Праца на сябе не гарантуе багацця: што паказала 30-гадовае даследаванне дзясяткаў тысяч чалавек
Многія людзі лічаць уласную справу сінонімам свабоды і фінансавай незалежнасці. Аднак доўгатэрміновае даследаванне, у межах якога навукоўцы 30 гадоў сачылі за лёсам амаль 13 тысяч чалавек — з юнацтва да 50-годдзя, разбурае гэты міф. Высветлілася, што праца на сябе сама па сабе не робіць людзей багацейшымі ці шчаслівейшымі, а многія фрылансеры ў выніку зарабляюць не больш за наёмных працаўнікоў і адчуваюць сябе значна больш няшчаснымі. Поспех залежыць не ад самога факту сыходу з найму, а ад формы і часу старту, піша The Conversation.
Многія людзі лічаць уласную справу сінонімам свабоды і фінансавай незалежнасці. Аднак доўгатэрміновае даследаванне, у межах якога навукоўцы 30 гадоў сачылі за лёсам амаль 13 тысяч чалавек — з юнацтва да 50-годдзя, разбурае гэты міф. Высветлілася, што праца на сябе сама па сабе не робіць людзей багацейшымі ці шчаслівейшымі, а многія фрылансеры ў выніку зарабляюць не больш за наёмных працаўнікоў і адчуваюць сябе значна больш няшчаснымі. Поспех залежыць не ад самога факту сыходу з найму, а ад формы і часу старту, піша The Conversation.
Навукоўцы вылучылі чатыры траекторыі жыцця людзей у залежнасці ад стаўлення да прадпрымальніцтва. За кропку адліку ўзялі самую вялікую групу — 69% удзельнікаў даследавання, якія ўсё жыццё заставаліся ў найме і амаль не глядзелі ў бок уласнай справы. Каля 12% апытаных паспрабавалі папрацаваць на сябе ва ўзросце 20+, але хутка расчараваліся і вярнуліся на звычайную працу. Яшчэ 13%, наадварот, пайшлі ў вольнае плаванне толькі пасля 40 гадоў і з узростам паглыбляліся ў бізнес усё мацней. Усяго 6% былі прадпрымальнікамі, якія пачалі сваю справу яшчэ ў маладосці і пранеслі яе праз усю кар’еру.
Галоўная выснова даследавання ў тым, што паспяховымі — і фінансава, і ментальна — становяцца тыя, хто стварае паўнавартасную зарэгістраваную кампанію (карпарацыю), а не проста сыходзіць на вольны хлеб. Звычайныя сола-фрылансеры ў сярэднім зарабляюць столькі ж, колькі звычайныя супрацоўнікі ў найме, але пры гэтым узровень задаволенасці жыццём у іх значна ніжэй праз пастаянны стрэс. Зарэгістраваны бізнес ад пачатку ўладкаваны іначай: ён накіраваны на рост і пашырэнне, такія кампаніі банальна даўжэй выжываюць і прыносяць рэальны даход. Пры гэтым рэгістрацыя юрасобы — гэта хутчэй маркер: людзі, якія ідуць па гэтым шляху, як правіла, ужо маюць за плячыма бэкграўнд, адукацыю і дакладны план, а не проста спрабуюць уратавацца ад выгарання.
Вобраз геніяльнага студэнта-дропаўта, які кінуў вучобу і збудаваў мільярдны стартап, — гэта рэдкае выключэнне з правілаў. Статыстыка паказвае, што ключавую ролю маюць досвед і ўзрост:
тыя, хто займаецца бізнесам усё жыццё, у выніку зарабляюць больш за ўсіх;
тыя, хто запусціў кампанію ў маладосці, адчуваюць сябе ментальна шчаслівейшымі;
ідэальны баланс паміж высокімі даходамі і якасцю жыцця знаходзяць людзі, якія ідуць у бізнес у 40+ гадоў, назапасіўшы капітал, сувязі і досвед у індустрыі.
Цікавы маркер даўгалецця бізнесу выявіўся ў дзяцінстве: людзі, у якіх дома было шмат кніг і часопісаў (так званы культурны капітал), значна часцей утрымліваюць свой бізнес на плаву дзесяцігоддзямі, хоць запускаюць кампаніі не часцей за астатніх.
Даследаванне падсвяціла адзін сістэмны збой. Большасць дзяржпраграмаў і грантаў разлічаны на дапамогу навічкам у момант запуску. Але на этапе маштабавання і рэгістрацыі паўнавартаснай юрасобы падтрымка знікае. У выніку большасць субсідый і інвестыцый ідуць тым, хто ўжо моцна стаіць на нагах, а сола-прадпрымальнікі і фрылансеры — самая ўразлівая і нізкааплачваемая катэгорыя — застаюцца за бортам. Калі мэта сыходу на вольны хлеб — фінансавая бяспека, то кідацца ў вір з галавой адразу пасля ўніверсітэта не варта. Надзейней спачатку зарабіць капітал і імя ў найме, а потым будаваць сістэмны бізнес.
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.