«Тут не трэба гады вопыту». Распрацоўшчыцу скарацілі ў Егіпце — вось дзе яна цяпер (зноў не Польшча!)
Амаль 6 гадоў фронтэнд-распрацоўшчыца Вольга пражыла з сям’ёй у Егіпце. А потым давялося пераехаць, і яна зноў абрала не самую стандартную лакацыю.
Амаль 6 гадоў фронтэнд-распрацоўшчыца Вольга пражыла з сям’ёй у Егіпце. А потым давялося пераехаць, і яна зноў абрала не самую стандартную лакацыю.
— У пачатку года кіраўніцтва кампаніі, у якой я працавала раней, абвясціла, што справы ў нас дрэнныя — большую частку каманды скарацілі, засталіся я і яшчэ адзін распрацоўшчык. Было зразумела: месяц-два — і працы не будзе і ў нас.
Я пачала шукаць новае месца, але дыстанцыйных вакансій было вельмі мала, і амаль усе — на расійскім рынку. Цікавыя варыянты меліся на працу ў офісе або гібрыдны графік.
Я змірылася з непазбежным пераездам і стала думаць, куды б мы з сям’ёй маглі пераехаць. І гэта — Кіпр. Растлумачу чаму.
Па-першае, мы не хацелі кардынальна мяняць клімат (Егіпет стаў для нас ідэальным месцам).
Кватэры за $200-300, медыцына супер. Беларусы ўцяклі ад ковіду ў Егіпет — і засталіся на 4 гады
Кватэры за $200-300, медыцына супер. Беларусы ўцяклі ад ковіду ў Егіпет — і засталіся на 4 гады
Па-другое, па адукацыі я не праграміст, у ІТ перайшла з іншай спецыяльнасці. А значыць, не кожная краіна Еўропы магла б выдаць мне рабочую візу. Для рэлакацыі на Кіпр дастаткова дакументальна пацвердзіць досвед працы ў ІТ (мінімум 2 гады ў агульнай суме). Абмежаванняў па бесперапыннасці стажу (або яго актуальнасці за апошнія гады) няма.
Такім чынам, я пачала вывучаць вакансіі ў гэтым рэгіёне. У снежні–студзені іх было мора — у тэматычных тэлеграм-каналах кожны дзень з’яўлялася па некалькі новых толькі для фронтэнд-распрацоўшчыкаў (хаця ўсе кажуць, што Каляды і Новы год — дрэнны час для пошуку працы). А вось цяпер (недзе з траўня) — ні адной вакансіі, дарэчы.
«Каб пацвердзіць досвед працы, дастаткова ліста ад былога працадаўцы па-англійску»
З 22 снежня пачаліся сумоўі. 2 сакавіка я атрымала офер — выходзіць, два месяцы на пошук. За дужкамі дадам: вельмі актыўныя.
На тое, каб пераехаць, у мяне сышоў яшчэ месяц — я прыляцела на Кіпр 4 красавіка. І гэта быў вельмі насычаны падзеямі месяц. Кампанія дала мне ў дапамогу двух юрыстаў — кіпрыётаў — яны павінны былі кіраваць зборам дакументаў, але часам яны і самі не ведалі, а што ж дакладна трэба.
Спіс дакументаў пачынаўся проста: пашпарт, ВНЖ, дыплом, пацверджанне таго, што я 2+ гады адпрацавала ў ІТ-сферы — без прывязкі да часу.
Я не магла звярнуцца з гэтым да свайго нанімальніка, у якога на той момант былі свае праблемы, так што праз некалькі рукапацісканняў я выйшла на былога (2016-2020) працадаўцу ў Мінску — і, о шчасце, кіраўніца нават успомніла мяне. Яна напісала ліст і выслала на адрас маіх бацькоў. Аказалася, такі ліст зусім не абавязкова перасылаць на Кіпр — тутэйшым чыноўнікам хапіла і скана.
Нешта прымусіла мяне пахвалявацца: па мясцовых патрабаваннях на лісце павінна быць пячатка арганізацыі — але гэтая самая беларуская кампанія цяпер працуе без пячатак (так, у Беларусі так ужо можна). Я вельмі перажывала, ці падыдзе такі дакумент кіпрыётам, але дарма: ім хапіла подпісу кіраўніка.
Яшчэ цікавы факт: калі ты пераязджаеш, напрыклад, у Германію, табе даводзіцца перакладаць і апастыляваць усю працоўную кніжку, — на Кіпры ж дастаткова ліста ад былога працадаўцы па-англійску.
