«Самае жахлівае інтэрв'ю за маю кар'еру». Як імідж крутой кампаніі разваліўся за гадзіну — гісторыя

У devby напісаў айцішнік пра тое, якія цяжкія ўражанні ён вынес з інтэрв’ю ў адной вядомай міжнароднай прадуктовай кампаніі, якая пачынаецца з V. Мы сабралі і іншыя гісторыі пра тое, як сумоўе адвярнула кандыдатаў ад крутой кампаніі.

«Страшна падумаць, як яны ставяцца да падначаленых»

— Паводле маіх звесткак, менеджмент там знахабеў, — так пачаў сваю гісторыю пра сумоўе ў V. чытач. — Як мне расказалі ў працэсе інтэрв’ю, усе менеджары сядзяць у Ізраілі, як я зразумеў, у офісах Беларусі і Польшчы іх няма — толькі падначаленыя беларусы і ўкраінцы. Гэта значыць, відаць, падзел менеджар — падначалены праходзіць па нацыянальнасці і геаграфіі.

Большую частку часу я слухаў яго аповед пра тое, што я ні ў чым не разбіраюся. Гэтая гадзінная размова была вельмі цяжкай, у канцы па дыханні майго інтэрв’юера было заўважна, што той змораны эмацыйна.

Больш таксічнага і агрэсіўнага менеджара я ў жыцці не бачыў. А гэта было наша першае знаёмства. Страшна падумаць, як яны ставяцца да падначаленых.

Яшчэ гэты кіраўнік у канцы размовы прагаварыўся, што, цытую, «наём ідзе пастаянна, бо людзі сыходзяць». Па сваёй волі сыходзяць ці іх звальняюць, ён не адказаў.

Мне не хацелася б «тапіць» гэтую кампанію. Распрацоўшчыкі, з якімі я размаўляў, былі вельмі моцныя і добразычлівыя. Зычу, каб у іх усё было добра. Але такое стаўленне начальнік — падначалены лічу недапушчальным. Тым больш, калі гэта адбываецца праз нацыянальнасць падначаленага. Гэта шлях у Сярэднявечча.

«На дошцы з фотаздымкамі — супрацоўнікі месяца, што спазняюцца найчасцей»

— Я неяк праходзіла сумоўе ў даволі буйную казахстанскую ІТ-кампанію. Сумоўе праходзіла ў офісе ў Астане (давялося пераехаць туды ў сувязі з некаторымі падзеямі) у пятніцу, а восьмай вечара.

А потым я ўбачыла дошку з фотаздымкамі. Спачатку падумала, што на ёй — выдатныя супрацоўнікі, але вырашыла ўдакладніць у кіраўніцтва. І мне растлумачылі, што гэта супрацоўнікі месяца, якія найчасцей спазняюцца. Прычым эйчар і дырэктар так спакойна пра гэта сказалі — яны наогул нічога такога ў гэтым не бачылі. А я адразу падумала, што апынуся на гэтай дошцы ў першы ж месяц.

Агулам, ад офера я адмовілася. Прысутнасць хлопцаў у офісе ў пятніцу ўвечары — верны знак таго, што перапрацоўкі ў кампаніі ў парадку рэчаў. А дошка ганьбы — прыкмета таго, што менеджмент лічыць спазненні на працу праблемай, але не здольны з ёй справіцца самастойна, таму вырашае вывесці яе на, так бы мовіць, грамадскі суд.

У кампаніі так і не зразумелі, чаму я адмовілася ад іх офера, спрабавалі прапаноўваць больш. Я сказала, што мне папросту нязручна працаваць пяць дзён з офіса.

Потым я з’ехала ў Лондан. Працу там знайшла хутка.

«Праз тры гадзіны прыйшоў офер: «Ты мне спадабалася, чакаю»

— Я доўга хацела працаваць у адной вядомай кампаніі (адной з найбуйнейшых у digital commerce на амерыканска-еўрапейскім рынку): сачыла за імі, адгукалася, і вось нарэшце мне адказалі і запрасілі на сумоўе.

Сустрэча з эйчар прайшла выдатна: прыемная размова, добры мэтч, дамовіліся пра наступны этап — інтэрв’ю з хэдам BA-дэпартамента. Эйчар павінна была прысутнічаць. Але ў апошні момант яна напісала, што не зможа быць, і мы засталіся сам на сам з хэдам.

І тут пачалося. На працягу ўсяго інтэрв’ю мяне сістэмна прыніжалі і адпускалі сексісцкія жарты. У духу:

«Табе плацяць за прыгожыя вочкі»,

«Твая кар’ера — знайсці паспяховага распрацоўшчыка і сысці ў дэкрэт»,

«Ты ніякі не сеньёр (у мяне было 6 гадоў досведу), максімум — перадджун»,

«Тваё месца ўвогуле на кухні».

Я трымалася. Спрабавала адказваць спакойна, акуратна, не зрывацца. Недзе нават пераконвала сябе, што гэта, можа быць, такое стрэс-інтэрв’ю. Выйшла з адчуваннем, што цалкам яго заваліла.

Праз тры гадзіны прыйшоў офер са словамі: «Ты мне спадабалася, чакаю».

Пасля гэтых словаў мне ўсё стала зразумела пра кампанію.

Калі цікава, сумоўе праходзіла ў Польшчы, офіс — амерыканскі, BA-дэпартамента — украінец. Супрацоўнікі з розных краін, але большасць — украінцы і беларусы. Сумоўе — на рускай мове. Так што тут, па-мойму, няма прывязкі да краіны/офіса, як і да палітычнай сітуацыі — пра палітыку гаворкі наогул не было, уся размова будавалася вакол BA.

На шчасце, гэта адзіны такі кейс у маёй кар’еры».

Калі ў вас на сумоўях таксама здараўся крынж, які прымусіў адмовіцца ад вартага офера, пішыце ў каментарах.

«Не прыдумала лепшага спосабу добра зарабляць». Дзяўчыны рызыкнулі ўвайсці ў ІТ у дрэнны час

Па тэме

«Не прыдумала лепшага спосабу добра зарабляць». Дзяўчыны рызыкнулі ўвайсці ў ІТ у дрэнны час