Калісь Грузія стала адной з найбольш даступных і зручных лакацый для беларускіх айцішнікаў і не толькі. Бязвізавы ўезд, візаран раз на год замест ВНП, ІП з падаткам у 1%, даступныя цэны і мяккі клімат прывабілі сюды вымушаных рэлакантаў з розных гаротных краёў.
Калісь Грузія стала адной з найбольш даступных і зручных лакацый для беларускіх айцішнікаў і не толькі. Бязвізавы ўезд, візаран раз на год замест ВНП, ІП з падаткам у 1%, даступныя цэны і мяккі клімат прывабілі сюды вымушаных рэлакантаў з розных гаротных краёў.
Але потым умовы пачалі рабіцца больш жорсткімі: дазволы на працу, нават для ІП, абавязковыя ВНП, штрафы за парушэнні і г. д. Практычна без перспектывы атрымаць грамадзянства. Гэта падштурхнула пераезд тых, хто першапачаткова не разглядаў Грузію як месца для пастаяннага пражывання. Аднак не ўсіх.
Як беларускім айцішнікам жывецца ў Грузіі ў 2026 і што прымушае іх там заставацца? Пагаварылі з нашымі чытачамі.
— За ўсіх беларускіх айцішнікаў у Грузіі казаць не магу, але раскажу пра сябе.
Пераехаў у Тбілісі ў 2022-м з дапамогай працадаўцы — буйной аўтсорс-кампаніі з беларускімі каранямі.
Як параўнальна новаму супрацоўніку, рэлакацыю ў краіны ЕС мне адразу не прапаноўвалі, а Грузія здавалася нядрэннай прыступкай на шляху да Еўропы. Як і большасць мясцовых рэлакантаў, я не разглядаю Грузію як канчатковую лакацыю. Аднак жа тут і не настолькі дрэнна, каб імкнуцца хутчэй уцячы.
З працай усё добра: я ў той жа кампаніі, плацяць прыстойна, праблемы з легалізацыяй пакуль не так закранулі працуючых паводле працоўнай дамовы — відаць, спачатку вырашылі пазбавіцца ад іпэшнікаў. Аднак па трэндзе на прыцісканне мігрантаў зразумела, што заставацца тут назаўсёды — дурная ідэя. Урад ледзь не прамым тэкстам кажа, што грамадзянства вам не свеціць, ды і часовую легалізацыю ў выглядзе Work Permit/Work Residence Permit могуць адабраць/не працягнуць у любы момант.
Адсюль і нізкая інтэграцыя ў мясцовую грамадства: мігранцкае асяроддзе мала кантактуе з мясцовымі і ў масе сваёй нават не спрабуе вучыць грузінскую мову, бо не бачыць у гэтым сэнсу (бытавыя пытанні выдатна вырашаюцца на рускай і англійскай).
Быт тут не моцна адрозніваецца ад Беларусі. Трохі даражэй, трохі складаней дастаць нават базавыя рэчы, але жыць можна. Гэта шмат у чым кампенсуецца маркетплэйсамі і працуючымі (а не заблакаванымі) банкаўскімі рашэннямі, а таксама магчымасцю спакойна працаваць на заходніх заказчыкаў.
Для мяне важней выбару ў афлайн-крамах тое, што грузінскімі картамі я магу аплаціць практычна любую пакупку на любой платформе. Асабліва гэта важна пры выбары камп’ютарнай тэхнікі. Вялікая колькасць платформаў, накшталт таго ж Амазона, дастаўляюць тавар у Грузію напрамую, а тыя, што не дастаўляюць, карыстаюцца mail forwarder’амі (таксама не пад санкцыямі ў адрозненне ад беларускіх «калегаў»).
Ёсць, вядома, і непрыемныя асаблівасці мясцовага каларыту, напрыклад, велізарная колькасць бяздомных сабак рознай ступені агрэсіўнасці. Праз гэта ёсць нямалая рызыка да арэндаванай кватэры за $1000 атрымаць бонус у выглядзе кожнаночных канцэртаў пад акном.
Некалькіх знаёмых пакусалі і атрымалі незабыўны досвед прышчэпак ад шаленства: праз тое, што праблема масавая, у чэргах на прышчэпкі даводзіцца сядзець па 3+ гадзіны.
Яшчэ хочацца паныць, што сродкі абароны ад сабак павольна, але метадычна забараняюцца кіруючай партыяй: за апошнія чатыры гады канчаткова забаранілі электрашокеры, для перцовак жа цяпер трэба дазвол, які нават грузінам нерэальна атрымаць — не тое што мігрантам. Купіць нелегальныя сродкі не праблема, але насіць іх рэгулярна небяспечна праз вулічныя вобшукі (пра гэта — ніжэй).
