«Я была ў шоку». Эйчарка вярнулася ў Беларусь на паўгода — а далей вось гэты паварот

Вось той трагікамічны сюжэт у двух словах.

Спачатку распрацоўшчык-джун з Магілёва Аляксандр расказаў у LinkedIn пра тое, як яго без афіцыйнага афармлення ўзяў на працу Леў — чалавек, які прадставіўся ментарам. Джун больш за два тыдні выконваў за свайго ментара  працу для энергетычнай кампаніі з Расіі. Але пасля гэтага не атрымаў абумоўленых грошай, а ментар яго забаніў.

За некалькі тыдняў да гэтага адна з замежных ІТ-кампаній наняла на дыстанцыйную працу ў якасці сеньёра распрацоўшчыка па імені Леў Красоўскі. Новы супрацоўнік у першы дзень працы расказаў, што часам «ментарыць хлопцаў», што не выклікала ў кампаніі ніякіх падазрэнняў. Але за тры тыдні работы не паказаў асаблівых вынікаў. Як пазней расказала ў сябе ў LinkedIn HR кампаніі Вікторыя Крыслата, у каманды «пачалі закрадвацца сумневы, ці не працуе Леў на кагось яшчэ».

У гэты час хтось з супрацоўнікаў кампаніі ўбачыў той самы пост Аляксандра пра несумленнага ментара. У кампаніі хутка склалі пазл і ў рэшце запусцілі працэс звальнення. Як высветлілася, не дарма: на фінальным колу «сеньёр Леў» аказаўся джунам Арцёмам з 1,5 гадамі досведу. Арцём, у сваю чаргу, прызнаўся, што пагадзіўся працаваць пад чужым імем таму, што яго не ўзялі б на такую працу праз недахоп вопыту.

Пад пост прыйшлі дзесяткі каментатараў, частка з якіх, як высветлілася, таксама мела справу са Львом. Да кагось ён прыходзіў на суразмоўі, але не падышоў, дзесь ён паспеў папрацаваць, «павісеў мёртвым грузам пару тыдняў — і ў закат», а хтось бачыў ягоны пасты, у якіх Леў завабліваў джунаў на праекты («а я думаў, у чым сакрэт: чалавек ледзь не кожны месяц шукае джунаў. Ён паглынае іх ці што?»)

У каментарах таксама абмяркоўвалася пытанне пра магчымае прыцягненне супрацоўніка, які выдаваў сваіх падапечных за сябе самога, да адказнасці. Але гэтае пытанне быццам завісла ў паветры (пазней Вікторыя раскажа, чаму). А адвакат Антон Гашынскі, да якога devby тады звярнуўся за каментаром, меркаваў, што наступствы для Льва з усёй гэтай гісторыі маглі б быць толькі рэпутацыйнымі, бо складу крымінальна пакаранага дзеяння ў ягоных дзеяннях, мяркуючы па ўсім, не было.

Паводле Вікторыі, пасля гэтага кампанія змагла звязацца са Львом. Той прызнаў сваю віну, абяцаў вярнуць несумленна заробленыя грошы — і знік. 

На гэтым гісторыя быццам завяршылася. Але праз два гады Вікторыя, якая ўвесь гэты час жыла і працавала не ў Беларусі, вярнулася ў Мінск. Пра далейшыя падзеі яна расказала ў сваім LinkedIn і ў каментарыі для devby.

«Мяне абвінавацілі ў распаўсюдзе персанальных звестак, паклёпе, псаванні рэпутацыі»

— Аднаго цудоўнага дня мне прыйшла павестка ў суд! Сказаць, што я была ў шоку — не сказаць нічога. Мяне абвінавачвалі ў распаўсюдзе персанальных звестак, паклёпе, псаванні рэпутацыі і далей па спісе. А таксама патрабавалі маральную кампенсацыю.

Варта прызнаць, што я загадзя прымацавала рэзюмэ да паста і не закрыла ані фота, ані кантакты. Бо аўдыторыя павінна ведаць сваіх герояў у твар! Акрамя Лінка, я запосціла гэта на Reddit і яшчэ некаторых пляцоўках. Маёй задачай было зрабіць усё, каб пры найме кампаніі разумелі, з чым яны могуць сутыкнуцца. Я не хацела нічога хаваць і падумаць не магла, што плата за шчырасць — павестка ў суд.

Прыйшоў час раскрыць карты: чаму мы не пайшлі ў суд? У нас на яго не было роўным рахункам нічога. Званок са «шчырым» не быў запісаны, кантактаў ніякіх не было. Мы праканстультаваліся з юрыстамі і ў Польшчы, і ў Германіі — усе як адзін сказалі, што шанцаў у нас няма.

