Рускамоўная супольнасць яшчэ нядаўна лічыла Партугалію амаль міграцыйным раем. Але цяпер усё: тут уступіў у сілу закон аб 10-гадовым чаканні грамадзянства — а на практыцы яшчэ даўжэй. У чатах мігрантаў бура, некаторыя глядзяць у бок іншых краін. Хоць глядзець асабліва няма куды.
Рускамоўная супольнасць яшчэ нядаўна лічыла Партугалію амаль міграцыйным раем. Але цяпер усё: тут уступіў у сілу закон аб 10-гадовым чаканні грамадзянства — а на практыцы яшчэ даўжэй. У чатах мігрантаў бура, некаторыя глядзяць у бок іншых краін. Хоць глядзець асабліва няма куды.
Партугальскі закон аб грамадзянстве ўзмацняе правілы натуралізацыі замежнікаў. Ён уступіў у сілу ўчора, 19 мая.
Для большасці заяўнікаў тэрмін легальнага пражывання перад падачай на грамадзянства павялічваецца з пяці да дзесяці гадоў. Для грамадзян Садружнасці партугаламоўных краін (CPLP) і Еўрасаюза — да сямі гадоў.
Таксама змяняюцца правілы для дзяцей, народжаных у Партугаліі. Цяпер для атрымання грамадзянства дзіцем патрабуецца, каб адзін з бацькоў легальна пражыў у краіне не менш за пяць гадоў (раней было дастаткова аднаго года).
У мігранцкіх чатах і каналах у сувязі з гэтым — шквал каментароў. Абмяркоўваюць галоўным чынам тое, з якога моманту пачынаецца адлік 10-гадовага тэрміну (з выдачы першага ВНЖ) і колькі часу заняло чаканне ВНЖ.
Так, у Партугаліі міграцыйныя службы, як і ў Польшчы, у крызісе, дакументы можна чакаць гадамі. Удзельнікі распавядаюць і пра тры, і пра 3,5 года да першага ВНЖ. Да гэтага дадаюць дзесяць гадоў жыцця ў статусе рэзідэнта і тры–чатыры гады на разгляд заявы — у выніку атрымліваецца 16–18 гадоў да натуралізацыі.
І ўсё ж атмасфера ў каментарах хутчэй па-партугальску расслабленая і іранічная, чым сапраўды трывожная. Здаецца, нават рускамоўныя мігранты перанялі партугальскі настрой. Паводле водгукаў тамтэйшых беларусаў, наўрад ці змены справакаюць масавы ад’езд у іншую краіну — агульны настрой такі: дачакацца ПМЖ, а там ужо глядзець па абставінах.
Вось што, напрыклад, пішуць мігранты:
Сярод тых, каго новы закон прымусіў задумацца пра пераезд, — беларускі айцішнік з партугальскім ВНЖ. У яго — жонка і маленькія дзеці, у тым ліку адно дзіця з партугальскім (па нараджэнні) грамадзянствам, а таксама польскія карані, якія дапамогуць з легалізацыяй у Польшчы. Таму цяпер ён сур’ёзна разважае пра тое, каб пакінуць Партугалію.
— З прыняццем гэтага закона Партугалія значна страціла прывабнасць і моцна падвяла тых людзей, якія ў яе паверылі, — кажа айцішнік. — Я, напрыклад, мог падавацца на грамадзянства ўжо праз год, а цяпер толькі праз восем гадоў. Ужо тыдзень я ўзважваю: Польшча ці Партугалія.
Якія плюсы ў Польшчы? Гэта дакладна супольнасць, дакладна ніжэйшыя падаткі (асабліва з дзецьмі), значна хутчэйшая інтэграцыя (праз мову), больш якасны сервіс і праца любой бюракратыі.
І з дзецьмі нам там сапраўды будзе лягчэй. Бабулі і дзядулі змогуць прыехаць у госці на аўтобусе, плюс, па адчуваннях, гурткі і адукацыя ў Польшчы лепшыя.
Малодшая дачка ў мяне грамадзянка ЕС — аказваецца, гэта значна палягчае працэс легалізацыі ў Польшчы (у любой краіне ЕС). Да таго ж у мяне ёсць польскія карані, таму тэарэтычна да еўрапейскага пашпарта ў Польшчы будзе менш за восем гадоў.
З мінусаў Польшчы — дакладна значна больш напружаныя людзі, рызыкі, звязаныя з вайной, экалогія, крыху горшая якасць прадуктаў (гародніна, садавіна). Думаю, розніца ў прадуктах не вельмі істотны фактар, але есці чарэшню ў красавіку — гэта забаўна!
Агулам, за тыдзень я ўжо прайшоў цэлы круг — ад «да чорта гэту Партугалію, прывітанне, Польшча» да «тут сапраўды класна і камфортна, я буду моцна сумаваць». Усё ж у Партугаліі вельмі прыемна.
Насамрэч, гэта складаны выбар — мы ў стадыі абмеркавання.
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.