Мікіта Ганчароў — былы DevOps і PM у Беларусі, а цяпер распрацоўшчык уласнай гульні і студэнт геймдэў-спецыяльнасці ў адной з ВНУ Буэнас-Айрэса.
Мікіта Ганчароў — былы DevOps і PM у Беларусі, а цяпер распрацоўшчык уласнай гульні і студэнт геймдэў-спецыяльнасці ў адной з ВНУ Буэнас-Айрэса.
Я вучыўся ў БДУІР з 2014 па 2020 год, працаваў DevOps у аўтсорсе з 2018. Праекты былі вельмі розныя: AR/VR-дадаткі, сістэмы для буйнога аўтавытворцы, мабільныя дадаткі. Праз пару гадоў перакаціўся ў Salesforce, плаўна перайшоў з DevOps у PM. Плацілі там добра, але было сумна.
У 2022 годзе мы з будучай жонкай пераехалі ў Грузію. Нас рэлакнулі кампаніі, у якіх мы працавалі. Было зразумела, што гэта транзітная кропка, але ў цэлым жыццё там склалася нядрэнна: у Грузіі мы затрымаліся амаль на тры гады.
Паралельна мы вывучалі напрамкі, куды можна рухацца далей. У выніку выбралі Аргенціну. Вызначыцца з выбарам дапамаглі добры клімат, спакойны рэгіён, смачная ежа, цікавая культура і адносна хуткая магчымасць атрымання грамадзянства.
Прыехалі мы як турысты, легалізацыяй пачалі займацца ўжо на месцы. Самы просты варыянт — роды. Але мы падаваліся як ранцье. Дарэчы, у рускамоўных крыніцах часта пішуць няпоўную інфармацыю пра прычыны, неабходныя для такой падачы. Сцвярджаюць, што для яе абавязкова патрэбны рэгулярны пасіўны даход з-за мяжы.
Каментар devby: Рэгуляны пасіўны даход з-за мяжы для атрымання ВНЖ ранцье ў Аргенціне павінен складаць не менш за пяць мінімальных заробкаў (з лютага 2026 года гэта 346 800 песа, ці $250), гэта значыць каля $1250. Зрэшты, некаторыя эміграцыйныя сайты рэкамендуюць для станоўчага рашэння падаваць дакументы, якія пацвярджаюць больш высокі пасіўны даход — ад $2000 на чалавека ў месяц).
Сапраўды, заробак, атрыманы з-за мяжы, не дазволіць падавацца на ВНЖ як ранцье. Але замест рэгулярных выплат ад замежных актываў можна паказаць самыя актывы. Фармулёўку дакладна не памятаю, але для таго, каб прынялі дакументы на разгляд, паўтары гады таму было дастаткова сумы на рахунку парадку $50 000.
Від на жыхарства пакуль у працэсе. Справа разглядаецца ўжо каля года, цяпер я перападаюся па вучобе, таму што студэнцкія заяўкі звычайна разглядаюцца хутчэй. Пасля атрымання DNI трэба будзе пражыць яшчэ два гады да падачы на пашпарт. Спадзяемся стаць аргенцінцамі на працягу бліжэйшых трох гадоў. Сам працэс легалізацыі ў Аргенціне не звышскладаны, але доўгі і патрабуе цярпення.
Наш бюджэт пераезду выглядаў так:
Пошук кватэры на доўгі тэрмін аказаўся даволі складаным і дарагім. Трэба было аплаціць арэнду адразу за першы і апошні месяцы, а таксама камісію агенту ў памеры месячнай арэнды. Часта пры здыманні жылля патрабуюць яшчэ залог ці страхоўку.
Акрамя таго, грошы «з’ядае» купля побытавых рэчаў. І патрэбна яшчэ падушка бяспекі на выпадак непрадбачаных выдаткаў. Трэба проста прыняць, што $1000-2000 за першы год можна страціць на камісіях за грашовыя пераводы, на нявыгадных курсах валют і проста па недасведчанасці.
