«Не прыдумала лепшага спосабу добра зарабляць». Дзяўчыны рызыкнулі ўвайсці ў ІТ у дрэнны час

«Адправіла 144 рэзюмэ»

Аня, бэкенд-распрацоўшчыца:

— Пачала працаваць у ІT у пачатку 2025 года.

Я вырашыла перайсці ў праграмаванне, таму што мяне не задавальняла мая тагачасная праца — нетэхнічны сапарт аднаго вядомай ў Польшчы аплікацыі дастаўкі ежы — і ў пэўным сэнсе таму, што лепшага спосабу зарабляць нядрэнныя грошы я не прыдумала, а мае папярэднія спробы самарэалізавацца ў іншых сферах ні да чаго мяне не прывялі.  Гэта не была мая мара, хутчэй прагматызм.

У сапарт я трапіла ў 2020 — і на той момант была вельмі шчаслівая, таму што ўжо доўга перабівалася падпрацоўкамі, а водгуку на мае рэзюмэ не было ўвогуле. Спадзявалася, што гэта часова, папрацую там максімум год — але жыццё склалася іначай, я засталася там на 4,5 гады. Праз нейкі час у мяне ўжо быў дэпрэсіўны стан, з’явіліся прыкметы выгарання і «усё такое» — я жахліва хацела звольніцца.

У выніку мае пакуты і роздумы прывялі мяне да праграмавання. Уваход туды на той момант здаваўся адносна лёгкім і хуткім, з перспектывамі добрых заробкаў у кароткія тэрміны. У мяне было шмат прыкладаў у атачэнні, як людзі пачыналі такую кар’еру, не маючы спецыяльнай адукацыі (у мяне таксама нетэхнічная адукацыя). Сама праца здавалася больш пасуючай майму характару (значна менш камунікацыі з людзьмі, чым у тым жа сапарце, больш канкрэтныя задачы).

Я вырашыла вучыцца сама, пра што, напэўна, крыху шкадую, хоць адначасова і ганаруся гэтым. Але было б значна прасцей пайсці ў буткэмп (і я нават ведала правераны) — упэўнена, што праз паўгода ў мяне ўжо была б праца. Але тады трэба было б сысці з працы ў сапарце, таму што ў буткэмпе ты вучышся 40 гадзін у тыдзень. Плюс мяне бянтэжыла перспектыва плаціць працэнт ад свайго заробку — гэта «нецікава».

Лічу, што так доўга атрымалася праз сукупнасць аб’ектыўных і суб’ектыўных перашкод: была фултайм-праца таксама за камп’ютарам (гэта значыць фізічна цяжка не толькі дзень, але і вечар праводзіць за камп’ютарам), якая да ўсяго іншага працягвала мяне псіхалагічна знясільваць, плюс няўпэўненасць у сваіх сілах (і немагчымасць адэкватна сябе ацаніць). Ну і цяпер я ўжо разумею, што занадта доўга затрымлівалася на некаторых тэмах і на тэорыі, завісала ў так званым tutorial loop і не штурхала сябе ісці далей. А самае галоўнае — лянота і праблемы з матывацыяй: былі перыяды, калі я тыднямі або нават месяцамі не рабіла нічога, а потым вярталася да навучання.

Шукаючы працу, я адправіла 144 рэзюмэ: на 126 з іх не было ўвогуле ніякай рэакцыі, а па 11 адразу адмовілі.

З тых сямі кампаній, дзе быў хоць нейкі кантакт са мной, у дзвюх мне перасталі адказваць пасля пачатковай перапіскі (без тэстаў або сумоўя). Яшчэ ў дзвюх першым этапам было тэставае (гэта значыць разам з рэзюмэ трэба было адправіць заданне) — і далей я не прайшла. У адной кампаніі прайшла тэставае і інтэрв’ю з HR, але не прайшла тэхнічнае сумоўе.

Я падавалася ў EPAM — не памятаю, што менавіта адбылося: здаецца, я прайшла тэст па англійскай мове, потым зрабіла ўсе тэхнічныя заданні, але яны нешта блыталі з дэдлайнам і адно заданне не залічылі. Я ім пісала, і яны нават нешта адказвалі, а потым проста праігнаравалі. Яшчэ я падавалася ў Andersen. Яны былі гатовы мяне ўзяць, але я адмовілася.

