«Латарэя». Адправіў у адну кампанію тры CV: два — адмова, трэцяе — прайшоў
Рэкрутэр адмовіла кандыдату на карысць іншага. Але аказалася, што шчасліўчык — гэта той самы кандыдат, папросту ён адаслаў некалькі рэзюмэ, па-рознаму ўпакаваўшы ў іх свой вопыт (адзін і той жа) і навыкі.
Рэкрутэр адмовіла кандыдату на карысць іншага. Але аказалася, што шчасліўчык — гэта той самы кандыдат, папросту ён адаслаў некалькі рэзюмэ, па-рознаму ўпакаваўшы ў іх свой вопыт (адзін і той жа) і навыкі.
"Працэс найму — кошкі-мышкі, у ім губляецца сутнасць рэкрутынгу"
Гэту гісторыю расказаў у Threads адзін з карыстальнікаў. Ён склаў тры рэзюмэ на розныя імёны: у адным выкарыстаў адны ключавыя словы, у другім — іншыя, але вопыт паўсюль у яго быў аднолькавы.
У выніку адно ягонае рэзюмэ не прайшло праз фільтры — адсеялася, а два іншых прайшлі далей. Рэкрутэр пачала перапіску з кандыдатамі (як ёй здавалася), дала тэставае — і затым аднаму адмовіла, а другога запрасіла на суразмоўе. І вось тут ён і прызнаўся, што і там, і там з ёй размаўляў адзін і той жа чалавек.
Пазней адзін вядомы мінскі эйчар пракаментаваў гэтую сітуацыю ў LinkedIn. Вось ягоныя высновы:
Калі кандыдаты вымушаны так хітраваць, можа з наймам на рынку і сапраўды штось не так? Калі спецыялісты тэстуюць гіпотэзы на рэкрутэрах, а не на праектах, ці не сведчыць гэта пра тое, што найм ператварыўся ў латарэю? Пытанні застаюцца адкрытымі.
Кантэкст супраць ключавых словаў або павярхоўны скрынінг: калі мы вывучаем рэзюмэ за 6 секунд — сэнс губляецца за ключавымі словамі, мы чапляемся за правільныя фармулёўкі. У выніку можна знайсці не прафесіянала, а капірайтэра, які прыгожа ўпакаваў ключавыя словы пад вакансію.
Метадалогія ацэнкі: чаму адно і тое ж рэзюмэ ў адным пераказе бракуецца, а ў іншым — вядзе да інтэрв’ю? (пакідаем пакуль за дужкамі тое, што за двума рэзюмэ аказаўся адзін чалавек). Магчыма, у кампаніі няма сістэмы ацэнкі або няма разумення, якім павінен быць партрэт кандыдата. Тады так, выбар будзе адбывацца паводле суб’ектыўных крытэрыяў.
Кошт такой гульні ў хованкі для бізнесу: пакуль кампаніі выбудоўваюць моцныя брамы з фармальнымі фільтрамі, яны губляюць час, бюджэт і мэтавых кандыдатаў. Кандыдаты марнуюць гадзіны на адаптацыю рэзюмэ пад алгарытмы, рэкрутэры — на прагляд аптымізаваных рэзюмэ. У выніку працэс найму ператвараецца ў кошкі-мышкі: абодва бакі робяць правільныя дзеянні, але губляецца сутнасць рэкрутынгу — знайсці патрэбнага спецыяліста.
Аўтар паста таксама задаецца пытаннем, а што было б, калі б "абодва кандыдаты" пасавалі — і "абодвух" запрасілі б на інтэрв’ю. І сам адказвае на сваё пытанне, што з гэтага атрымаўся б "класны сацыялагічны эксперымент".
— З высокай верагоднасцю на адным суразмоўі яму адмовілі б паводле софт-скілоў, а на другім — ён атрымаў бы офер.
Гэту гісторыю можна па-рознаму ацэньваць, як з пункту гледжання этыкі, так і працэсу найму ў цэлым, але яна падсвечвае, што рынак найму перагружаны фармалізмам і суб’ектывізмам. Або не?
"Падбор і оферы — воля выпадку. Справа не ў ШІ, а ў нябачных крытэрыях"
Зразумела, абодва пасты — як у Threads, так і ў LinkedIn — сабралі вялікую дыскусію.
У Threads знайшлося некалькі карыстальнікаў, якія таксама прыбягалі да такога — хтось, атрымаўшы адмову паводле партфоліа, браў іншыя працы, а хтось і наогул дзеля эксперыменту разаслаў рэзюмэ з фота нерэальнай прыгажуні — і "колькі было званкоў!"
Дарэчы, тут жа ў каментарах аўтар паста прызнаўся, што офер ён, відаць, не атрымае, бо прызнаўся, што падаваўся пад рознымі асобамі. А мог бы не раскрываць усіх карт і прайсці суразмоўе.
У LinkedIn карыстальнікі робяць выснову, што адбор заўсёды быў суб’ектыўным і сітуатыўным — такім і застаецца сёння.
— Пабываўшы па абодва бакі найму, я даўно прыйшла да высновы, што падбор і асабліва аферы — гэта воля выпадку. Здаецца, справа не ў ШІ, а ў нябачных крытэрыях.
Тут таксама, як і ў Threads, знайшліся тыя, хто быў у падобнай сітуацыі:
— Быў прыкол: адначасова напісалі "у вас занадта вялікі ўхіл у бок кіравання, а нам патрэбен больш праграміст" і "у вас занадта мала кіраўніцтва камандай". Зразумела, CV ніхто не глядзеў.
Мы папрасілі Юлію — эйчара і рэкрутэра — рэзюмаваць гэту гісторыю. Яна заўважыла, што эксперымент выдатны, але фінал яго заканамерны, бо "рынак не прабачае разбурэння ілюзій".
— Дзеянні кандыдата з Threads выйшлі за межы карпаратыўных паняццяў пра бяспеку і лаяльнасць:
ён пайшоў на падлог (а для многіх гэта сігнал: "калі пачынае з хлусні — то чаго ж ад яго чакаць далей");
ткнуў рэкрутэра носам у ягоную некампетэнтнасць і паказаў, што сістэма найму ў іх кампаніі — гэта рэшата.
Таму так — ён заканамерна застаўся без офера (хаця шэраг рэкрутэраў, у тым ліку і я сама, дазволілі б яму прайсці інтэрв’ю, не для ўсіх такі "трыкстэр" — red flag).
І ўсё ж я б сказала, што для кампаній, як тая, у якую прабаваў трапіць кандыдат, гэта сур’ёзны званочак. Калі каб атрымаць працу, здабыўцам даводзіцца ладзіць шпіёнскія гульні, значыць, сістэма адбору зламана і патрабуе сур’ёзнай наладкі.
А вы траплялі ў цікавыя сітуацыі пры пошуку працы ў 2026-м?
Если кандидаты вынуждены так мухлевать, может с наймом на рынке и правда что-то не так? это ли не свидетельство того, что найм превратился в лотерею? Вопросы открыты.
Да не открыты никакие вопросы. Да, не так. Да, найм превратился. Только не в лоттерею, а в цирк с конями
Пользователь отредактировал комментарий 30 сентября 2026, 17:05
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.
Да не открыты никакие вопросы. Да, не так. Да, найм превратился. Только не в лоттерею, а в цирк с конями
Пользователь отредактировал комментарий 30 сентября 2026, 17:05