«Выкладчык, якому не ўсё роўна» — так прадстаўляецца Дзмітрый Аношка на сваёй старонцы ў ВК. Яго адкрыты відэазварот да Лукашэнкі за тры дні сабраў 80 тысяч праглядаў і паўтары тысячы каментароў.
«Выкладчык, якому не ўсё роўна» — так прадстаўляецца Дзмітрый Аношка на сваёй старонцы ў ВК. Яго адкрыты відэазварот да Лукашэнкі за тры дні сабраў 80 тысяч праглядаў і паўтары тысячы каментароў.
Вось што распавядаюць пра выкладчыка ягоныя былыя студэнты.
Марк* паступіў на факультэт камп’ютарных сетак і сістэм БДУІР у 2018 годзе. Ён вучыўся на спецыяльнасці «праграмнае забеспячэнне інфармацыйных тэхналогій»:
— Дзмітрый Аношка вёў у нас самыя важныя прадметы ў праграмаванні першыя тры семестры, гэта значыць да сярэдзіны другога курса. У першым семестры быў прадмет з базавым увядзеннем у праграмаванне, алгарытмамі і г. д. Усё гэта выкладалася на прыкладзе Delphi, каб быў нізкі парог уваходу пасля школьнага Pascal. Другі семестр быў ужо складанейшы — мы вывучалі як усё працуе на нізкім узроўні. Асноўнымі тэмамі вывучэння былі Асэмблер x16 (FASM), архітэктура выканання інструкцый у працэсары, канвеер выканання, нізкаўзроўневыя аптымізацыі і звязаныя з гэтым рэчы. І, нарэшце, трэці семестр быў прысвечаны мове C (звычайны C, без плюсаў).
На фоне іншых выкладчыкаў Дзмітрый Аношка вылучаўся. Ён сапраўды даў вельмі важныя фундаментальныя веды Computer Science, а не проста расказваў па састарэлай метадычцы. Вельмі шмат расказваў ад сябе, адчуваўся вялікі практычны вопыт.
Такіх выкладчыкаў, як ён, было вельмі мала. За ўсе чатыры гады майго навучання — максімум чалавек 10-20, большасць проста чыталі курс па састарэлай метадычцы. Цяпер такіх, хутчэй за ўсё, засталіся наогул адзінкі.
Памятаю, ён нават праводзіў дадатковыя лекцыі па-за раскладам для тых, хто хацеў атрымаць больш глыбокія веды.
Мне вельмі падабаліся ягоныя лекцыі. Але я, хутчэй, быў выключэннем. У многіх аднакурснікаў было меркаванне, што Дзмітрый Аношка залішне «душыць» на экзаменах і заліках. Я гэтага меркавання не падзяляў. Тут хутчэй справа ў тым, што ў мой час многія паступалі на ПАІТ проста таму, што беларускае ІТ у той час было на піку. Не ўсе разумелі, што праграмаванне — гэта не так проста. Я ж прыйшоў ва ўніверсітэт ужо з практычным вопытам, пісаў простыя праграмы і ботаў для невялікай супольнасці ў Telegram, крыху займаўся алімпіядным праграмаваннем у школе.
За час вучобы я не чуў пра ягоныя канфлікты з адміністрацыяй БДУІР. Але і атмасфера ў БДУІР тых гадоў была зусім іншай. ІТ было «на хайпе», дзяржава вельмі слаба ўмешвалася ў працэс ІТ-адукацыі. Ужо пасля 2020–2022 года вельмі шмат добрых людзей, у тым ліку з кіраўніцтва, звольніліся альбо былі звольненыя.
У 2020 я быў на трэцім курсе, Аношка ў той момант ужо нічога не вёў на маім патоку. Наколькі я чуў, унутры ўніверсітэта яго погляды мала праяўляліся. Асноўныя палітычныя выказванні Аношкі былі на ягонай старонцы ў ВК. Гэтыя запісы дасюль захаваліся — там ёсць накіды на платформу, якая збірала фотаздымкі бюлетэняў, на незалежныя медыя, «паралелі» паміж дзеяннямі апазіцыі і генацыдам у Руандзе, крытыка актывістаў і ўдзельнікаў пратэсту, расповеды пра «метадычкі ўкраінскіх майданаў», рэпосты прапагандыстаў.
У мяне тады выклікала дысананс, што такі добры выкладчык і спецыяліст можа мець такія дзіўныя палітычныя погляды і перакананні.
Дзяніс* вучыўся ў Дзмітрыя Аношкі паўтара года. Гэта было некалькі гадоў таму:
— Дзмітрый Яўгенавіч вельмі цікава і глыбока выкладаў свае прадметы. Але і патрабаваў на экзаменах належна. Яго прадметы былі ўводнымі, базавымі для разумення праграмавання ў цэлым. На іх закраналіся як пачатковыя тэмы, так і прасунутыя. З ім можна было заўсёды абмеркаваць штось падчас ці пасля заняткаў.
