«Імітуюць». Ці праўда, што на джоббордах шмат вакансій-пустышак? А навошта яны?

«Падчас аўдыту ў заказчыка выявіла вакансіі ад рэкрутараў, якія звольніліся 1-3 гады таму»

Ірына Вішнеўская, HR-дырэктар і бізнес-кансультант, у прафесіі 18+ гадоў:

— Так часта бывае: мы бачым вакансіі, адгукаемся на іх — але не атрымліваем ніякага адказу. А то зусім адмову, але пры гэтым нашы навыкі на 100% супадаюць з тымі, што патрабуюцца ад кандыдата. Ну, альбо прыходзіць адказ, што кампанія ўжо знайшла спецыяліста. А вакансіі працягваюць вісець.

Насамрэч прычын, чаму з’яўляюцца такія вакансіі-пустышкі, можа быць шмат:

• кампанія папаўняе базу кандыдатаў. Ну, відавочна, цяпер актыўнай вакансіі няма, але ўнутраная база расце. І, калі вакансія з’явіцца, то, магчыма, вам напішуць. Але ёсць і іншы варыянт: у рэкрутараў проста стаіць KPI на папаўненне базы (таксама асуджаю такое!);
• вакансія нібыта ёсць, але «вялатэкучая» — аб’ява вісіць, водгукі ідуць, аднак кандыдатаў асабліва ніхто не глядзіць, бо ёсць іншыя прыярытэты. Ці кампанія гатова наняць, калі раптам «усе зоркі сыйдуцца» і адгукнецца ідэальны кандыдат;
• забыліся зняць з аўтапрадаўжэння. Гучыць дзіўна, але так таксама можа быць. Грошай у кампаніі шмат, вакансій шмат, рэкрутараў шмат. Я сустракала ў жыцці такое: рэкрутар з кампаніі ўжо сышоў, а яго забыліся выдаліць з сайта па пошуку працы і ягоныя вакансіі падаўжаліся аўтаматычна (неяк падчас кадравага аўдыту ў аднаго заказчыка я выявіла на hh.ru вакансіі ад рэкрутараў, якія звольніліся 1-3 гады таму);
• банальна брэндынг — прысутнасць на асноўных job-парталах. Лагатып вісіць, вялікая колькасць вакансій адлюстроўваецца. Рэальны пошук вядзецца не па ўсіх;
• асаблівыя ўяўленні наймаючага менеджара пра тое, хто яму на пазіцыі трэба. Тут пачынаецца ўсякае цікавае, кшталту пераваг па поле, узросце і знаку задыяка, адбор па здымках, колькасці дзяцей, захапленнях і іншых крытэрыях. І вось вакансія вісіць месяцамі, патрэба ў найме ёсць, а наймаючы ўсіх адсякае;
• ну, і непрафесіяналізм выканаўцы (рэкрутара) ніхто не адмяняў.

У цэлым я б не сказала, што гэта нейкая суперчастая з’ява ў агульнай масе вакансіяў. Такое ёсць, але зразумець колькі такога — складана. Разабрацца, пустышка гэта ці проста вакансія з нізкім прыярытэтам яшчэ цяжэй.

Я рэальна сустракала выпадкі, калі вакансія магла вісець год, і пасля кампанія брала на працу толькі аднаго чалавека і тое таму, што прыйшоў ідэальны кандыдат.

Але я б яшчэ дадала вось што: з іншага боку, а што вы губляеце, падаючыся на вакансію? Калі гаворка папросту пра адпраўку рэзюмэ (паўхвіліны) — чаму б і не зрабіць гэта. Больш часу сыдзе на следчыя дзеянні, дакладна ці гэта існуючая вакансія. А калі гэта тое, што вас зачапіла і вы туды хочаце — пры адсутнасці водгуку мае сэнс знайсці на LinkedIn або праз знаёмых спецыялістаў з гэтай кампаніі: рэкрутара, хайрынг менеджара, людзей з гэтага аддзела — і паспрабаваць прабіць глебу, што там на самарэч адбываецца.