Узровень падаткаабкладання ў Аргенціне залежыць ад формы працы. Калі ты працаўнік аргенцінскай кампаніі, плаціш поўны пакет праз працадаўцу (каля 30% сыходзіць у розныя адлічэнні). Калі ты працуеш як monotributista [аргенцінская сістэма спрошчанага падаткаабкладання], то стаўкі будуць ніжэйшыя (у залежнасці ад памеру даходу).
Я звольніўся са сваёй ранейшай кампаніі яшчэ да пераезду ў Аргенціну і тут цалкам пераключыўся на геймдэў. Цяпер раблю сваю гульню з невялікай камандай аргенцінцаў і беларусаў. Пакуль што працуем за ідэю, у будучыні адкрыю студыю. Без DNI [нацыянальнага ідэнтыфікацыйнага дакумента Аргенціны, які выдаецца грамадзянам і рэзідэнтам] гэта зрабіць значна складаней.
З гульнямі я быў звязаны ўсё жыццё, хай і ускосна. Мяне заўсёды чапляла сама ідэя стварэння свайго свету, які працуе паводле ўласных правілаў. Яшчэ ў Мінску я праводзіў страйкбольныя ролевыя гульні па сусвеце S.T.A.L.K.E.R. і збіраўся адкрыць квеструм. Па сутнасці, ужо ў той час я спрабаваў ствараць светы даступнымі мне інструментамі. Проста геймдэў як кар’еру я тады не разглядаў.
Цяпер збіраем прататып. Навіны пра праект публікую ў сваім Threads, бліжэй да адкрыцця Steam-старонкі ў праекта будзе асобны канал.
Цяпер мая дзейнасць яшчэ не прыносіць даходу. Але такім і быў мой план: навучыцца і пачаць працу ў зусім новай сферы. З мінулай працы я сыходзіў са зберажэннямі, ну і ў мяне былі сродкі ад продажу маёмасці ў Беларусі. Плюс я муж айцішніцы. Шчыльна працую над Iron Shroud, знаёмлюся з аргенцінскім геймдэў-камьюніці, шукаю паблішэраў.
У камандзе ў нас ёсць беларусы і аргенцінцы. Паміж сабой размаўляем на англійскай, для працы гэтага хапае. Але для камфортнага жыцця ў Аргенціне іспанская неабходна, многія мясцовыя не ведаюць англійскую. Я актыўна вучу і свой узровень ацэньваю на B1+. Гэтага дастаткова, каб не адчуваць сябе згубленым пры зносінах з аргенцінцамі. Але, вядома ж, хацелася б размаўляць свабодна.
Цяпер я вучуся ў Image Campus на праграме Tecnicatura Superior en Game Design [«Вышэйшая тэхнічная адукацыя ў галіне гульнявога дызайну»]. Пасля завяршэння навучання выдаецца афіцыйны дзяржаўны дыплом, праграма разлічана на 2.5 гады. Фармат гібрыдны: адзін дзень анлайн, два дні вочных заняткаў у кампусе ў цэнтры Буэнас-Айрэса. Кошт для замежнікаў такі ж як для аргенцінцаў — прыкладна $2000 за семестр.
Калі параўноўваць з БДУІР, атмасфера навучання тут значна вальнейшая. Адносіны студэнт-выкладчык больш сяброўскія, няма страху кантакту з выкладчыкамі. Шмат крэатыўнай хатняй працы, выкладчыкі актыўна падтрымліваюць і дапамагаюць развіваць праект. Упор робіцца на практыку і стварэнне партфоліа. Пасля беларускай ВНУ гэта нязвыкла ў добрым сэнсе. Уражанні толькі пазітыўныя.
Лекцыі праходзяць на іспанскай. Гэта даволі складана, але майго цяперашняга ўзроўню ўжо хапае, каб разумець большую частку. Тым больш што ва ўніверсітэце даюць шмат тэкставага матэрыялу, які можна прачытаць пасля лекцый, а складаныя моманты — перакласці. Часам, калі мне не хапае слоўнікавага запасу, гавару на англійскай — і мне максімальна ідуць на сустрэчу.