«На егіпецкім даведка аб несудзімасці называецца „fish“ — і атрымліваюць яе ў аддзяленні паліцыі»
Калі хтосьці падумаў, што далей было прасцей, я яго засмучу — на жаль, не.
Мне, напрыклад, трэба была даведка аб несудзімасці. Мае «памагатары» былі ўпэўнены, што яе трэба браць у краіне паходжання — гэта значыць у Беларусі. А я нагугліла, што ў Егіпце, бо я пражыла там 6+ апошніх месяцаў (а ўвогуле амаль 6 гадоў).
Тут варта адзначыць, што кіпрыёты, выдзеленыя мне ў дапамогу, увогуле дапамагалі неяк слаба. Спісу не далі (дакладней далі, але няпоўны — мне спатрэбілася значна больш усяго), любую інфармацыю даводзілася выцягваць з іх клешчамі і перадправяраць, як у выпадку з гэтай самай даведкай — так што я магу без перабольшання заявіць, што ўсё зрабіла сама.
Але вернемся да даведкі. Я напісала ў чаты і групы для экспатаў — і мне дапамаглі: расказалі, куды ісці і што запытваць, каб мяне зразумелі. Цяпер я ведаю, што па-егіпецку даведка аб несудзімасці называецца «fish» і атрымліваюць яе ў аддзяленні паліцыі. Сама працэдура атрымання заняла ў мяне 2 дні: у першы дзень у мяне ўзялі адбіткі пальцаў і зрабілі фота, на другі я ўжо ўсё забрала.
Але быў нюанс. Аказалася, што на даведцы павінна быць пячатка. На маёй быў штамп — і ўнутры краіны гэтага дастаткова, — але для Кіпра (і іншых краін таксама) гэтага мала. Неяк з горам папалам мне ўдалося растлумачыць у паліцыі, чаго я хачу ад гэтай паперкі, — і атрымаць адказ: вам трэба ў галоўны офіс.
Колькі патрэбна пячатак, каб легалізаваць аналізы
Яшчэ спіс дакументаў уключаў… аналізы. Мне і членам маёй сям'і трэба было здаць кроў на сіфіліс, гепатыт B і C, ВІЧ, а таксама прайсці скрынінг на туберкулёз.
Быў той яшчэ квест з пошукам клінікі або лабараторыі, вынікі ад якой задаволілі б кіпрыётаў. Мае «памагатары» сыпаліся і на прасцейшых пытаннях, да іх з такім я нават не пайшла. Давярыла Gemini, які параіў грэцкую клініку ў Каіры (і здавалася: ну так, варыянт). Галоўны ўрач сказала, што яны робяць усялякія даведкі для грэцкай амбасады, ну і для кіпрскага таксама зробяць — няма праблем! І скапіравала спіс з экрана майго тэлефона.
«Прыязджаць за вынікамі не трэба» — яны самі адправяць іх у амбасаду Кіпра. Маўляў, такая працэдура: гэта гарантыя таго, што дакументы не падрабілі. Я напісала «памагатарам», але тыя як звычайна ўмылі рукі. Так што ў выніку я пагадзілася.
Праз некалькі дзён я патэлефанавала ў пасольства Кіпра. Спачатку яны казалі, што нічога не атрымалі. Потым перазванілі і сказалі: так, усё ёсць, але нам гэта не трэба.
У гэты момант я даведалася наступнае: паколькі Егіпет не далучыўся да Гаагскай канвенцыі 1961 года, у іх няма апастылю. Для прызнання юрыдычнай сілы любых вашых дакументаў неабходна праходзіць працэдуру консульскай легалізацыі. Што гэта значыць на практыцы:
- з любым дакументам (хоць з даведкай аб несудзімасці, хоць з вынікамі аналізаў) ты едзеш у МЗС — каб там табе паставілі пячатку;
- а затым — у консульства той краіны, якая запытала дакументы, у маім выпадку Кіпра, і паставіць яшчэ пячатку. Тады гэтыя дакументы будуць прызнаны. І так, усе дакументы павінны быць перакладзены на англійскую.
Само сабой, усе гэтыя інстанцыі знаходзяцца ў Каіры, — так што нам чакала яшчэ адна паездка ў сталіцу (а гэта 7 гадзін на аўтобусе).
Ну, а ў выпадку з медыцынскімі даведкамі неабходна яшчэ адно звяно — міністэрства аховы здароўя. Так-так, як высветлілася, каб вынікі аналізаў прызналі, на іх павінна стаяць пячатка мінздароўя.
