«Сёння хваляць, заўтра звольняць без вагання». Як жонкі ўтрымліваюць айцішнікаў, якія страцілі працу

«Пісала старым мінскім кліентам і ўсім знаёмым — прапаноўвала анлайн-ўрокі: хоць уначы»

— Калі мы пераехалі з Беларусі ў Польшчу, я, як і многія жонкі айцішнікаў, асела дома — а муж працаваў. Я займалася легалізацыяй, побытам і дзецьмі, уладкоўвала іх у школу і садок, дапамагала з вучобай — справаў хапала.

Але мінулай вясной мужа скарацілі. Назапашанага хапіла б на пару месяцаў (можа, крыху больш). Стала зразумела: пакуль ён шукае працу ў ІТ, мне таксама трэба нешта рабіць. Варыянт пайсці ў Бедронку (Biedronka — сетка танных прадуктовых супермаркетаў у Польшчы. — devby) або клінеры хоць і быў самым крайнім, аднак таксама разглядаўся. Але гэтага не спатрэбілася.

У Мінску я выкладала танцы, і ў мяне была калега, якая з’ехала ў Польшчу яшчэ да нас — і рэалізавалася як трэнер. Я звязалася з ёй — яна дапамагла мне ўладкавацца пагадзінным інструктарам у школу танцаў. Акрамя таго я пісала старым мінскім кліентам, а таксама ўсім знаёмым — прапаноўвала анлайн-ўрокі: хоць уначы. Дэмпінгавала.

Так, было няпроста, але мае грошы плюс «падушка» — ужо можна было жыць. Таксама нам вельмі дапамаглі бацькі — яны прапанавалі зрабіць так, каб на арэнду кватэры працавала кватэра. Наша жыллё ў Мінску здаваць па дагавору нельга было, бо ў бацькоў няма на яго даверанасці. Але яны самі пераехалі туды жыць, а сваю кватэру здалі. У выніку гэта дапамагло закрыць частку — ужо не так цяжка. Плюс бацькі адразу пазычылі нам пэўную суму, як даведаліся, што мужа з кампаніі звольнілі.

Вядома, была праблема з тым, як перадаваць нам грошы, — яна вырашылася з дапамогай калег. Раней муж працаваў у буйным аўтсорсе, як цяпер кажуць, з беларускімі каранямі, — і да гэтага часу мае зносіны з многімі хлопцамі адтуль. Калі хтосьці са знаёмых ехаў дадому ў Беларусь на святы або канікулы, ён забіраў у бацькоў для нас канверцік.

Муж знайшоў працу праз 5 месяцаў. Я цяпер працую менш, але школу танцаў усё ж не кінула.

«Мігранты і мігранткі — у розных лодках». Чаму айцішніцам цяжэй нават у «ідэальных» краінах

Па тэме

«Мігранты і мігранткі — у розных лодках». Чаму айцішніцам цяжэй нават у «ідэальных» краінах

«Муж папрасіў дапамагчы былой жонцы з сынам, бо „падушкі“ ў яго не было»

— Я месяцаў 8 утрымлівала ўсю сям’ю, і не толькі сваю.

Справа ў тым, што мой муж ужо быў аднойчы жанаты — ад таго шлюбу у яго ёсць маленькі сын. Яго першая жонка з «дэкрэту» не выйшла, вырашыла, што з яе хопіць, — звольнілася з працы і стала шукаць сябе. У выніку яна пачала шыць тэкстыльныя цацкі, аформілася рамесніцай, але на сваім хобі зарабляе няшмат — паводле яе, нешта каля 500 рублёў у месяц. Мой муж «як адказны бацька» ўзяў на сябе ўтрыманне і свайго сына, і былой жонкі.

Я нядрэнна зарабляю — таксама айцішніца. Плюс мы з мужам дамовіліся «на беразе», колькі кожны з нас будзе ўносіць у агульны бюджэт, а колькі зможа пакідаць для ўласных патрэбаў (для яго гэта азначала — у тым ліку на сына і ягоную маці). Усё быццам бы сумленна.

