«Да 2500$ у месяц». Дзеці на дыстанцыйцы — як айцішнікі планіруюць бюджэт на падтрыманне блізкіх

Польшча. «Арганізаваць уласную прысутнасць з-за мяжы складаней»

Іван, менеджар у геймдэве:

— Бацькам я дапамагаў яшчэ калі жыў у Беларусі. Яны ўжо былі даволі пажылымі: 94 і 84 гады. 

Мы жылі ў Мінску. Хоць і ў розных канцах горада, але арганізаваць дапамогу было даволі проста. Раз на тыдзень я прывозіў прадукты, раз на месяц замаўляў клінінг і дадаткова даваў крыху грошай. У агульным на ўсё пра ўсё сыходзіла прыкладна 400–500 долараў на месяц.

З грашыма таксама даводзілася выкручвацца. Пераводзіць напрамую было складана, таму даводзілася шукаць варыянты перадаць праз знаёмых — крыптай або наяўнымі. Часам для зручнасці пераводзіў адразу за некалькі месяцаў наперад, а таварышы перадавалі бацькам.

На маім бюджэце гэтыя выдаткі асабліва не адбіваліся. У мяне заўсёды была праца і пэўны запас грошай, каб адчуваць сябе больш-менш камфортна. Папросту пасля пераезду стала больш арганізацыйных пытанняў. 

Усё ж калі жывеш побач, можна самому прыехаць, дапамагчы, паглядзець, ці ўсё ў парадку. А калі з’язджаеш без магчымасці вярнуцца, складаней замяніць уласную прысутнасць іншымі людзьмі, каб пажылыя бацькі не засталіся хаця б без бытавой дапамогі.

Польшча. «Хочацца быць добрымі дзецьмі для сваіх бацькоў»

Кацярына, сістэмны аналітык:

— Я не магу сказаць, што ўтрымліваю сваю маму і кожны месяц пераводжу ёй фіксаваную суму. Напрамую ў Беларусь я наогул нічога не адпраўляю. Замест гэтага ў мяне ў бюджэце ёсць асобная катэгорыя «бацькі», куды я стараюся рэгулярна адкладваць грошы. Звычайна гэта ад 50 да 150 долараў на месяц — у залежнасці ад уласных выдаткаў (усё ж у мяне сям’я і двое дзяцей). 

Мая мама ўжо на пенсіі, але працягвае працаваць. У цэлым, яна можа і сама сябе забяспечыць — няма такога, каб яна наўпрост мела патрэбу. Для мяне дапамога — гэта хутчэй як адчуванне, што мы добрыя дзеці для сваіх бацькоў. Хочацца, каб яны пажылі лепш, адчулі больш камфортныя ўмовы, мелі магчымасць вырашаць пытанні па здароўі хутчэй, чым у дзяржпаліклініках. Да таго ж, калі заробак дазваляе адкласці нешта і сабе, і бацькам — чаму б гэтага не зрабіць. 

Грошы, якія я адкладваю для мамы, застаюцца на маім асобным ашчадным рахунку. Да прыкладу, праз паўгода я бачу, што там назапасілася 500 долараў. Магу перадаць ёй гэтыя грошы наяўнымі праз сясцёр або асабіста, калі яна сама прыязджае ў госці. Праз працу наведваць нас у яе атрымліваецца толькі раз на год — аплату гэтых паездак я таксама бяру на сябе. 

Дадаткова я аплачваю маме штогадовыя чэкапы, аналізы, лекараў, магу купіць вопратку на зіму або лета. Калі збіраю пасылку, то звычайна гэта не толькі грошы, але і прадукты, тавары для догляду і дома — увогуле, нейкая база. 

У Беларусі ў мяне таксама ёсць сёстры, яны, у асноўным, дапамагаюць маме на месцы — прыехаць нешта купіць, адрамантаваць, завезці яе кудысь. У мяне такой магчымасці няма, таму грошы, па сутнасці, ледзь ці не адзіны варыянт дапамогі.

Браць грошы, праўда, мама звычайна адмаўляецца — даводзіцца прымушаць або ісці абходнымі шляхамі: напрыклад, аплачваць нейкія паслугі ў Беларусі. На шчасце, праблем з гэтым пакуль няма — хіба што выходзіць крыху даражэй праз курс абмену.

ЗША. «Дапамога бацькам незаўважная, складаней было дапамагаць брату, пакуль ён шукаў працу»

Вікторыя, незалежны кансультант: 

— Маім бацькам ужо даўно за 70. Таты сёлета не стала, у мамы першая група інваліднасці і яна на пенсіі ўжо каля дваццаці гадоў. 

Бацькі ўсё жыццё жылі ў невялікім горадзе ў Беларусі, і пенсіі ім хапала толькі на ежу і самыя базавыя штодзённыя выдаткі — і то упрытык, нават калі эканоміць. Таму ўсё, што выходзіць за межы гэтай базы, мы з братам стараемся браць на сябе.

Напрыклад, перад ад’ездам у Штаты я зрабіла дома рамонт за свой кошт, каб у маю адсутнасць там, умоўна кажучы, нічога не пачало развальвацца. Таксама мы з братам заўсёды аплачвалі бацькам мабільную сувязь і інтэрнэт. Нават не столькі праз грошы, колькі таму, што нам прасцей зрабіць гэта самім, чым тлумачыць маме або тату, як гэта адбываецца анлайн. Да таго ж так мы можам быць упэўненыя, што ўсё падключана і мы ў любы момант можам звязацца. 

Асноўная фінансавая дапамога звычайна патрабуецца на здароўе і нейкія буйныя незапланаваныя выдаткі. У таты быў артроз каленяў, яму перыядычна трэба былі даволі дарагія ўколы, на якія мы з братам скідваліся. Часам яшчэ нешта з разраду адрамантаваць машыну або купіць новы электрагрыль замест зламанага (тата любіў у ім гатаваць). 

З пункту гледжання магчымасцяў, калі ты жывеш у Штатах і працуеш у ІТ, пытання «ці магу я дапамагчы?» не ўзнікае. Тут кошт майго жыцця — 6000$, таму ад 100 да 500$ бацькам — сума практычна незаўважная. 

Пераводжу грошы я праз брата, а той перадае праз сяброў, якія ездзяць туды-сюды. Значна складаней адпраўляць грошы ў Расію. У мяне там тэрапеўтка, і за нашу працу мне даводзіцца плаціць ёй два разы на год вялікімі сумамі — калі хтось з ейных знаёмых выязджае за мяжу.

А наогул, маму я не бачыла з 2019 года (і не ведаю, ці ўбачу), а тату за ўвесь час толькі адзін раз ледзь-ледзь удалося ўгаварыць вылецець у Грузію тры гады таму. Я тады ляцела з двума чамаданамі: у адным былі мае рэчы, а ў другім — падарункі для таты. Наколькі памятаю, я везла яму дзве пары добрых красовак, розныя футболкі, штаны ды іншае такое штодзённае. 

Саму паездку аплачвала я, але мы планавалі ўсё даволі загадзя, таму атрымалася цалкам бюджэтна. Па крайняй меры адносна той радасці і эмоцый, якія мы адчулі ад гэтай сустрэчы. Я вельмі рада, што паездка тады ўсё ж адбылася. Хоць і толькі адзін раз — і ўжо, на жаль, апошні. 

А вы колькі адпраўляеце сям'і? Дзяліцеся ў каментарах!