Ідэя з забаронай была слушная — каб ускладніць малалеткам злачынную дзейнасць. Але атрымалася як заўсёды. Па мясцовых законах, прыцягнуць да адказнасці асобу да 14 гадоў (калі не да 16) амаль немагчыма, таму такая з’ява, як рабаванні крам падлеткамі, тут масавая. Часам падлеткі і на людзей нападаюць, але часцей усё ж грабяць бізнесы.
Плюс наркаманы, праз якіх у большасці мігрантаў знойдзецца не адна гісторыя пра тое, як іх спынялі на вуліцы паліцаі без формы і праводзілі агляды рознай ступені нахабства. У мяне такіх было чатыры за чатыры гады жыцця ў Грузіі (на кантрасце — нуль у Беларусі).
Тут дзіўная сітуацыя з наркотыкамі: даволі дзіравыя паўднёвыя межы і доўгі перыяд дэкрыміналізацыі многіх «лёгкіх» рэчываў стварылі развітую сетку іх распаўсюджвання, з якой у апошнія гады ўрад пачаў змагацца. Так што паліцэйскія паўсюдна шукаюць закладчыкаў.
Змагаюцца, вядома ж, толькі з нізавымі выканаўцамі, таму рэклама працы «кур’ерам маркетплэйсаў» сустракаецца літаральна на кожным плоце, нават у турыстычных месцах трапляюцца надпісы тыпу «work $1000/week {спасылка на тэлеграм}».
Адсюль, дарэчы, цікавасць да тэлеграма пры вулічных вобшуках: калі не паказаць паліцыі перапіску, ёсць шанц прасядзець не адну гадзіну ў аддзяленні замест пяціхвіліннага вобшуку на месцы прыпынку.
Што да сацыялізацыі, то, як мне здаецца, яна магчымая толькі ў мігранцкіх камьюніці. Для мяне гэта супольнасці па інтарэсах: хтось знаходзіць адносіны ў офісе/сярод калегаў, але гэта амаль заўсёды перасяленцы з Беларусі/Расіі/Украіны.
Бадай, адзіны рэальны плюс Грузіі — гэта прырода. І надвор’е. Тбілісі часам нават называюць «Trail capital of the world», і тут і праўда шмат опцый для актыўнага адпачынку накшталт хайкінга ў межах калі не гарадской рысы, то вельмі блізка. Калі пакінуць за дужкамі праблему з сабакамі і паліцыяй, то для актыўнага адпачынку гэтая краіна падыходзіць нашмат лепш, чым для будаўніцтва тут новага жыцця.
Тыя, хто не вытрымаў жыцця за мяжой (па маіх суб’ектыўных адчуваннях, гэта прыкладна 30%) ужо вярнуліся дадому. Яшчэ каля 30% амаль адразу ж пераехалі далей — тады кампаніі яшчэ актыўна дапамагалі з рэлакацыяй у Еўропу.
Астатнія 40%, да якіх адношуся і я, — гэта балота, якое альбо вельмі павольна рэлакуецца ў Еўропу, альбо (у меншай ступені) вяртаецца дадому, але ў цэлым застаецца на месцы нерухома і гатова мірыцца з усё новымі і новымі складанасцямі ў легалізацыі.
Застаюцца ў Грузіі ў асноўным людзі з меншымі даходамі (тэсціроўшчыкі, тэхпадтрымка), перабіраюцца далей — з бОльшымі. У маім коле беларусы ў асноўным едуць у Польшчу, расіяне — у Іспанію.
Я таксама планую пераезд. Опцыі рэлакацыі ў маёй кампаніі ўсё яшчэ ёсць. Не ведаю, ці ўдасца атрымаць максімальны пакет, але нават гарантыя працаўладкавання і запрашэнне, якое стане падставай для працоўнай візы, будуць добрай падтрымкай.
Мой асноўны варыянт — Польшча, іншыя краіны ЕС таксама разглядаю. ЗША — адразу не: мне патрэбен work/life balance, а не выгаранне за месяц.
Складана сказаць, чаму я дагэтуль не ў Польшчы і што мяне трымае ў Грузіі. Нічога. Проста нічога не мяняць заўсёды прасцей, чым актыўна нешта рабіць. Але мне хочацца думаць, што я ўсё ж рухаюся ў патрэбным кірунку, паступова збіраючы дакументы для рэлакацыі і вывучаючы польскую.
Калі б я падышоў да гэтага пытання больш грунтоўна, то ўжо быў бы не ў Грузіі.
