«Па-сапраўднаму рэалістычная гульня». Як альтэрнатыўныя «танчыкі» ваявалі з Wargaming

Нядаўна Андрэй Шубадзёраў, які ў 2015–2018 гадах працаваў Head of Special Projects кампаніі Wargaming, расказаў аб заканчэнні праекта «Танкалёт». Па ўсім відаць, гэта азначае, што ў Belavia больш не будзе самалётаў з брэндаванымі ліўрэямі World of Tanks, якія з ліпеня 2016 года здзейснілі тысячы палётаў па свеце з Мінска і назад. Так амаль праз чатыры гады пасля сыходу Wargaming з Беларусі перагарнулася апошняя беларуская старонка ў гісторыі самага паспяховага беларускага гульнявога праекта, які двойчы трапляў у Кнігу рэкордаў Гінеса і атрымаў чатыры прэстыжныя для гульнявой індустрыі ўзнагароды Golden Joysticj Awards.

Наўрад ці хто-небудзь прадугледжваў такі зыход (у абодвух сэнсах гэтага слова) у той перыяд, калі сумесны праект гэймдэв-кампаніі і нацыянальнага авіяперавозчыка толькі запускаўся.

Адной з гэтых праблем стала з’яўленне адразу некалькіх канкурэнтаў World of Tanks, якія, натхніўшыся поспехам гульні, пачалі актыўна змагацца за яе аўдыторыю.

На постсавецкай прасторы самымі вядомымі альтэрнатыўнымі «танчыкамі» сталі з 2013 года War Thunder ад Gaijin і з 2015 года «Armored Warfare: праект Армата» ад Obsidian Entertainment (пазней — ад Mail.ru Group). Барацьба атрымалася досыць вострай, і нават больш за 10 гадоў пасля яе пачатку стрымеры, геймеры і іншыя інфлюэнсеры працягваюць параўноўваць гэтыя гульні і пераконваць адзін аднаго ў перавазе і непаўнавартаснасці той ці іншай.

Аб тым, як пачыналася канкурэнцыя «танчыкаў» з «тундрай» і «арматай» і як яе ўспрымаў унутры каманды распрацоўшчыкаў World of Tanks мы пагаварылі з Андрэем*, супрацоўнікам сектара камьюніці, які працаваў у Wargaming у той час.

— Што вы памятаеце пра той перыяд у сярэдзіне 2010-х, калі War Thunder пачаў касплеіць WoT і актыўна змагацца за вашу аўдыторыю?

— Справа ў тым, што цалкам касплеіць WoT яны не спрабавалі. War Thunder прасоўвалася як альтэрнатыва, як «сапраўды рэалістычная гульня, а не аркада, у якой ёсць палоска HP і знікаюць лічбы пашкоджанняў». Таму іх прасоўванне было выключна ў бок «сапраўднага рэалізму», «па-сапраўднаму рэалістычных гукаў», «па-сапраўднаму рэалістычнай графікі» і гэтак далей.

— «Касплей», мабыць, не самае ўдалае слова. Гаворка ідзе пра той перыяд, калі WoT «выстраліў», і ў Gaijin вырашылі перарабіць свой новы анлайн-авіясімулятар, пераемнік для «Іл-2: Штурмавік», у гульню, у якой таксама можна было б ваяваць на танках. Як вы думаеце, гэтае рашэнне было прынята пад уплывам поспеху WoT? І ў чым была іх «фішачка», чым яны прыцягнулі ўвагу?

— Ну глядзіце. У іх быў уласны гульнявы рухавік, які мог падтрымліваць вялікія па плошчы, разлічаныя на паветраныя баі карты, і даволі нядрэнную графіку. Таму многіх людзей такая гульня зацікавіла.

Для таго, каб дакладна адказаць на пытанне аб уплыве поспеху WoT на рашэнне стваральнікаў «тундры», трэба ведаць унутраную кухню кампаніі, дзе кіруюць «браты-акрабаты» [стваральнікі кампаніі Gaijin, штаб-кватэра якой цяпер знаходзіцца ў Венгрыі — расіяне браты Антон і Кірыл Юдзінцовы]. Таму на гэтую тэму мы можам толькі рабіць здагадкі.

Думаю, што WoT на іх паўплываў крыху інакш. Хутчэй, ён падштурхнуў іх да стварэння каманднага анлайн-шутэра. Таму што да гэтага ў іх быў немалы і даволі нядрэнны досвед стварэння сюжэтных гульняў пра баявыя самалёты.

— Вы памятаеце, якімі былі першапачатковыя асцярогі пасля выхаду на рынак версіі War Thunder, у якой гульцам прапанавалі магчымасць гуляць і на танках? І наколькі гэтыя асцярогі спраўдзіліся?

