«Лепшае віншаванне ад Wargaming — $100». Як (не) сапсаваць 8 сакавіка ў офісе
Паглядзелі на Міжнародны жаночы дзень вачыма супрацоўніц ІТ-кампаній.
Паглядзелі на Міжнародны жаночы дзень вачыма супрацоўніц ІТ-кампаній.
«Калі „упрыгожаннем калектыву“ не называюць — і на тым дзякуй»
Распавядае QA Engineer Маша*:
— Я адзіная дзяўчына ў камандзе, і ў нас усё неяк проста. У першы год працы мяне павіншавалі, падарылі букет кветак. Прычым падарылі моўчкі. Я проста прыйшла — і ён ужо стаяў на маім стале з цыдулкай «ад каманды». Мне было прыемна.
А вось у мінулым годзе мяне не віншавалі. Проста наш менеджар забыўся, і таму ўжо, недзе праз месяц, у размове сам на сам выбачыўся за тое, што мяне ніяк не павіншавалі. Мне было крыху крыўдна, напэўна, з-за кантрасту з першым годам. Але я неяк хутка забіла, гэта ж проста калегі. Мы не сябры, і ў асноўным камунікуем толькі па працы.
Віншаванні на 8 сакавіка — гэта ў цэлым фармальнасць. Я стаўлюся да гэтага нейтральна: павіншуюць — прыемна, не — нічога страшнага. Важней, каб сексізму не было ў працоўных пытаннях. У любым выпадку, калі «ўпрыгожаннем калектыву» не называюць — і на тым дзякуй.
«Калі ласка, не дарыце калегам задохлікі»
Ліза* працуе Lead Software Engineer у праекце, дзе суадносіны хлопцаў і дзяўчат прыкладна 50/50:
— Я лічу, што 8 сакавіка — гэта нармальнае свята ў тым выпадку, калі тыя, хто яго адзначаюць, разумеюць, пра што яно: пра правы жанчын. А калі як заўсёды, «упрыгожвайце свет, будзьце апорай» — то і не трэба такога свята.
Мужчынам на 8 сакавіка хачу параіць: калі будзеце віншаваць жанчын, выглядайце лепш, чым звычайна. І, калі ласка, не дарыце калегам «задохлікі», з імі сорамна вяртацца дадому. Задохлікі — гэта зусім жаласнага выгляду цюльпаны. Іх шкада выкідваць, але па іх адразу відаць, што яны ўжо не жыхары на гэтым свеце. Памятаю, адзін раз мне падарылі тры такіх, а ў іншы раз і наогул адзін.
Справа ў тым, што амаль заўсёды падарункі адны і тыя ж: кветкі, па якіх відаць, што яны купляюцца дзесьці на куце па дарозе ў офіс. І вось гэтага нам дакладна не трэба. Хаця б таму, што не ўсе дзяўчаты ўвечары ідуць дадому, дзе змогуць паставіць іх у вазу. Некаторым хочацца выбрацца куды-небудзь адразу пасля працы, і яны пачынаюць раздаваць свае «букеты» іншым. Увогуле, усё гэта нязручна.
Магу расказаць пра 8 сакавіка, якое мне падалося проста найкруцейшым. Гэта было на вялізным праекце, дзе ў асноўным працавалі хлопцы, але было і некалькі дзяўчат. Усе нашы калегі ў гэты дзень прыйшлі ў касцюмах, што выглядала вельмі святочна і прыемна. І падарылі кожнай дзяўчыне розныя букеты кветак, падабраныя індывідуальна. Нам потым было вельмі цікава супастаўляць іх паміж сабой. Можна было нават на аснове гэтага ўявіць, як мяне і іншых супрацоўніц успрымаюць нашы калегі. Такое віншаванне мне запомнілася.