Грубы аналаг беларускага ПВТ называецца тут Ley de Economía del Conocimiento [літаральны пераклад — «Закон аб эканоміцы ведаў»]. Удзел у ім дае ІT-кампаніям падатковыя льготы пры выкананні пэўных умоў. Але я толькі павярхоўна знаёмы з пытаннем, таму параўноўваць яго з ПВТ не бяруся.
Сабака Локі ляцеў з намі спачатку з Беларусі ў Грузію, потым з Грузіі ў Аргенціну. У дакументах усё вельмі стандартна, зарэгістраваць сабаку на рэйс таксама даволі проста. Але ляцець у багажным адсеку — гэта вялізны стрэс. У Грузію ён ляцеў менавіта так, і потым некалькі дзён уздрыгваў ад любога шуму.
Не хацелася, каб сабака зноў праходзіў праз такое. Мы вывучалі магчымыя варыянты і выявілі, што з буйным сабакам лятаць у салоне можна, калі ён службовы. Прайшлі двухмесячны курс падрыхтоўкі і атрымалі дакумент, з якім нам дазволілі ляцець з Локі ў салоне.
Дарэчы, Буэнас-Айрэс вельмі pet friendly. Тут шмат сабачнікаў, паркаў і пляцовак для сабак. Мы яшчэ ні разу не чулі папрокаў, што сабака не там дзе трэба ходзіць ці што мы камусь перашкаджаем.
Мы жывём у Буэнас-Айрэсе. Горад на кантрасце з Мінскам і Тбілісі значна больш энергічны і жывы. А яшчэ вельмі розны. У ім ёсць і дабрабытныя раёны, і не вельмі.
Буэнас-Айрэс — вельмі камфортны горад для жыцця. Крамы ў цэлым як і паўсюль. Няма такой разнастайнасці малочкі, як у Беларусі, але затое шмат розных фруктаў і найсмачнейшае аргенцінскае мяса. І ў цэлым якасць прадуктаў добрая. Сыры і каўбасы на месцы. Можна сказаць, што разнастайнасць тавараў у некаторых сегментах ніжэй, але гэта не нейкая вялікая праблема.
Грамадскі транспарт у Буэнас-Айрэсе добра наладжаны: метро, велізарная сетка аўтобусаў, электрычкі. Амаль да любой кропкі горада можна дабрацца максімум з адной перасадкай. Але гэта калі трэба кудысь ехаць. Такое здараецца не часта, практычна ўсё, што патрэбна для паўсядзённага жыцця, ёсць у крокавай даступнасці. Таму машына тут асабліва і не патрэбна.
У Буэнас-Айрэсе камфортны клімат. Зімы мяккія, ніжэй +5 бывае рэдка. Снегу няма. Так, летам бывае горача, да +37, але тут такая тэмпература пераносіцца лягчэй, чым +30 у Беларусі. Галоўны мінус — адсутнасць цэнтральнага ацяплення ў многіх дамах, што адчуваецца зімой.
Аргенціна велізарная і прырода тут вельмі разнастайная. Падарожнічалі пакуль не вельмі шмат, але вельмі хацелася б пабываць усюды.
Больш за ўсё ў Аргенціне мне падабаецца адчуванне свабоды і адсутнасці ціску. А яшчэ колькасць сонечных дзён: тут я зразумеў, як моцна гэта ўплывае на самаадчуванне і настрой. А не хапае тут блізкіх людзей, якія засталіся ў Беларусі.
Для арэнды тут ёсць два тыпы кватэр — з мэбляй і без, цэны залежаць ад гэтага. Двухпакаёвая кватэра з мэбляй у нашай дастаткова дабрабытнай лакацыі пачынаецца ад $1000 у месяц. Калі без мэблі, можна знайсці і больш бюджэтныя варыянты. Жыллё таннейшае знайсці можна, але для гэтага, хутчэй за ўсё, давядзецца ісці на кампрамісы па раёне, стане самога жылля і інфраструктуры.
У іншых рэгіёнах Аргенціны арэнда таннейшая. Але пераязджаць у іншае месца пакуль не планую, Буэнас-Айрэс мне падабаецца.
