«На шчасце, у Тайландзе ўсё танней, чым у Польшчы». Заселі на месцы праз новую вайну — як дабіраюцца дадому (дорага)

Ваенны канфлікт у Іране і на Блізкім Усходзе парушыў і працягвае парушаць авіязносіны ў рэгіёне. Буйнейшыя авіяцыйныя хабы — у Дубаі, Абу-Дабі і горадзе Доха — часова спынялі працу, што прывяло да сотняў штодзённых адменаў і перанакіраванняў. Паветраная прастора некалькіх краін Персідскага заліву часткова закрывалася, парушалася праца аэрапортаў Кувейту, Бахрэйну і Саудаўскай Аравіі, а міжнародныя авіякампаніі цалкам адмянялі рэйсы ў рэгіён на дні і тыдні. Сітуацыя не нармалізавалася і па сёння. 

«Белавія» з канца лютага выканала 11 вывазных рэйсаў з Дубая, Дохі і Салалы, вярнуўшы ў Беларусь 2360 пасажыраў. А што ж тыя беларусы, якія жывуць за мяжой і хочуць вярнуцца ў гэтыя свае лакацыі? Альбо тыя, хто збіраўся вяртацца праз краіны Персідскага заліву, але праз адмены рэйсаў не можа даляцець нават да Дубая? Знайшлі двух беларусаў з Польшчы, якія заселі на месцы ў сакавіку ў Тайландзе.

«Калі яшчэ раз адменяць рэйс, паедзем на востраў»

Ксенія, маркетолаг, ужо другі тыдзень спрабуе вярнуцца з Тайланда ў Польшчу.

«Некалькі тыдняў таму мы разам з жаніхом і сябрам вырашылі паехаць у адпачынак. Нагледзеліся серыяла The White Lotus і таму вельмі хацелі ў Тайланд. Так, доўгая і даволі дарагая дарога з Польшчы. Але мы паглядзелі фота райскіх пляжаў і Бангкока і зразумелі — яно таго вартае.

Удалося знайсці недарагія квіткі (праўда, з жорсткім маршрутам, на апошнім адрэзку я хацела проста памерці). У выніку ляцелі Вроцлаў — Афіны — Дэлі — Бангкок. З Бангкока адправіліся на востраў Ко Чанг, адтуль назад у сталіцу.

І павінны былі 12 сакавіка вылятаць па маршруце Бангкок — Абу-Дабі — Мілан — Познань.

Прыляцелі 27 лютага, а на наступны дзень Штаты пачалі «спецыяльную ваенную аперацыю» у Іране, і мы зразумелі, што, хутчэй за ўсё, наш зваротны рэйс не адбудзецца.

Для параўнання: нашы першапачатковыя квіткі каштавалі 2000 злотых туды-назад на чалавека.

У выніку 11 сакавіка наш рэйс спачатку адмянілі, а потым перанеслі на 16 сакавіка. Мы плюнулі і паехалі з гора на поўнач Тайланда ў раскошны горад Чхіянг-Май. Выдатна там тусаваліся і даведаліся, што рэйс пераносіцца на 19 сакавіка. У нашай кампаніі здарыўся нервовы зрыў праз гэта, таму што не ўсе працуюць дыстанцыйна і давялося вырашаць з працадаўцам такую доўгую адсутнасць.

На шчасце, у Тайландзе ўсё танней, чым у Польшчы. Мы знялі дом з 2 спальнямі і гасцінай у цэнтры Чхіянг-Мая на 2 ночы за 200 злотых.

Карацей, мы ўжо супакоіліся, кайфуем ад шыкоўнага клімату і ежы і жартуем, што калі не паляцім — значыць, знак, што трэба заставацца тут. Тайланд — суперкраіна: людзі — шыкоўныя, ежа — пушка, прырода — неймаверная, храмы — супер, вада як парное малако! Я цяпер не ведаю, навошта ехаць у Еўропу на мора. Калі яшчэ раз адменяць рэйс, дакладна паедзем зноў на які-небудзь востраў.

Але думаю, што на гэтым тыдні ўсё ж даляцім да Еўропы».

«Мне яшчэ трэба вярнуць мой дрон з Кітая»

Андрэй, праграміст. Вярнуўся ў Варшаву з Бангкока з чатырма перасадкамі. 

Я на месяц лятаў у Тайланд з Польшчы на зімоўку. Самастойна, без пуцёўкі. Назад — у пачатку сакавіка па маршруце Бангкок — Шарджа — Варшава. Калі Іран пачаў абстрэльваць ААЭ, я зразумеў, што, магчыма, прыйдзецца затрымацца ў Тайландзе.

Так і атрымалася. На той момант (4 сакавіка) усе рэйсы Air Arabia адмяняліся, і мае таксама (авіякампанія вярнула грошы ў выглядзе ваўчара). Бліжэйшыя рэйсы AirArabia былі запланаваны толькі на 16–18 сакавіка, таму я вырашыў пашукаць альтэрнатыўныя маршруты.

На адносна прамыя маршруты цэны былі астранамічнымі (2-4 тысячы еўра). Я паспрабаваў паляцець праз Доху на катарскіх авіялініях, але гэтыя рэйсы таксама адмянілі. Таму я вырашыў паляцець ў абыход краін Блізкага Усходу, праз Кітай і Турцыю.

У Кітай я вылецеў 10 сакавіка. Я ляцеў у Пекін з перасадкай у Юньчэне. На наступны дзень паляцеў з Пекіна ва Улан-Батар, там я правёў 20 гадзін і 12 сакавіка вылецеў у Турцыю. Са Стамбулу я ў той жа дзень прамым рэйсам дабраўся да Варшавы.

Агулам мой шлях быў з чатырма перасадкамі ў трох краінах і абышоўся мне ў 4500 злотых. Дарэчы, у мяне беларускі пашпарт. Я спецыяльна выбіраў транзітныя краіны з бязвізавым рэжымам для беларусаў.

Дарога была няпростая, яна крыху сапсавала ўражанне ад зімоўкі, затое я наведаў яшчэ дзве краіны ў Азіі. Абышлося без праблем з памежнікамі — я выходзіў з аэрапорта і ў Кітаі, і ў Манголіі.

Мяне адразу папярэдзілі, што дрон не паспее прыехаць да майго ад’езду з Пекіна (да вылету заставалася 16 гадзін), таму яго лёс я не ведаю, у мяне будзе займальны квэст па яго вяртанню. 

Яшчэ ў мяне забралі паўэрбанк, бо на ім не было адзнакі аб сертыфікацыі ССС (China Compulsory Certificate — devby). Усе паўэрбанкі без такой адзнакі забіралі ва ўсіх пасажыраў падчас праверкі бяспекі ў Юньчэне. 

Ва Улан-Баторы я правёў 20 гадзін: паспеў крыху пагуляць. Але я быў ужо даволі стомлены, таму паўнавартасна ацаніць горад не атрымалася.

Што да самой зімоўкі, яна прайшла выдатна — у першую чаргу дзякуючы кампаніі маіх сяброў. Сябры жывуць у Беларусі, таму ў іх быў іншы маршрут, праз Ташкент. Яны дабраліся без праблем.

Увогуле, аб паездцы я не шкадую, нават пра незапланаваную частку. Крыху шкада грошай, але іх можна яшчэ зарабіць, а вопыт і наведаныя краіны застануцца са мной назаўжды.

«Заработная плата — 2Х ад польскага офера». Тры аповеды пра краіну, дзе няма падаходнага і зімы

Па тэме

«Заработная плата — 2Х ад польскага офера». Тры аповеды пра краіну, дзе няма падаходнага і зімы