— Наколькі я памятаю, моцных асцярогаў з гэтай нагоды ў нас асабліва і не было. Таму што іх версія анлайн-шутэра моцна адрознівалася ад нашай гульні, у тым ліку прынцыпамі гульнявога прагрэсу. І усе пра гэта ведалі. У іх былі тры рэжымы гульні:

• «спрошчаны», які не моцна адрозніваўся ад нашага і таму меў самую вялікую аўдыторыю;
• «паўрэалістычны»;
• «рэалістычны» (зусім без гульнявых маркераў, у якім усё павінна было залежаць ад досведу гульца).

— А як вы змагаліся з перацяканнем гульцоў да канкурэнтаў? Улічваючы досыць агрэсіўную рэкламную кампанію таго ж War Thunder яго ж проста не магло не быць?

— Няпроста ўзгадаць. Калі нічога не блытаю, адным з напрамкаў барацьбы стала паляпшэнне графічнага складніку WoT, паляпшэнне гукаў у гульні, паляпшэнне механікі прабіццяў. Таксама на нашую распрацоўку пастаянна ўплывалі пажаданні гульцоў атрымаць «сумленны балансіроўшчык», які браў бы пад увагу скіл гульцоў, [а не толькі ўзровень і клас танка, на якім гульцы заходзяць у бой].

Наколькі магу меркаваць, такога складанага балансіроўшчыка ў гульні дасюль няма, але нейкія крокі ў гэтым напрамку рабіліся. І вось гэтыя працы якраз і стымулявалі згадванні гульцоў аб балансе ў «тундры». Які, на мой погляд, лепшым не быў, але адрозніваўся — і нашыя гульцы да яго апелявалі.

— Добра, з гульцамі зразумела. А супрацоўнікаў Wargaming канкурэнты перацягвалі?

— Пра такое з боку Gaijin, шчыра кажучы, не чуў. «Браты-акрабаты» заўсёды былі даволі сквапнымі, таму свае офісы распрацоўкі і аперавання амаль з самага пачатку засунулі ў горад Варонеж. Заробкі там былі не асабліва высокімі, таму наўрад ці маглі зацікавіць каго-небудзь з нашых супрацоўнікаў.

— А у далейшым Wargaming запускаў якія-небудзь гульнявыя праекты з аглядкай на канкурэнтаў?

— Аб падобным я нічога не чуў. Таму што ўяўленні нашага кіраўніцтва аб паспяховым камандным анлайн-шутэры не супадалі з канцэпцыяй «сапраўды рэалістычнага рэалізму», якую выкарыстоўвалі пры кампаноўцы і ў прасоўванні «тундры».

Нашы гульні вельмі адрозніваліся, каб весці сур’ёзную размову аб канкурэнцыі за аўдыторыю. Мне здаецца, мы з War Thunder абапіраліся на розныя часткі аўдыторыі, таму што зусім ужо адкрыта за гульцоў не біліся. Вы самі ў «тундру» гуляць спрабавалі?

— Не.

— Тады коратка распавяду. У іх прагрэс, развіццё ўнутры танка пабудавана інакш. Ён заснаваны на паляпшэнні боепрыпасаў і таго абсталявання, якое ў WoT гулец можа проста набыць за унутрыгульнявую валюту: стабілізатараў, супрацьаскепкавага падбоя, грунтазачэпаў. То бок у пачатку гулец фактычна атрымлівае аслаблены танк без такога абсталявання, з малым выбарам боепрыпасаў. І, гуляючы, у баях назапашвае досвед, за які ўсё гэта адкрывае. Потым ён за досвед адкрывае наступны танк, і ўсё паўтараецца. А потым, калі ён адкрыў і даследаваў усе даступныя машыны ў «эпосе», ён адкрывае танк наступнай «эпохі», купляе яго, атрымліваючы такім жа аслабленым, паступова паляпшае — і ўсё паўтараецца.

Такая схема развіцця падыходзіць не ўсім. І ў «тундру», наколькі магу меркаваць па сваіх знаёмых, пераходзілі тыя гульцы ў WoT, якія ад нашай гульні моцна стаміліся. І хацелі атрымаць «сумленную рэалістычную гульню» ў тым самым хардкорным рэжыме, якога ў нас не было.

— Хм. Але калі яны не былі вашымі зусім ужо прамымі канкурэнтамі, можа быць, вы запускалі з імі якія-небудзь  калабарацыі?

— Ні разу не чуў пра такое. Хутчэй, тут таксама была канкурэнцыя. Прычым нават у дробязях, накшталт стварэння івэнтаў, прымеркаваных да якіх-небудзь гучных падзей кшталту Дня касманаўтыкі ці 1 красавіка.

* — імя суразмоўцы зменена

Варгеймеры прадавалі крутыя заплечнікі і гадзіннікі — а як з гэтым у Lesta? Здаецца, не так тлуста

Па тэме

Варгеймеры прадавалі крутыя заплечнікі і гадзіннікі — а як з гэтым у Lesta? Здаецца, не так тлуста

Новыя менеджары, адмена штрафаў, непатызм? Як жыве мінская Lesta пасля нацыяналізацыі «мамы»

Па тэме

Новыя менеджары, адмена штрафаў, непатызм? Як жыве мінская Lesta пасля нацыяналізацыі «мамы»