Асноўны ягоны падыход быў у тым, каб мы разглядалі не столькі канкрэтную мову праграмавання, колькі тое, як выглядаюць пэўныя падыходы ў напісанні кода, як уладкаваныя «унутранасці» моваў і платформаў праграмавання. На ягоных лекцыях заўсёды вяліся дыскусіі і было вельмі цікава. Вядома, калі студэнт хацеў атрымаць карысць ад такіх заняткаў.
На экзаменах і заліках звычайна былі тэарэтычныя пытанні і нескладаныя задачы з зацверджаных білетаў. Ён нікога не валіў. Наадварот, часта ішоў насустрач і даваў шанец падумаць яшчэ. Ці падштурхоўваў да разважанняў у патрэбны бок, і студэнт разам з ім прыходзіў да адказу.
З цікавага ўзгадваецца яшчэ мерапрыемства «Блінчыкі», якое ён арганізоўваў: студэнты маглі прадэманстраваць самастойна напісаныя на асэмблеры праграмы, дэма-сцэны. Ён усяляк дапамагаў і курыраваў такія праекты.
Дзмітрый Яўгенавіч гарэў жаданнем навучаць, асабліва «заражаных» студэнтаў. А тым, хто не хацеў вучыцца, усё роўна даводзілася гэта рабіць, бо здаць экзамен без ведаў у яго было немагчыма. Водгукі пра яго ў асноўным былі вельмі станоўчыя. Мне яшчэ да паступлення рэкамендавалі ПАІТ у тым ліку праз яго як выкладчыка.
Ніякіх канфліктаў паміж ім і адміністрацыяй БДУІР я ў той час не памятаю. Нічога негатыўнага, прынамсі, не выносілася на публіку.
Сяргей*, як і папярэднія апавядальнікі, вучыўся ў Дзмітрыя Аношкі на першым і другім курсах.
— Ён быў вельмі харызматычны. Для першакурснікаў ён быў тады аўтарытэтам, па-сапраўднаму цікавым выкладчыкам, з пастаяннымі прыколамі і дасціпнымі жартамі на лекцыях. У яго заўсёды было шмат цікавых гісторый. І ўражанне Аношка ствараў такое, натхняльнае. На кафедры і ў дэканаце яго любілі, як такога, маладога выгладчыка, за якім нібыта будучыня кафедры і ўніверсітэта.
Здавать яму залік/экзамен — гэта было нервова і страшна. Але праводзіліся яны з павагай, дакапвацца ён мог з-за справы, а не праз асабістае стаўленне.
Канешне, было ў ім нешта такое, снобскае, як ад выкладчыка, які лічыць сябе геніем. Але не такім геніем, які пойдзе за ўсімі. Напрыклад, частка выгладчыкаў працавала ў ІТ-кампаніях, і працавалі ва ўніверсітэце альбо ў якасці адпрацоўкі за магістратуру/ аспірантуру, альбо таму, што проста не маглі без выкладання. А Аношка пайшоў супраць большасці і супрацоўнічаў не з ІТ-кампаніямі, а з нейкімі незразумелымі дзяржаўнымі праектамі ў галінах грамадскай бяспекі, энергетыкі.
У ім заўсёды адчуваўся «нетакуся». Тыя не маюць рацыі, гэтыя не маюць рацыі, большасць не мае рацыі, а ён адзін Д’Артаньян. Вось гэтая ягоная адмова ад усяго папулярнага і прывяла яго ў скептычнае стаўленне да кавіда і на пралукашэнкаўскія пазіцыі. У 2020 годзе ён скардзіўся ў дэканат менавіта на мяне за тое, што я зазываў сваіх аднагрупнікаў і аднапаточнікаў на пратэстныя акцыі ва ўніверсітэце.
[З тых часоў] Дэканаў змянілі, выкладчыкаў пазвальнялі, а ён усё заставаўся. Вось цяпер ён і жыве ў тым сусвеце, які сам і стварыў.
Дзмітрый* вучыўся па спецыяльнасці ПАІТ на факультэце КСіС БДУІРа з 2018 года:
— Дзмітрый Яўгенавіч вёў у нас першыя тры семестры, даваў увядзенне ў праграмаванне, ААП, Дэлфі, С і асэмблер. Як выкладчык ён быў вельмі добры, вельмі моцна вылучаўся на фоне іншых лектараў.
