выніку атрымалі 4 офера. Суму ўгоды Андрэй не агалошвае, кажа, гэта ўмова пакупніка.
— Многія думаюць, што продаж бізнесу выглядае так: падпісаў паперы, забраў чамадан грошай і паляцеў адпачываць. У буйных угодах гэта амаль ніколі так не працуе (пра што ты, вядома, не ведаеш загадзя). Там заўсёды з’яўляецца эрнаут — гэта частка вартасці кампаніі, прывязаная да будучых паказнікаў, якую вам заплацяць далёка не адразу.
Механіка простая: у момант закрыцця ўгоды вы атрымліваеце толькі частку сумы. Астатняе — пазней, і толькі пры ўмове, што бізнес выканае план па дамоўленых метрыках.
На практыцы гэта значыць, што пасля продажу заснавальнік не сыходзіць, а застаецца ў кампаніі на адзін-два гады, каб дапамагчы яе пераходу. Так што ты прадаў — і працягваеш працаваць у новай ролі.
Менавіта таму, выбіраючы пакупніка, важна глядзець не толькі на прапанаваную суму, але і на тое, з кім вам давядзецца працаваць далей. Калі не спрацуецеся, то проста страціце другую частку грошай.
Частка каманды працягне займацца праграмай і далей. Астатніх супрацоўнікаў скарацілі за паўгода да продажу кампаніі.
— На піку ў нас было больш за 20 чалавек — 12 з іх прадуктавая каманда: распрацоўшчыкі, дызайнеры, тэсціроўшчыкі. На момант продажу засталося сямёра. Мы добра развіталіся з усімі — многім дапамаглі ўладкавацца на новую працу, — каментуе Бандарэнка.
Андрэй кажа, заснавальнікі «яшчэ маладыя» (двум з хлопцаў няма і 30 гадоў) — «так што наперадзе ў кожнага новыя выклікі».
Дарэчы, у двух з суснавальнікаў Noji гэта не першы вопыт: Даніл быў адным з інжынераў у камандзе MSQRD — праграму набыў Facebook, а пасля было яшчэ як мінімум два экзіты, як і ў Максіма.
Ці адыгрывалі нейкую ролю беларускія пашпарты кофаўндараў? Андрэй адказвае адмоўна:
— Наша кампанія зарэгістраванаяя ў Вялікабрытаніі — так што гэта не было праблемай.
Цяпер шмат знаёмых адкрываюць кампаніі ў Вялікабрытаніі. Здаецца, гэта адна з самых простых юрысдыкцый — усё можна зрабіць анлайн. Я не памятаю, ці патрэбны статутны асноўны фонд, мне здаецца, мы заплацілі нейкую нязначную суму (настолькі несур’ёзную, што на яе можна закрыць вочы) — і толькі.
Далей ты наймаеш мясцовых бухгалтараў (ну, або сам займаешся) — і ўсё. Каб весці кампанію ў Вялікабрытаніі, не абавязкова нават самому ехаць у Лондан — гэта можна рабіць выдалена.
Андрэй кажа, самая актыўная частка распрацоўкі іх прадукту прыпала на час «да вайб-кодынг эры».
— Цяпер з AI працэс працы выглядае зусім па-іншаму: тое, што мы робім за тыдзень, раней заняло б у нас больш за месяц, і спатрэбілася б большая каманда.
Але выкарыстанне AI таксама моцна ўплывае на рынак: распрацоўка перастала быць чымсь складаным. Тыя, хто яшчэ ўчора быў наёмным работнікам — распрацоўшчыкі, прадуктавыя менеджары, дызайнеры — сёння запускаюць прадукты. І калі раней у цябе магло быць 10 канкурэнтаў, то сёння — 50: а значыць — складаней прыцягнуць да сябе ўвагу карыстальнікаў.
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.