І вось мне чакаў няпросты дзень збору пячатак: спачатку ў мінздароўя, потым у МЗС, а затым — у пасольства Кіпра.
Я пачала з пасольства — забрала дакументы, якія ім пераслала клініка, і ў гэты момант упершыню іх убачыла, бо мне яны нічога не адпраўлялі. Заадно вырашыла адправіць юрыстам — на праверку.
Аказалася, што там няма вынікаў аналізаў на сіфіліс і гепатыт. Я паехала ў клініку — і высветлілася: яны вырашылі, што лепш ведаюць, што ўключыць у набор (і зрабілі так, як патрабуецца для амбасады Грэцыі, але, на жаль, не Кіпра).
Давялося зноў здаваць аналізы.
І вось ранак Х. Забраўшы вынікі, мы пачалі свой легалізацыйны канвеер: аплата мыта ў адным кабінеце — пячатка ў другім — подпіс у трэцім — наклейванне маркі ў чацвёртым. Спачатку мінздароўя, потым МЗС. Усюды чэргі. Да 14:00, здаецца, скончылі, — я адправіла ўсе фота юрыстам. І тут прылятае прэтэнзія: а на першай старонцы (а кожны дакумент складаўся як мінімум з пяці) пячатак мінздароўя няма. Мы зноў імчымся ў міністэрства аховы здароўя з пытаннем, чаму не паставілі. І мілая дзяўчына-чыноўніца, усміхаючыся, кажа: яна думала, што так будзе лепш — хацела, каб мы крыху зэканомілі. Мы нанова праходзімся па кабінетах, зноў імчымся ў МЗС ва ўсю прыть. А яно працуе да 14:30.
Нам пашанцавала: ахоўнік на ўваходзе пазнаў нашу плойму (я была з сям’ёй) — і паклікаў: «Эй, хадзем, вам не трэба ў чарзе стаяць другі раз!» Так дзякуючы яму мы ўсё паспелі.
З даведкай аб несудзімасці давялося павазіцца — яна была на арабскай. З пячаткай МЗС аднесла яе сертыфікаванаму перакладчыку — а потым ужо пераклад завезла ў МЗС на такую ж працэдуру. Ну, і ў амбасада, само сабой.
Плюс зрабіла пераклад карткі ВНЖ, яна таксама на арабскай.
«Здалося дзіўным: няўжо мяне выпусцяць у краіну Еўрасаюза па такой паперцы?!»
Гэта не канец усіх прыгод. Пасля таго, як я выслала ўвесь пакет, мне сказалі: чакайце entry permit.
Растлумачу: гэта проста лісток А4, які прысылаюць табе на электронную пошту, — ты раздрукоўваеш яго і прад’яўляеш у аэрапорце, каб табе дазволілі сесці ў самалёт на Кіпр. Але мне гэта здалося дзіўным: няўжо мяне выпусцяць у краіну Еўрасаюза па такой паперцы?!
Я зайшла ў офіс продажу авіябілетаў са сваім entry permit — і зразумела: яны з такім відавочна не сутыкаліся. Тады я патэлефанавала па іх рэкамендацыі на «гарачую лінію» — і там сказалі: «Толькі віза!» За 5+ гадоў жыцця ў Егіпце я зразумела: ім прасцей адмовіць, чым разбірацца, — таму я ведала, што не магу спадзявацца на авось.
Праз некалькі дзён званкоў то «памагатарам», то ў амбасаду (з пытаннем, а можа гэты лісток таксама трэба проста завяраць іх пячаткай), то ў аэрапорт — я высветліла, што беларусы ляцяць на Кіпр з такімі entry permit праз Сербію (куды нам не трэба віза).
І так, у аэрапорце ніхто не здзівіўся, калі я прад’явіла сваю раздрукоўку: зверылі нумар у камп’ютары — і прапусцілі на борт.
«3-4 дні звычайна хапае, каб знайсці на Кіпры пастаянную кватэру»
Кампанія абяцала кампенсаваць нейкую частку выдаткаў на квіткі і пражыванне на працягу першага часу, але постфактум. Мы дамовіліся аб лімітах — 700 еўра на пералёт і 700 на пражыванне.
Я арандавала кватэру на Booking на чатыры дні. На той момант маіх «памагатараў» змяніла іх калега — расіянка, і з ёй было працаваць значна прасцей. Яна парэкамендавала зняць часовае жыллё не больш, чым на 3-4 дні, бо гэтага звычайна хапае, каб знайсці на Кіпры пастаянную кватэру. Да таго ж, без пастаяннага жылля нельга падацца на ВНЖ, адкрыць рахунак у банку, аформіць медычную страхоўку і ўсё астатняе — так што шукаць трэба было актыўна.
