Беларусы тэрмінова рэгіструюць сабак — хоць, здаецца, увесь гэты сабачы перапуд узнік на роўным месцы. Тым не менш, як высветлілася, сваякі за мяжой могуць стаць перашкодай у працэдуры. Разабраліся, як гэта вырашыць (калі спатрэбіцца).
Беларусы тэрмінова рэгіструюць сабак — хоць, здаецца, увесь гэты сабачы перапуд узнік на роўным месцы. Тым не менш, як высветлілася, сваякі за мяжой могуць стаць перашкодай у працэдуры. Разабраліся, як гэта вырашыць (калі спатрэбіцца).
Сюрпрыз — насамрэч з 1 ліпеня 2026 года НЕ ўступаюць у сілу ніякія новыя правілы падаткаабкладання ўладальнікаў сабак: МНС абвергла заканадаўчыя змены ў гэтай сферы.
Чуткі пра змены, якія і спрасавалі перапуд, актыўна разляцеліся па ўсёй краіне — здаецца, пасля сакавіцкай сустрэчы журналістаў з кіраўніцтвам ДА «Мінскае гарадское жыллёвае гаспадарка».
«Наяўнасць інфармацыі ад ветэрынарных клінік, прытулкаў, заагасцініц, суседзяў і іншых крыніц не з’яўляецца падставай для безумоўнага прад’яўлення падатку грамадзянам пры адсутнасці дакладна пацверджанага факту ўстанаўлення непасрэднага ўладальніка і падстаў для ўплаты падатку», — гаворыцца ў лісце МНС.
Гэта, відаць, адказ на папярэджанне генеральнага дырэктара МГЖГ пра тое, што інфармацыя пра жывёлінаў паступае таксама ад адміністрацый раёнаў і ветклінік і што «рахункі-апавяшчэнні за ліпень мы плануем сфармаваць з улікам наяўнай інфармацыі пра хатніх жывёлінаў, якія не зарэгістраваны».
Сапраўды, патрабаванні рэгістраваць сабак і катоў прапісаныя яшчэ ў правілах утрымання хатніх жывёлаў ад 2001 года.
Штрафы за адсутнасць рэгістрацыі і падаткі на сабак (катоў пакуль можна ўтрымліваць бясплатна, але рэгістраваць трэба) дэ-юрэ таксама існуюць даўно, аднак іх, здаецца, не асабліва прымянялі.
Ці значыць гэта, што так будзе і надалей? Не факт. І абвяржэнне МНС тут, здаецца, нічога не мяняе. Відавочна, мясцовыя ўлады хочуць узмацніць кантроль за неўлічанымі сабакамі, і наяўных законаў ім дастаткова.
Шматлікія напаміны пра першаліпеньскія змены сталі каталізатарам для рэгістрацыі хатніх жывёлаў па ўсёй Беларусі. І гэта прыцягнула для ўладальнікаў невідавочную праблему: для рэгістрацыі хатніх жывёлаў патрабуецца згода ўсіх зарэгістраваных паўналетніх саўладальнікаў жылля (і, здаецца, не толькі саўладальнікаў).
п. 17.7 Рэгістрацыя жывёлы-кампаньёна
Сярод іншага патрабуецца
«пісьмовая згода ўсіх паўналетніх асобаў, якія пражываюць у кватэры шматкватэрнага або блакіраванага жылога дома, аднакватэрным жылым доме, — у выпадку рэгістрацыі жывёлы-кампаньёна ў кватэры шматкватэрнага або блакіраванага жылога дома, аднакватэрным жылым доме, дзе пражываюць некалькі ўладальнікаў (наймальнікаў)».
Для рэгістрацыі жывёлаў распрацаваны спецыяльны бланк заявы. У звычайных абставінах усе саўладальнікі/наймальнікі прыходзяць у службу «адно акно» (пры мясцовых выканкамах) і ставяць подпіс у бланку, выказваючы сваю згоду. Калі ж па нейкіх прычынах яны не могуць з’явіцца ў дзяржорган, гэта можа выклікаць непаразуменне. Прынамсі, кароткачасовае.
Так, беларуска, якая жыве за мяжой, расказала нам, што служачыя выканкама папрасілі ў ейнай мамы даверанасць ад дачкі на рэгістрацыю сабак. І гэта паставіла ў тупік. Маўляў, у амбасадзе Беларусі ў афармленні даверанасці адмовілі (гэта лагічна, бо ў верасні 2023 года дыпрадстаўніцтвам Беларусі за мяжой забаранілі афармленне даверанасцей — devby) — што ж рабіць, няўжо не атрымаецца зарэгістраваць сабак? Дзяўчына разглядала варыянт звароту да мясцовага прыватнага натарыуса з наступным перакладам дакумента.
«Мама папросту ня хоча праблемаў і скаргаў ад суседзяў, якія прыязджаюць на выходныя у вёску і так дураць ёй галаву, што тыпу вашыя сабакі брэшуць», — растлумачыла яна сваю трывогу.
Паводле правілаў рэгістрацыі жывёлаў, патрабуецца не даверанасць, а менавіта згода. З дапамогай здаровага сэнсу і службы «аднаго акна» devby распутаў працэдуру выказвання дыстанцыйнай згоды. Ёсць як мінімум два спосабы — умоўна складаны і просты.
Скласці пісьмовую згоду на рэгістрацыю хатняй жывёлы і засведчыць подпіс у натарыуса альбо ў консульстве Беларусі. Адаслаць паперу ў выканкам.
Плюсы. Спрацуе напэўна. «Згоду з натарыяльна ўдастоверанымі подпісам мы прымем», — кажуць у службе «аднаго акна».
Мінусы. Каштуе грошай, можа спатрэбіцца пераклад. Калі ўдастовераць подпіс у консульстве РБ, пераклад не спатрэбіцца, але трэба загадзя запісвацца на консульскі прыём.
У правілах рэгістрацыі нічога не гаворыцца пра тое, што пісьмовая згода абавязкова павінна быць завераная натарыяльна. Таму можна паспрабаваць абысціся звычайным лістом у выканкам — згоду можна адсканіраваць/сфатаграфаваць і адаслаць па мэйлу.
Плюсы. Амаль нічога не каштуе, не трэба ісці да натарыуса/запісвацца на консульскі прыём.
Мінусы. Не факт, што супрацоўнікі «аднаго акна» не апынуцца перастрахоўшчыкамі.
У любым выпадку варта напісаць у выканкам і выказаць сваю згоду на рэгістрацыю жывёлы.
У апісаным намі выпадку просты спосаб спрацаваў: служачым аказалася дастаткова скана пісьмовай заявы з наступнай адпраўкай папяровага варыянту па пошце.
Wanted. Калі вы ўжо мелі справу з рэгістрацыяй жывёл на адлегласці, раскажыце, які спосаб спрацаваў. Пішыце нам у @devby_insight_bot. Гэта ананімна.
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.