Ну, і ў цэлым трымаць вушкі на макаўцы і старацца разумець, што наогул адбываецца на рынку. Калі вы ведаеце, што ў кампаніі праблемы, а пры гэтым у яе месяцамі вісяць вакансіі, хутчэй за ўсё, не варта на гэтыя вакансіі марнаваць час.

«У кожнай кампаніі вісіць па 3-5 вакансій максімум, і раптам адна залпам вывешвае 22»

Маграрыта*, эйчар, рэкрутар, досвед працы па прафесіі — 7 гадоў, з іх 4 у ІТ:

— Вядома, вакансіі-пустышкі сустракаюцца — гэта і без мяне вядома кожнаму (хто з такім не сутыкаўся?!). Я сама ўвосень шукала новую працу і бачыла іх.

Сама я звяртаю ўвагу на такія сігналы: вось у беларускім аўтсорсе стала ціха, ты бачыш, што ў кожнай кампаніі вісіць па 3-5 вакансій максімум, і раптам адна з іх залпам вывешвае 22 за адзін дзень — я не веру, што ім сапраўды столькі спатрэбілася. Мае думкі: кампанія стварае бачнасць таго, што ў іх «усё добра, проста цудоўна» — камусьці перад кімсьці трэба адсправаздачыцца (напрыклад, перад інвестарамі) і прадставіць усё ў выгадным святле.

А бывае, адна вакансія вісіць гадамі на джоббордзе або на сайце кампаніі — і, падобна, гэта таксама пустышка. Але каб зразумець гэта, трэба на працягу доўгага часу адсочваць яе, правяраць: ёсць ці ўжо няма. Тыя кандыдаты, чый пошук працы зацягваецца надоўга, — ужо пачынаюць разумець, што з вакансіяй нешта не так, але азарэннямі сваімі рэдка дзеляцца, хіба што пост у LinkedIn напішуць.

Дарэчы, бывае і так, што кандыдат бачыць вакансію, адгукаецца, забываецца, бо не атрымаў адказу (або адказ не быў станоўчым), атрымлівае офер у іншай кампаніі, працуе, потым зноў выходзіць на рынак — а вакансія ўсё вісіць. І ён думае: трэба ж, з тых незапамятных часоў яшчэ не нікога не знайшлі.

«Бывае, у кампаніі ўсё настолькі дрэнна, што пануе абыякавасць — адны і тыя ж вакансіі вісяць і вісяць»

Ангеліна*, эйчар і рэкрутар, у прафесіі больш за 15 гадоў:

— А я лічу, што вакансіі-пустышкі, якія кампаніі вывешваюць дзеля імітацыі бурнай дзейнасці (маўляў, вось у нас які рух, усё вельмі крута), — гэта міф, прыдуманы рэкрутарамі і кандыдатамі, каб апраўдаць сваю няўдаласць. Вывешваць падманку на платных сайтах — глупства ж!

Максімум, у што я гатова паверыць, што нейкі навічок на рынку — напрыклад, кадравае агенцтва — стварае сабе базу, і вось такім чынам яе папаўняе. Ну, ці вакансія апынулася на сайце праз сваркі заснавальніка/кіраўніка з кімсьці з працаўнікоў — і на эмоцыях ён аддаў распараджэнне павесіць вакансію. Але ўсё пройдзе, забудзецца, і спецыяліста па факце ніхто не шукае.

Бывае і так: у кампаніі ўсё настолькі дрэнна, што пануе абыякавасць — адны і тыя ж вакансіі вісяць і вісяць, іх не здымаюць, не мяняюць тэкст. А ён настолькі «агульна» складзены, што нібыта павінен прывабіць і таго, і гэтага — але па факце нікога канкрэтна.

Як праверыць, што стаіць за вакансіяй: на жаль, ніяк. Вам патрэбны хтось знутры, хто ўжо працуе ў кампаніі. Таму я б рэкамендавала шукаць такіх людзей: праз LinkedIn ці знаёмых — хтосьці ды адгукнецца, раскажа.

«Самае жудаснае інтэрв’ю за маю кар’еру». Як імідж крутой кампаніі развалiўся за гадзіну — гісторыя

Па тэме

«Самае жудаснае інтэрв’ю за маю кар’еру». Як імідж крутой кампаніі развалiўся за гадзіну — гісторыя