— Да 24.02 я жыў у Кіеве, затым праз Венгрыю прыехаў у Польшчу. Візы ў мяне не было, таму на той момант мой статус быў не вельмі зразумелы. Каля месяца я проста жыў у Польшчы і думаў, як быць далей. Шукаў варыянты з жыллём у Польшчы, Германіі, Партугаліі. Гэта было дорага і нязручна. У той жа Германіі кватэры здаюць пустымі, а я не планаваў здымаць надоўга. Да таго ж я разумеў, што будуць праблемы з легалізацыяй і бюракратыяй.
У Грузіі ў мяне жылі сябры, і гэты варыянт я разглядаў таксама. Асноўнымі плюсамі Грузіі былі прырода, адсутнасць бюракратыі і даволі недарагое жыццё. Асноўным мінусам — тое, што, з’язджаючы з Польшчы, я нехутка змагу атрымаць візу і вярнуцца ў Еўропу.
У выніку я выбраў Грузію.
Праз чатыры гады я гатовы нанова сфармуляваць плюсы, якія мяне трымаюць у Грузіі.
Мінусы таксама прысутнічаюць, але плюсаў для мяне больш і яны істотнейшыя.
У працэсе пераездаў я змяніў месца працы, цяпер працую на кампанію з беларускімі каранямі. У яе тут офіс, але я працую дыстанцыйна.
З легалізацыяй дагэтуль было проста: робіш візаран раз на год і жывеш далей. Апошні раз я выехаў у пачатку года, але з сакавіка пачалі дзейнічаць новыя правілы — цяпер трэба аформіць страхоўку, дазвол на працу і падавацца на ВНЖ. Да лета планую з гэтым разабрацца. Так як у мяне працоўная дамова, не думаю, што з гэтым будуць праблемы — магчыма, прыйдзецца проста пачакаць.
Таксама ў апошні час узмацнілі адказнасць за пратэрмінаванае (на візаране — devby) знаходжанне ў краіне. Раней можна было абысціся проста штрафам, цяпер цябе напэўна не ўпусцяць назад. У мяне ёсць такі знаёмы. І яшчэ я чую, што ўзмацняюцца рэйды міграцыйнай службы, але не ведаю, наколькі гэта масавая з’ява.
У чатах яшчэ пішуць гісторыі пра паліцэйскія агляды на вуліцы. Але я сам не сутыкаўся і не ведаю, наколькі масавая гэта гісторыя. Асабіста я пакуль што не адчуваў пагрозы ад паліцыі і ведаю, што пры неабходнасці магу запроста туды звярнуцца.
Што да бадзяжных сабак (мы мэтанакіравана спыталі меркаванне суразмоўцы пра сабак — devby), то гэта проста мясцовы каларыт, да яго хутка прывыкаеш. Тут звычайная справа — сустрэць сабаку ў краме/установе. Калі сабака заснуў прама на ўваходзе, праз яго проста пераступяць. Так, бываюць выпадкі агрэсіўных паводзін, але нячаста.
Грузінскую мову я мэтанакіравана не вучу. Вывучыў алфавіт і лік, умею чытаць, але слоўнікавы запас у мяне вельмі маленькі. Проста няма неабходнасці яго пашыраць. Калі я толькі прыехаў у Грузію, то думаў, што гэта часова. І цяпер лічу гэтак жа. Адзінае, што змянілася праз чатыры гады, я пачаў задумвацца пра куплю жылля.
Так, цэны на жыллё і ў Грузіі за апошнія гады выраслі значна, але ўсё ж яны тут значна ніжэй, чым у Варшаве. Кватэра каля 50 квадратаў у добрым доме і месцы ў Батумі каштуе каля 75 тысяч долараў. (Насамрэч, цэнаўтваральных фактараў вельмі шмат). І пры неабходнасці можна атрымаць крэдыт на жыллё: мне ўжо з банка тэлефанавалі і прапаноўвалі.
З сацыялізацыяй можа быць па-рознаму. Калі я толькі пераехаў, тут жылі мае сябры і ў нас была дастаткова вялікая кампанія. З яе застаўся толькі я — усе з’ехалі. З розных прычынаў: кагось не пусцілі назад пры візаране, хтось пераехаў у Еўропу на працу, камусь тут было некамфортна. Цяпер у мяне іншы круг сяброў, з якімі ёсць агульныя інтарэсы. І іх трымае ў Грузіі ў цэлым тое ж, што і мяне. Некаторыя мае сябры ўжо купілі тут жыллё і плануюць застацца. Гэта, праўда, не значыць, што яны збіраюцца атрымліваць грузінскае грамадзянства.
Увогуле, я ўжо прывык да Батумі: у моманце знаходжуся ў зоне камфорту і адчуваю сябе як дома (але не забываю, што ў гасцях). Аднак з часам планую вярнуцца ў Беларусь.
Рэлацыраваліся? Цяпер вы можаце каментаваць без верыфікацыі акаўнта.