Тамара пераехала ў Канаду ў 1997 годзе — ёй тады было 40+. Яна працавала да 68 гадоў, прычым у аднаго і таго ж працадаўцы.
Сёння айцішніца на пенсіі — кажа, ні за што не пагадзілася б вярнуцца на працу.
Тамара пераехала ў Канаду ў 1997 годзе — ёй тады было 40+. Яна працавала да 68 гадоў, прычым у аднаго і таго ж працадаўцы.
Сёння айцішніца на пенсіі — кажа, ні за што не пагадзілася б вярнуцца на працу.
У кампаніі, якая дапамагала з пераездам, спыталі толькі: «COBOL ведаеце?» Канада, як і іншыя заходнія краіны, у той час выдавала льготы прадпрыемствам, якія праводзілі апгрэйд старых сістэм, і вылучала сродкі на вырашэнне «праблемы Y2K». Таму патрэбныя былі спецы па COBOL — мясцовыя маладыя праграмісты гэтую рэліктавую мову зусім не ведалі і вучыць не хацелі.
devby пагаварыў з Тамарай пра пенсію ў Канадзе.
Калі вы праграміст, але ўжо на пенсіі і гатовыя падзяліцца сваёй гісторыяй з нашымі чытачамі, напішыце нам у бот.
— Мы пераехалі ў Канаду ў сакавіку, а працу я знайшла ўжо ў снежні — праз 3 месяцы актыўных пошукаў. Мяне наняла кансалтынгавая кампанія, каб «прадаць» на аўтсорс. Калі б не знайшлі кліента, думаю, мяне б проста звольнілі праз месяц, і ўсё.
Я адпрацавала на свайго заказчыка амаль 2 гады, — а потым, як і чакалася, праект закрылі. Тысячы людзей страцілі працу. Але мне пашанцавала: заказчык забраў да сябе — у яго была enterprise-сістэма на COBOL, якую трэба было падтрымліваць, а таксама ўкараняць новыя прадукты.
У 2009 годзе наша кампанія аддала ўсіх праграмістаў CGI Group. Тэхнічная частка падтрымкі праектаў сышла ў Індыю. А я займалася ў асноўным сістэмным аналізам і складала ТЗ для распрацоўшчыкаў (хоць, скажу, шчыра, часам было прасцей зрабіць самой, чым тлумачыць у чарговы раз).
Так ужо выйшла, што з 1997 года я ніводнага разу не шукала працу ў Канадзе. Сумоўі з заказчыкамі былі, само сабой, а вось з рэкрутарамі — ніколі.
Ці не шкадавала я, што так і не выйшла на рынак? Калі шчыра, ні кропелькі. Зарплата ў мяне была добрая, праекты — цікавыя.
Я марыла сысці на пенсію ў 65 — а то і раней. Усё спадзявалася, што мяне, як і іншых калег, скароцяць і выплацяць buy out. Некаторыя, каму заставалася зусім нічога да пенсіі, атрымалі па 100 тысяч канадскіх даляраў (амаль $73 тысячы — далей па тэксце сумы ў далярах ЗША), сышлі — і больш не працавалі. Ну клас жа!
Але мяне скарачэнні так і не закранулі.
65 гадоў мне споўнілася ў 2021 годзе. Мы сядзелі на «аддаленцы» з-за пандэміі, і я падумала: ну, я і так дома ўвесь час, добра, магу яшчэ папрацаваць, тым больш быў важны праект. Толькі папрасіла перавесці на трохдзёнку. І працавала яшчэ амаль 3 гады.
Не, я магла застацца і далей працаваць — на пенсію ніхто не выправоджваў. Я напісала заяву месяцы за тры да дня N, усё падрыхтавала, правяла семінары, з кім трэба, усіх папярэдзіла, што сыходжу. Але недзе за месяц менеджар сказаў мне: «Ты яшчэ можаш змяніць сваё рашэнне. Заставайся!» — я адмовілася.
Гэта такі класны стан — калі табе не трэба нічога рабіць: ні на мітынгах гэтых бясконцых сядзець, ні дэплоіць. Я ўжо дайшла да той кропкі, калі бачыць гэтыя камп’ютары больш не магла. І тут — свабода!
У мяне ёсць профіль на Linkedin — завяла па патрабаванні кампаніі і закінула яго. Але рэкрутары часам пішуць. Калі на email, то адразу выдаляю.
Два гады пасля я ўжо ні за што не пайшла б працаваць па прафесіі — гэта ж зноў трэба пачынаць з нуля: вучыцца дзень і ноч, даганяць… Гэта пастаянны штодзённы стрэс. Гэта ж не тавар на паліцы раскладваць. Я гэтага ўжо не хачу!
Так і не возьмуць мяне: дату нараджэння і ўзрост у рэзюмэ ніхто зараз не ўказвае, але я скончыла ВНУ у 1977 годзе — як тут не складаць 2+2. Кампанія чакае, што хаця б бліжэйшыя 5 год (калі не больш) ад цябе будзе аддача. А якая аддача ад пенсіянера?
Калі мне захочацца працаваць, я магу мужу дапамагаць — ён займаецца нерухомасцю.
Пенсійныя опцыі ў Канадзе:
Дарэчы, СРР- і OAS-бенефіты індэксуюцца ў адпаведнасці з індэксам спажывецкіх цэн.
Што можа сабе дазволіць айцішнік на пенсіі ў Канадзе — усё што заўгодна, залежыць ад яго «падушкі». На $1700 (тое, што даюць СРР і OAS) не пражывеш адзін, асабліва калі іпатэка за дом ці кватэру цалкам не выплачана. Удваіх яшчэ можна неяк жыць.
Але тут, у Канадзе, ёсць сацыяльнае жыллё, і без пенсіі цябе не пакінуць ніколі. Неяк дажывеш свой век.
Хоць я ведаю пенсіянераў, якія з’ехалі з Канады ў Польшчу і Харватыю. Хтосьці праз шмат гадоў у Мексіку перабіраецца. Адны мае знаёмыя ў Перу вярнуліся, там іх карані.
Што я раблю на пенсіі — гуляю. Мы з мужам падарожнічаем, але не вельмі актыўна: у 70+ ты ўжо думаеш, а ці дазволіць табе страхоўка лячыцца на Кубе ці ў Мексіцы, калі што. Плюс турбуешся аб тым, як будзеш выбудоўваць дыялог з дактарамі — трэба, каб у краіне ведалі англійскую.
Нам падабаецца па Канадзе падарожнічаць, мы катаемся на лыжах, ездзім на азёры — там вельмі прыгожа.
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.
видите как люди страдают! А у нас в Белоруссии красота. Президент тебе квартиру подарит, пенсией наградит. И на пенсию в 58 выходишь, можно на 10 лет больше ничего не делать. Ходи себе гуляй, по Белоруссии путешествуй. И о страховке не надо задумываться - медицина бесплатная и самая лучшая, и все вокруг по русски говорят. Не жизнь а пионерлагерь просто какой то. И все это благодаря мудрой власти и лично Президенту
Наши старики, привыкшие к заботе государства, в Канаде оказываются в социальной изоляции. Языковой барьер превращает поход за хлебом в испытание, а отсутствие привычного круга общения доводит до глубокой депрессии.