Рускамоўных у Аргенціне даволі шмат. Але ў нас спачатку была мэта інтэгравацца ў аргенцінскае грамадства, таму мы наўмысна не шукалі славянскія камьюніці. У маім блізкім крузе ёсць некалькі сяброў-беларусаў, з якімі мы былі знаёмыя яшчэ ў Мінску. Даволі забаўна атрымалася: раней працавалі за суседнімі сталамі, а цяпер жывём у дзесяці хвілінах адзін ад аднаго на іншым канцы Зямлі.
Аргенцінцы добра ставяцца да мігрантаў. Да беларусаў — з цікавасцю. Некаторыя ўвогуле не ведаюць, што такое Беларусь, і зацікаўлена слухаюць аповеды пра нашу краіну. З негатывам у свой адрас я за паўтары гады не сутыкаўся ні разу.
Адносіны з мясцовымі складваюцца выдатна. Яны, як правіла, вельмі ветлівыя і прыязныя. У мяне ўжо ёсць пара добрых сяброў-аргенцінцаў. Добра размаўляю і з аднагрупнікамі, вельмі прыемныя хлопцы. У Буэнас-Айрэсе мне банальна падабаецца весці small-talk з людзьмі на вуліцы.
З беларусамі ў аргенцінцаў, як ні дзіўна, шмат агульнага. Нашы агульныя рысы — гэта гасціннасць, талерантнасць, міралюбнасць і звычка захоўваць зберажэнні ў доларах.
У іншых пытаннях ёсць і адрозненні. Аргенцінцы значна больш расслабленыя і адкрытыя ў зносінах. Працуюць яны таксама з меншым надрывам, ёсць чаму павучыцца. Але ў той жа час тут адчуваецца культура ўзаемадапамогі і падтрымкі. Мясцовыя нам заўсёды дапамагалі, калі гэта было патрэбна. Яшчэ мы заўважылі, што кожны раз, калі на вуліцы камусьці дрэнна ці нехта спатыкнуўся і ўпаў — ніхто не пройдзе міма. Памятаю, неяк на вуліцы ішоў на сустрэчу дзядуля — і раптам страціў прытомнасць. Я апынуўся бліжэй за ўсіх, падбег дапамагаць, у мяне ёсць навыкі першай медычнай дапамогі. І пакуль я яе аказваў, падбегла чалавек 10. Нехта выклікаў хуткую, нехта збегаў у краму за вадзічкай — увогуле, самаарганізаваліся за 10 секундаў. Вельмі крута.
Па маіх адчуваннях, аргенцінская эканоміка паступова стабілізуецца. Інфляцыя ўсё яшчэ застаецца праблемай, але перастала быць трохзначнай. Пасля даволі цяжкага 2025 года, калі цэны на многае рэзка выраслі, цяпер некаторыя тавары пачалі таннець.
З іншага боку, я чуў ад аргенцінцаў, што стала больш бяздомных.
Тут я ўжо сутыкаўся і з платнай прыватнай, і з бясплатнай дзяржаўнай медыцынай — пакуль што вопыт станоўчы. Без страхоўкі прыём і лячэнне могуць абысціся даволі дорага.
Ёсць сацыяльная страхоўка, якая каштуе недзе $20-30 у месяц. Зрэшты, у дзяржаўныя бальніцы можна трапіць нават без яе, страхоўка больш выкарыстоўваецца для атрымання зніжак на лекі. Адзін раз я хадзіў у дзяржаўны шпіталь выпісаць рэцэпт, звычайны шпіталь, нічым мяне не ўразіў. Пасядзеў паўгадзіны ў чарзе (у такіх шпіталях чэргі ёсць заўсёды), міла пагаварыў з доктарам, ён выпісаў што трэба. Але якія менавіта патрэбы пакрывае і не пакрывае такая страхоўка — я не ведаю.
І ёсць прыватныя страхоўкі і клінікі, там ужо хто на што здольны. Але без DNI я не магу нават зарэгістравацца на іх сайтах, каб аформіць страхоўку. Трэба ісці да іх нагамі, я пакуль што не дайшоў.
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.