«Скокні са скалы і пабудуй крылы на ляту»: Аркадзь Добкін натхняў беларусаў прыкладам сваіх бацькоў

У сваім выступе заснавальнік і шматгадовы кіраўнік EPAM шмат распавядаў пра гісторыю сваёй сям'і, пра бацькоў, якія ў сталым узросце наважыліся на эміграцыю ў ЗША. Пра частку з гэтых падзей мы згадвалі нядаўна вось у гэтай публікацыі:

Канец эпохі: адкуль стартаваў Дабкін, які стварыў і 32 гады кіраваў EPAM (бонус: пачытайце, як дзякуюць «Арка» інвестыцыйныя банкіры)

Па тэме

Канец эпохі: адкуль стартаваў Дабкін, які стварыў і 32 гады кіраваў EPAM (бонус: пачытайце, як дзякуюць «Арка» інвестыцыйныя банкіры)

Сваё выступленне на канферэнцыі Аркадзь Добкін пачаў з аповеду пра жыццёвы шлях свайго бацькі:

— У 1920-м упершыню было згадана слова «робат» — чэшскім пісьменнікам Карэлам Чапекам у ягонай фантастычнай п’есе «Р.У.Р.». У гэты ж год нарадзіўся выдатны пісьменнік-фантаст Айзэк Азімаў — у мястэчку Пятровічы. Праз тры гады бацькі павезлі яго ў Амерыку. А ў дзесяці кіламетрах ад Пятровічаў, у мястэчку Шумячы, нарадзіўся мой бацька, у тым жа 1920-м.

Бацька Аркадзя Добкіна ў гады Другой сусветнай вайны змагаўся ў марской пяхоце, а маці прайшла праз жахі мінскага гета. У пасляваенны час, калі бацькі сустрэліся і пажаніліся, яны ўвесь час аддавалі працы:

— Бацькі заўсёды працавалі. Калі гадзіннікавыя майстры ў Мінску не маглі наладзіць гадзіннікі, яны прыносілі іх бацьку. Калі сябрам з Акадэміі навук трэба было зрабіць нейкія мініяцюрныя дэталі для спецыяльных прыбораў, яны прыходзілі да бацькі. Майстэрня была ў працы, майстэрня была ў спальні — адной на нас пяцёх.

У канцы 1991 года, калі СССР распаўся і «жалезная заслона» прыадчынілася, бацькі Аркадзя Добкіна наважыліся на вельмі смелы крок: адправілі сына ў ЗША, а праз паўгода ва ўзросце 72 (тата) і 66 гадоў (мама) пераехалі да яго самі:

— Быў канец 1991 года. Яны не верылі, што гэтыя змены надоўга. Яны казалі: «Трэба паспець, пакуль акно не зачыніцца». <…> На наступную раніцу пасля прыезду бацька прачнуўся і, нікому нічога не кажучы, выйшаў на вуліцу. Без мовы, без арыентацыі, без мабільнага тэлефона і інтэрнэту (іх проста тады не было). Ідучы пешшу ад аднаго невялікага шопінг-плаза да іншага, ўглядаючыся ў вокны вітрын, бацька спрабаваў знайсці гадзіннікавую і ювелірную майстэрню, каб зайсці і паспрабаваць растлумачыць ім на пальцах, што ён можа наладжваць усё. Праз тры месяцы адзін ягоны вучань, які з’ехаў на 15 гадоў раней, сустрэў на нейкай гадзіннікавай канферэнцыі ў Амерыцы свайго знаёмага, гаспадара гадзіннікавай майстэрні ў Філадэльфіі, і парэкамендаваў бацьку.

Хоць бацька Аркадзя Добкіна перабраўся ў ЗША ва ўзросце 72 гадоў і не ведаючы англійскай мовы, ён не адчаяўся, знайшоў працу і працягваў працаваць да 94 гадоў, пакуль ягоныя рукі яшчэ маглі трымаць інструменты.

Падводзячы рысу пад сваім аповедам, Аркадзь Добкін правёў паралелі паміж мінулым сваёй сям'і і сучаснасцю беларусаў, вымушаных пакінуць сваю краіну:

— Вы цяпер не дома. Многія ўжо знайшлі свой новы дом. Многія яшчэ знойдуць. Нехта вернецца на свае родныя вуліцы — па-рознаму, з розных прычынаў, з планамі або без. Але я спадзяюся ці ўпэўнены, што вы ўсе ўжо будуеце свае крылы. Рэй Брэдбэры, яшчэ адзін вялікі фантаст, які выпадкова нарадзіўся таксама ў 1920 годзе, казаў: «Скокні са скалы і пабудуй крылы на ляту». Мой бацька, натуральна, не чытаў Брэдбэры, а проста выйшаў і пайшоў. І мая маці проста выйшла і пайшла шукаць новае жыццё. <…> І вось у гэтым сэнсе вы ўжо будуеце крылы, і раніца наступіла.