…І тут у 2024 годзе муж раптам страціў працу. Для мяне гэта было як гром сярод яснага неба. Былая жонка, пачуўшы навіну, уладкоўвацца кудысь не пабегла. Муж папрасіў мяне дапамагчы і ёй з сынам, бо «падушкі» ў яго не было, абяцаў усё з часам кампенсаваць. Ды і я не змагла б пакінуць яго былую сям’ю без сродкаў.

Гэта было цяжка не столькі матэрыяльна, колькі маральна: у той момант мяне вельмі раздражняла тое, што былую жонку майго мужа ўвогуле ўся гэтая сітуацыя не непакоіла. Яна не захацела нічога змяніць у сваім жыцці — ні на час адмяніць заняткі з рэпетытарам па англійскай у дзіцяці, ні больш гатаваць самастойна, скараціўшы дастаўкі з кафэ і піцэрый. Разумею, што мае чаканні — гэта мая праблема, але ўсё ж.

Працу для мужа шукалі мы абодва — нонстопам. Для мяне гэта была амаль другая праца ў той час, а для яго — асноўная. Задзейнічалі ўсе каналы, у выніку даведаліся пра вакансію, якая прынесла мужу офер, праз нетворкінг. Думаю, каб муж наважыўся на пераезд, ён знайшоў бы працу раней, але ён не хоча анлайн назіраць, як расце ягоны сын.

«Муж не дапамагае. Але не таму што дрэнны». Як айцішніцы (не) вывозяць кар’еру, дзяцей і дом

Па тэме

«Муж не дапамагае. Але не таму што дрэнны». Як айцішніцы (не) вывозяць кар’еру, дзяцей і дом

«Калі я зацяжарала, муж сказаў: у цябе заробак большы — працягвай працаваць, я пайду ў дэкрэт»

— Мая гісторыя не класічная: муж-айцішнік страціў працу — я падставіла плячо і ўзяла ўсе выдаткі на сябе. І ўсё ж падзялюся ёю.

Мы вучыліся разам у адным класе. Потым разам паступілі ў тэхнічную ВНУ. Муж ужо на другім курсе пайшоў працаваць — сістэмным адміністратарам у неайцішную кампанію (куды яго ўзялі знаёмыя бацькоў). Я ж знайшла працу значна пазней — але затое распрацоўшчыцай.

Калі я зацяжарала, муж сказаў: «У цябе заробак большы — працягвай працаваць, а я пайду ў адпачынак па доглядзе за дзіцем» (прызнаюся, была яшчэ прычына: ён уперся ў столь, крыху выгарэў і хацеў нешта змяніць у сваім жыцці).

Усё, што трэба ад мяне — толькі карміць малышку (гэта было самае смяшное, вядома, калі ў мяне пыталіся, чаму я на відэазванку без відэа, а я ў адказ: «Вы хочаце ўбачыць мае грудзі?»).

Муж сумленна прабыў у «дэкрэце» 2 гады. Потым мы перааформілі дэкрэтны адпачынак на маю маму, а муж перакваліфікаваўся ў дэвопса і знайшоў працу ў іншым месцы.

Ці быў той час, калі я адна ўтрымлівала сям’ю, цяжкім для мяне — не, і за гэта дзякуй маёй прафесіі. Знаёмыя кажуць, што можна было ўвогуле наняць няньку — і працаваць нам удвух. Мабыць, так. Але тая сувязь, якая ўстанавілася паміж мужам і дачкой, — пацверджанне таго, што мы ўсё зрабілі слушна.

«Так сабе эліта». Ці адчуваюць сябе айцішніцы «соллю зямлі беларускай» — як айцішнікі

Па тэме

«Так сабе эліта». Ці адчуваюць сябе айцішніцы «соллю зямлі беларускай» — як айцішнікі