Ну і была яшчэ адна кампанія, куды я ў выніку і трапіла. Працую там і цяпер, расту, але яшчэ не мід, таму што аб’ектыўна да мідла трэба хаця б 2–3 гады.

«Ад роспачы падавалася часам на ўсе вакансіі запар: PM, QA, SA, BA»

Марыя*, бізнес-аналітык:

— Я выпускніца факультэта эканамічнай інфарматыкі БДЭУ (яшчэ вучуся на чацвёртым курсе), сам універсітэт — эканамічны, але наш факультэт выпускае спецыялістаў у ІТ. 

Свой шлях у ІТ я пачала на другім курсе ў 2024 годзе: мяне ўзялі на стажыроўку ў адну ІТ-кампанію. Увогуле кампанія павінна была стаць для мяне і маіх аднакурснікаў месцам для практыкі (па рэкамендацыі кафедры), але, калі мы прыйшлі туды падпісваць дамовы, нам прапанавалі паўнавартасную стажыроўку. Вядома ж, мы пагадзіліся. 

Мне вельмі там падабалася, але з часам я зразумела, што ў штат ні мяне, ні кагось яшчэ з хлопцаў не возьмуць (а нас было сем-восем чалавек) — таму сышла і спакойна працягнула вучыцца. Праз год мяне ўзялі ў іншую ІТ-кампанію — таксама на стажыроўку. Я знайшла яе на rabota.by і прайшла паўнавартасны адбор з тэхнічным сумоўем (першапачаткова было больш за 200 чалавек, з 25 праводзілі сумоўі, а 7 узялі на стажыроўку). Я на ўсе пытанні адказвала добра і упэўнена, бо пытанні задавалі па нядаўна пройдзеным матэрыяле (мне вельмі пашанцавала тады), на пару пытанняў я не адказала, але мяне падштурхоўвалі да адказу, я «дакручвала» — і ўсё атрымалася.

На гэты раз стажыроўка была не бестэрміновай, як у папярэдняй кампаніі, але, на жаль, у штат я зноў не трапіла. Па выніках працу прапанавалі двум хлопцам, і, падпісваючы дакументы на звальненне, я звярнула ўвагу, што не ўзялі нікога з тых, хто вучыўся на бюджэтнай аснове.

І ўсё ж я увайшла ў ІТ — я BA у неайцішнай кампаніі і вельмі шчаслівая, што апынулася на сваім месцы. 

Праз тое, што я вучуся на «бюджэце», мне трэба было знайсці месца для пераддыпломнай практыкі і далейшага размеркавання — і яго прапанавала кафедра. Я шукала таксама самастойна, але, калі не атрымалася, звярнулася ў кадравую службу гэтай кампаніі. Мяне там прынялі, прывезлі ў офіс. Сумоўе праводзілі хлопцы, якія цяпер з’яўляюцца маімі начальнікамі. Усё было так спакойна і як быццам нават неафіцыйна — што інтэрв’ю адчувалася ў разы лягчэй, чым любое з папярэдніх. 

Дарэчы, я праходзіла стажыроўкі як сістэмны аналітык, але потым, спрабуючы знайсці працу і прабіцца ў ІТ, ад роспачы падавалася часам на ўсе вакансіі запар: PM, QA, SA, BA. І ўсё ж BA — гэта той, кім я першапачаткова хацела быць. Так што ўсё склалася найлепшым чынам.

З маіх аднакурснікаў шмат хлопцаў уладкавалася — нехта працуе ў ІТ-кампаніях, а нехта, як я, айцішнікі ў неайцішных кампаніях. І кожны прайшоў праз пякельную колькасць сумоўяў і адмоваў.

Пасля 3 гадоў у ІТ зноў стаў інжынерам. Вайцішнікі апошніх гадоў — адкуль прыйшлі і дзе яны цяпер

Па тэме

Пасля 3 гадоў у ІТ зноў стаў інжынерам. Вайцішнікі апошніх гадоў — адкуль прыйшлі і дзе яны цяпер