Многія выкладчыкі ва ўніверсітэце — альбо людзі навукі з фантастычнымі ведамі, але якія маюць цяжкасці з перадачай гэтых ведаў праз розніцы ва ўзроўнях разумення студэнта і прафесара. Альбо выкладчыкі-рэтраграды, якія адмаўляюцца ад любых навацый у прынцыпе і выкладаюць па метадычках ~20-гадовай даўніны. Дзмітрый Яўгенавіч жа вёў свае прадметы жыва, заўсёды адказваў на пытанні, быў вельмі ўцягнуты на лекцыях, праводзіў для жадаючых нешта накшталт алімпіяды па асэмблеру і ў цэлым выглядаў вельмі зацікаўленым у тым, каб нас чамусь навучыць.
Ён патрабаваў, хутчэй, разумення сваіх прадметаў, а не тупога завучвання вызначэнняў, што нас тады вельмі радавала. Яго залікі/экзамены, хоць і былі складанымі, здаць было цалкам рэальна. У тым ліку і таму, што можна было дэманстраваць разуменне, а не зубрэжку. Я ў яго ўсё закрыў без перасдач, хоць і перахваляваўся.
У 2020 ён не абвінавачваў нас у «здрадзе радзімы», але даваў зразумець, што пратэсты студэнтаў лічыць у лепшым выпадку юнацкай дурасцю, што ніякіх падстаў для пратэстаў няма, што нас уводзяць у зман. Трансляваў думку «вось глупствам пазаймаліся — і годзе, час вучыцца». На сваёй асабістай старонцы ВКонтакце ён быў значна больш жорсткі і яркі.
Для многіх з нас было шокам, таму што Дзмітрый Яўгенавіч ствараў уражанне жывога, чалавечнага выкладчыка, зацікаўленага не ў фармалізме, а ў ведах.
*— імя апавядальніка зменена
Рэлацыраваліся? Цяпер вы можаце каментаваць без верыфікацыі акаўнта.
не мне вам расказваць, якія людзі патрэбны аўтакратычнай сістэме)
похоже произошла очередная "ужасная ошибка". Но хорошо, что есть Президент, он обязательно разберется!
Не ужасная, а "чудовищная ошибка", это важный нюанс
"Боже мой! Да всем насрать!"
©
От нафталина захотел заткнуть нос.
Delphi, Assembler x16 (наверняка под DOS :)), plain C, "как там всё внутри устроено", а ещё рассуждения о том, как надо, строгий, но справедливый и прочая чушь.
Весь прод в этой стране держится на самоучках, энтузиастах и вкатышах. ВУЗ даёт нам бумажку-разрешение работать и сам зарабаотывает на этом деньги.
Просто делайте своё дело: продавайте бумажки и не вы********сь.
Ох, ну сразу видать «эксперта» одного фраемворка)) Думаете выучили ангуляр сотой версии или другой новомодный фраемворк и сразу стали гуру?) Таким вот на практике задать вопрос чуть в сторону или капнуть, сразу сыпяться. Ни малейшего понятия, что происходит после нажатия кнопки Run в Ide. Это же все нафталин) Таких вот и заменит llm в первую очередь
Как меня может заменить мой инструмент, а кто им будет управлять, нафталлиновые чтоли? Они только открыли для себя что AI чатики могут быть полезными, тогда как у меня практика мультиагентной разработки уже больше года )))
Ну так и ты делай своё дело молча: гоняй агентов по кругу за чашку риса, и не вы********ся
"практика мультиагентной разработки" - аж целый год практики написания "правильных" заклинаний для недетерминированного выхлопа, чтобы сделать его детерминированным? Впечатляет.
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 28 красавіка 2026, 16:41
Вот вся суть конфликта. Этот дурачёк не придумал ничего лучше, кроме как еть людям мозги. А те на полмизинца умнее, поэтому припахивают студней на своих шарагах за миску супа, за отработку, за свою "священную" подпись в зачётке.
Най их всех. Пусть продают корочки и не вы*******ся.
Вроде не глупый человек,а проступок на уровне студента первого курса. Подумать о последствиях можно было? Ну какие теперь варианты?! Таких не любят и в общем воспринимают как предательство.
Вот что происходит когда идейный борец сталкивается с тем, что система, за которую он борется, основана на самом деле не на декларируемых идеалах.
Видимо, он не понимает, что эта система полна не багами, а фичами. Если бы не они - она была бы не нужна тем, кто её сконструировал.
Интересно было бы взглянуть на него в момент понимания, что его работа по обучению студентов в значительно большей мере помогает так не любимому им "западу", чем режиму, который в принципе не очень способен использовать такие кадры.
Он абузер, девочки. С ним не стоит встречаться даже если пригоасит 😒🫥😣
Три страшных бабы будут меня обсуждать. Сдуйте отсюда пока при памяти.
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 25 красавіка 2026, 04:08