Магу сказаць: памагатар была права. Тут вельмі шмат варыянтаў жылля — а ведь я шукала кватэру ў канкрэтным раёне, паколькі прыгледзела там школу для дзіцяці.
Я напісала некалькім рыэлтарам у тэлеграм-чатах — і тыя скінулі мне варыянты. Кватэра, у якой мы жывём, не была выстаўлена ні на адным сайце — проста не паспелі павесіць: папярэдні арандатар павінен быў выехаць з яе ў чацвер, а мне трэба было знайсці нешта яшчэ да серады. Можна лічыць, пашанцавала!
Цэны на жыллё тут, вядома, вышэй, чым у Егіпце: арэнда студыі абыходзіцца ў тысячу еўра ў месяц. За варыянт з дзвюма спальнямі давядзецца плаціць каля двух.
Але ўвогуле рэлакацыя — гэта вельмі затратнае мерапрыемства: трэба разлічваць, што да першага заробку з вашай карткі сыйдзе не менш за 5 тысяч долараў, бо пры арэндзе трэба заплаціць дэпазіт роўны коштам жылля, ну і ўсе астатнія выдаткі. Дарэчы, па прыездзе мне зноў давялося здаць усё тыя ж аналізы — і гэта зноў траты.
«Школа англамоўная, але з 25 чалавек у класе каля 20 — рускамоўныя дзеці»
Наконт школы: я напісала ў дзясятак навучальных устаноў — прыватных, бо дзіцяці 13 гадоў, і гэта не той узрост, калі можна з нуля пачаць вучыцца на грэцкай. У нас у раёне тры школы ў сярэдняй цэнавой катэгорыі — 6-8 тысяч долараў у год. Хаця школы англамоўныя, кажуць, з 25 чалавек у класе каля 20 там — рускамоўныя дзеці.
Па клімаце Кіпр моцна нагадвае Егіпет — тая ж расліннасць, хіба што цытрусавых у Егіпце не было. Тут, вядома, усё больш зялёнае. Так, першы час я мёрзла: мы прыехалі ў красавіку ў самых цёплых сваіх рэчах — і ўсё роўна было холадна. Але цяпер я ўжо ў сваёй стыхіі.
Кіпрыёты вельмі падобныя на егіпцян — гавораць доўгімі фразамі, цягнуць словы: «Мая-а-а дарага-а-ая…» — і я часта не магу зразумець, чаго ад мяне хочуць — чотка і па справе. Тут таксама банкі і дзяржарганізацыі працуюць да 14:00 — а потым нікога няма, рабі, што хочаш.
Тут класнае мора — яно адкрытае. У Егіпце ты не пагуляеш па ўзбярэжнай — там выбудавалася чарада гатэляў, усё парэзана-падзелена, усе пляжы платныя. А тут вельмі доўгія ўзбярэжныя, раз на тыдзень я абавязкова раблю кола, каб прайсці з працы ўздоўж узбярэжнай.
На працы ў нас асноўная мова стасункаў — руская. І сумоўе я праходзіла на рускай. А вось мой муж, які паралельна са мной шукаў працу на расійскім рынку, — сумоўе праходзіў на англійскай, што вельмі смешна.
Пакуль я чакаю ВНЖ, у мяне ўжо ёсць дакумент, па якім я магу падарожнічаць (і нават лятаць за мяжу на 3 месяцы) — Alien Registration Certificate (ARC).
«Кіпр можа натхняцца прыкладам Эстоніі». Адзін з топаў Zubr Capital расказаў пра развіццё ІТ на востраве
«Кіпр можа натхняцца прыкладам Эстоніі». Адзін з топаў Zubr Capital расказаў пра развіццё ІТ на востраве
Бульба танней, чым у Мінску. Колькі траціць на жыццё айцішнік на Кіпры?
Бульба танней, чым у Мінску. Колькі траціць на жыццё айцішнік на Кіпры?
«Спачатку сіга-сіга раздражае, а потым і сам нікуды не спяшаешся». Айцішнікі пра плюсы і мінусы Кіпра
«Спачатку сіга-сіга раздражае, а потым і сам нікуды не спяшаешся». Айцішнікі пра плюсы і мінусы Кіпра
Рэлацыраваліся? Цяпер вы можаце каментаваць без верыфікацыі акаўнта.
A gde nuzhno nynche mnogo let opyta zadorogo ?