Вы лагіравалі партыю ў більярд як «працу з дакументамі», а паход у кавярню як «распрацоўку новай прадуктовай стратэгіі»? Магчыма, вам даводзілася самому шукаць сабе задачы пад ціскам сумлення, якое прачнулася? Як наогул узнікаюць сітуацыі, калі плацяць за бяздзейнасць? І што ў гэтым можа не падабацца?
Вы лагіравалі партыю ў більярд як «працу з дакументамі», а паход у кавярню як «распрацоўку новай прадуктовай стратэгіі»? Магчыма, вам даводзілася самому шукаць сабе задачы пад ціскам сумлення, якое прачнулася? Як наогул узнікаюць сітуацыі, калі плацяць за бяздзейнасць? І што ў гэтым можа не падабацца?
Backend Developer Жэня* не так даўно працуе ў буйной аўтсорсінгавай кампаніі з беларускімі каранямі (але не ў Беларусі):
— Пра адсутнасць задач пры раздутай камандзе — гэта пра мяне.
Не ведаю, наколькі гэта частая сітуацыя: прадалі кліенту людзей больш, чым трэба (больш за 30). У выніку за пару месяцаў да канца кантракту мы зрабілі ўсю працу. Цяпер задачы даводзіцца шукаць самому, ёсць час для рэфактарынгу і рэдызайну некаторых рэчаў, пра якія кліент не ведае і не прасіў.
А яшчэ трачу вызваліўся час на атрыманне AI-сертыфікатаў і паглыбленне ведаў у гэтай галіне. Увогуле, рыхтуюся да бенчу і да інтэрв’ю на новыя праекты. Наколькі часта такое здараецца ў гэтай кампаніі — сказаць не магу, у мяне за душой тут пакуль толькі пара праектаў.
З мінусаў такога становішча — часам прачынаецца сумленне, і я спрабую прынесці хоць нейкую карысць для прадакшэну.
Стас* больш за сем гадоў працаваў у паблішынгу буйной беларускай прадуктовай кампаніі і рэгулярна трапляў у сітуацыі вымушанай бяздзейнасці:
— Думаю, у гэтым вінаватая спецыфіка нашай працы. Пакуль распрацоўшчыкі ў поце твару ствараюць новы код і дызайн, паблішынг закрывае нейкія мінулыя задачы, падпушвае старыя прадукты і напаўсілы займаецца анонсам новых. Гарачка пачынаецца, калі прадукт вось-вось будзе гатовы, і нам трэба вельмі хутка ператварыць яго ў нешта паспяховае, усім вядомае і (галоўнае) прыбытковае. У гэты час само паняцце рабочага часу размываецца. Бывае, што праца 24/7 — гэта не нейкая метафара, а медычны факт.
Але часта выхад новага прадукту з розных прычынаў зацягваецца. Гэта ламае ўсе нашы графікі і стратэгіі, бо тое, што павінна было заняць адзін месяц, расцягваецца на два-тры-шэсць. Вядома, спачатку прабуеш гэта выправіць, утрымаць увагу будучых карыстальнікаў. Але паступова ўсё гэта размываецца, прыходзіць нейкая апатыя. Прычым часам нават кіраўніцтва лічыць яе нармальнай: хіба можна нешта патрабаваць ад паблішынгу, калі прадукту да гэтага часу няма і незразумела, калі ён з’явіцца?
Думаю, для некага такія перыяды становяцца кампенсацыяй за ўдарную працу на рэлізах. Там выкладваешся па поўнай, працуеш практычна без выходных — а вось тут можна адпачыць, аднавіць здароўе і псіхіку. Офіс ператвараецца ў своеасаблівы клуб інтарэсаў, дзе можна пагаварыць, пагуляць у релакс-руме ў настолкі і відэагульні, абмеркаваць свежыя плёткі і навіны.
Але ва ўсім гэтым хаваецца нейкае двухдумства. З аднаго боку, кіраўніцтва ў такія перыяды сапраўды глядзіць на падобныя вольнасці скрозь пальцы. У нас кіраўнікі былі разумныя, выдатна разумелі ролю паблішынгу ў бізнесе. З іншага боку, у цябе застаюцца «любімыя сябры» ў выглядзе KPI і абавязкі лагіраваць рабочы час. Калі партыя ў більярд і паход у новую кавярню побач лагіруюцца як «праца з дакументамі» або «распрацоўка новай прадуктовай стратэгіі», мне ад гэтага становіцца нейкнеяк няёмка.
Атрымліваўся нейкі незаконны, паўлегальны крыптабенч, які кожны раз незразумела колькі будзе працягвацца. І праз яго хлопцы ў распрацоўцы, дарэчы, часам на нас крыва паглядалі.
Пры ўсім пры гэтым сама праца ў паблішынгу мне вельмі падабалася. І, калі падумаць, я нават не ўпэўнены, што хацеў бы нешта змяніць у той сітуацыі, пра якую расказваю. Так, часам у мяне быў нейкі дыскамфорт. Але нават не ўяўляю, як усё гэта можна было прынцыпова палепшыць. Тое, што каманду паблішынгу не скарачалі ў перыяды ўмоўнай бяздзейнасці і працягвалі плаціць нам паўнавартасны заробак — з пункту гледжання супрацоўнікаў, безумоўна, добра.
Магчыма, з пункту гледжання бізнесу выгадней было б звяртацца да вонкавых выдаўцоў у патрэбны час, не аплачваючы нашыя «прастоі». Але ў гэтым я не ўпэўнены. Без лішняй сціпласці скажу, што мы выдатна прадавалі прадукты. Наўрад ці з гэтым лепш справіўся бы хтось іншы, без нашай экспертызы і без нашага ўспрымання прадукту як «свайго».
Думаю, тая мая праца была б амаль ідэальнай, калі б было ўсё тое ж самае, але без неабходнасці лагіраваць гульню ў покер у релакс-руме як «аналітыку прадукту» або «наладку банераў».
І яшчэ калі б праграмісты добра разумелі рэальную ролю паблішынгу ў тым, наколькі добра яны зарабляюць.
* — імя суразмоўніка змененае
Рэлацыраваліся? Цяпер вы можаце каментаваць без верыфікацыі акаўнта.
Весь менеджент можно гнать тряпками за такое эффективное управление ресурсами
А как правильно?
Мир несправедлив по определению. Посмотрите вокруг, куда ни плюнь - везде лажа. Тупые и жадные у власти, умные и хорошие страдают больше всех. И вот вы в очередной дебильной системе пытаетесь узаконить своё существование.