38-гадовы ШІ-інжынер Рохан Гор, які працуе ў даследчай кампаніі Reach3 Insights, кажа, што ўжо некалькі месяцаў увогуле не піша код — усе задачы па праграмаванні ён перадаў ШІ. Паводле яго словаў, спачатку гэта выклікала ў яго непрыемныя пачуцці: ён шмат гадоў вучыўся праграмаваць і ў нейкі момант зразумеў, што, па сутнасці, «кодынг усё».
38-гадовы ШІ-інжынер Рохан Гор, які працуе ў даследчай кампаніі Reach3 Insights, кажа, што ўжо некалькі месяцаў увогуле не піша код — усе задачы па праграмаванні ён перадаў ШІ. Паводле яго словаў, спачатку гэта выклікала ў яго непрыемныя пачуцці: ён шмат гадоў вучыўся праграмаваць і ў нейкі момант зразумеў, што, па сутнасці, «кодынг усё».
Са снежня задачы Гора па напісанні кода выконвае ШІ, а сам ён практычна не праграмуе. Пры гэтым аб’ём і якасць працы ад яго па-ранейшаму патрабуюць тыя ж, а часам і больш, з-за чаго ён перыядычна адчувае выгаранне.
Але як змянілася яго праца, яму падабаецца. Зараз ён больш займаецца архітэктурай, праектаваннем і сістэмным мысленнем — і лічыць, што менавіта гэтыя навыкі пакуль застаюцца за людзьмі, таму што ШІ усё яшчэ патрабуе кантролю і «накірунку» і пакуль не можа цалкам сам будаваць складаныя сістэмы.
Ён таксама адзначае, што ШІ моцна паскорыў працу: цяпер функцыі, на якія раней сыходзіў месяц, можна зрабіць за некалькі дзён. Гэта дазволіла яму больш займацца даследаваннямі, задаваць пытанні па прадукце і мысліць шырэй, а не проста выконваць задачы. Калі раней на яго пастаянна ціснулі тэрміны, то цяпер ён можа больш удзельнічаць у прыняцці прадуктовых рашэнняў і фактычна выконваць больш шырокую ролю прадакт-інжынера.
Але разам з тым ён трывожыцца за будучыню. Тэхналогіі развіваюцца вельмі хутка, і ён не ведае, што будзе рабіць, калі ШІ стане цалкам аўтаномным. Часам з’яўляецца страх і нават разгубленасць з-за таго, наколькі магутнымі сталі ШІ-агенты. Ён прызнаецца, што наўрад ці змог бы за сваё жыццё навучыцца пісаць код нават на 10% такога ўзроўню, як сучасныя агенты, — і адкрыта гаворыць пра гэта на працы.
Часам ён адчувае сябе прыгнечаным, таму што праграмаванне было навыкам, на які ён выдаткаваў гады, і цяпер гэты навык хутка губляе каштоўнасць. Яму падабаецца новая рэальнасць і новыя магчымасці, але да іх прыліпла адчуванне няпэўнасці. Галоўнае пытанне, якое яго турбуе: што будзе, калі ўсё сапраўды аўтаматызуюць і людзям застанецца толькі раздаваць заданні ШІ.
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.