Прайшло каля двух гадоў. Увесь гэты час я жыла за мяжой, мы з мужам вырашылі на паўгода прыехаць у РБ. Праз пару тыдняў пасля прыезду мне прыйшла павестка (люты збег акалічнасцяў).

Калі б [у іску] справа была толькі ў распаўсюдзе персанальных звестак і выдаленні паста з імі, я б з сумам усё выдаліла і заплаціла. Пра павестку адразу даведалася кіраўніцтва маёй кампаніі і сказала, што пакрые ўсе выдаткі, якое б рашэнне я ні прыняла. Але гэты жук патрабаваў, каб я напісала АБВЯРЖЭННЕ. Менавіта гэта і стала для мяне чырвонай анучай.

З першага дня [суда] стала зразумела, што ніхто нічога не разумее. Мне давялося тлумачыць свайму адвакату літаральна ўсё: што такое лінкдін, код, дыстанцыйка, слак і іншыя словы. Потым яна гэта тлумачыла суддзі.

За час зацішша хлопец падчысціў інсту, выдаліў профіль у лінку і стварыў новы (пра працу ў нашай кампаніі ў ім не было ні слова). Усё выглядала так, быццам гэтая сітуацыя прысніласа мне і нашай мабільнай камандзе. Здаравенны лоб сядзеў і расказваў, як яго абгаварылі, заплямілі ягоную рэпутацыю на роўным месцы, а ён увогуле нічога такога не рабіў!

Адзінае, што ў мяне захавалася — перапіска на пошце, у якой ён прызнаў сваю віну.

Хлопец, які напісаў пост пра тое, як мой герой кінуў яго на грошы і раскрыў усю ягоную схему, таксама быў са мной на сувязі. Але як толькі ён даведаўся пра суд — адразу вельмі спалохаўся і знік. Мой адзіны сведка знік.

Доўжылася ўсё гэта месяцы тры.

Вылятаць з Беларусі я планавала 5 лістапада 2025 года, а на студзень у мяне была прызначана папярэдняя дата родаў. Зыход справы мяне асабліва не хваляваў, пытанне было толькі ў тым, ці змагу я вярнуцца потым у РБ, калі ў выпадку пройгрышу не выканаю ягоныя ўмовы.

«Ніколі б не стаў судзіцца з цяжарнай дзяўчынай»

Недзе ў кастрычніку ўвечары раздаўся званок. Мне патэлефанаваў адвакат ісца (асабіста з ім увесь гэты час мы не размаўлялі, толькі праз адвакатаў). І сказаў, што яны гатовы на «міравую». Маўляў, ісцец даведаўся, што я цяжарная, і вырашыў, што яму ўсё гэта не трэба. І ўвогуле, калі б ён ведаў пра цяжарнасць, то ніколі б не стаў судзіцца з цяжарнай дзяўчынай (выходзіць, што даходзіла гэта да яго пару месяцаў).

І таму адзіная ягоная ўмова для «міравой» — каб я ўсё выдаліла [пасты з апісаннем гэтай гісторыі і персанальнымі звестками]. Яму было ўсё роўна на тое, што ягоны нумар, фатаграфія ды іншая інфармацыя красуюцца ў лінку, але ён дадумаўся да таго, што яму важна прыбраць любое ўзгадванне пра гэтую гісторыю. Ён знайшоў мае пасты нават на тых рэсурсах, пра якія я ўжо забыла.

Дадам, што ў мяне дыплом Інстытута журналістыкі БДУ. Так што так, я свядома на гэта ішла. Мне было важна, каб іншыя кампаніі даведаліся пра гэтую сітуацыю ўсё, што трэба (а без публікацыі персанальных звестак гэта было зрабіць немагчыма). Шкада, што да гэтага часу няма сайта з такімі «нядбайнымі» супрацоўнікамі/кандыдатамі ды іх «заслугамі».

Чалавек-бодышоп. Як айцішнік з Мінска ўладкоўвае джунаў у розныя кампаніі сеньёрамі

Па тэме

Чалавек-бодышоп. Як айцішнік з Мінска ўладкоўвае джунаў у розныя кампаніі сеньёрамі

Мінчанка хацела стаць тэсціроўшчыцай, але засталася з «цэглай» у руках

Па тэме

Мінчанка хацела стаць тэсціроўшчыцай, але засталася з «цэглай» у руках