«Кветкі, якія мне дарылі ў офісе, я звычайна дзяліла і потым дарыла жанчынам у сваёй сям'і»
Наташа* некалькі гадоў працавала ў паблішынгу Wargaming:
— Цяпер я працую аддалена і супрацоўнічаю з рознымі кліентамі. Адзін з кліентаў нядаўна даслаў вялікі букет цюльпанаў, які, наколькі я ведаю, замаўлялі дзяўчаты з яго каманды. Як жэст увагі гэта было прыемна, але ў цэлым віншаванні з 8 сакавіка ніколі не мелі для мяне асаблівага значэння — ні цяпер, ні тады, калі я працавала ў карпарацыі.
Калі ўзгадваць карпаратыўны досвед, адзінае віншаванне, якое я сапраўды запомніла як прыемнае, — гэта штогадовыя 100 даляраў, якія налічвалі супрацоўніцам на карту. Магчыма, гучыць цынічна, але гэта было больш шчыра за любыя словы.
На фоне рэальнасці, дзе кар’ерныя магчымасці жанчын аб’ектыўна абмежаваныя — асабліва для жанчын з дзецьмі, без вялікага падтрымліваючага кола сям'і і тым больш па-за сталіцамі — такія грошы ўспрымаліся як кампенсацыя за сістэмны перакос, хай і невялікая.
Усе астатнія віншаванні — прамовы, кампліменты, жарты — я пастаралася забыцца. Яны амаль заўсёды гучалі максімальна няёмка і крынжова. У лепшым выпадку гэта быў фармальны рытуал, у горшым — дэманстрацыя таго, наколькі людзі не разумеюць, што ўвогуле стаіць за гэтай датай.
Кветкі, якія мне дарылі ў офісе, я звычайна дзяліла і потым дарыла жанчынам у сваёй сям'і — маме, бабулі, стрыечнай бабулі, цёткам. Сертыфікаты на масажы, духі, касметыку і іншыя «жаночыя радасці» я амаль заўсёды перадорвала. Яны выклікалі ў мяне ўнутраны пратэст. Таму што калі ты ведаеш рэальнасць — аліментныя даўгі, хатні гвалт, эканамічную залежнасць, падвойную нагрузку на жанчын з дзецьмі — такія падарункі абсалютна дакладна выглядаюць як здзек і дэкаратыўны жэст, які не мае дачынення да рэальнага жыцця.
Базавы ўспамін з офіснай культуры, які не дазваляе ўспрымаць 8 сакавіка сур’ёзна — калі ў кабінет заходзіў калега-мужчына, паціскаў рукі ўсім мужчынам у пакоі, а каля жанчын рабіў нейкі іншы жэст — усміхаўся, махаў рукой, часам рабіў жартаўлівы рэверанс. Фармальна гэта выглядала як ветлівасць, але гэта ніколі не было тым жа самым раўназначным прывітаннем.
Для жанчыны без феміністычнай оптыкі ў гэтым моманце можа не быць нічога асаблівага. Але калі ў цябе гэта оптыка ўжо ёсць і ты ведаеш, што ў іншых прафесійных культурах такія паводзіны лічацца недапушчальнымі, знаходзіцца ў такой сітуацыі даволі цяжка. І пры гэтым ты разумееш, што не будзеш падымаць гэтае пытанне — таму што ты не адна жанчына ў пакоі, а ў іншых жанчын можа быць да яго іншае стаўленне.
Пры гэтым у мяне ёсць некалькі цёплых успамінаў пра 8 сакавіка ў кампаніі. Напрыклад, некалькі разоў мы рабілі дабрачынны збор для цэнтра, які да 2020 года дапамагаў у Беларусі жанчынам, якія перажылі хатні гвалт. І калі прыходзілі данаты, у тым ліку ад мужчын, калі людзі пісалі, што падтрымліваюць гэту ініцыятыву і паказвалі, колькі заданацілі, — гэта сапраўды выклікала пачуццё цяпла і павагі. Для мяне гэта было значна больш сур’ёзным, чым любыя карпаратыўныя віншаванні.
Былі і іншыя маленькія моманты, якія выклікаюць цёплыя ўспаміны. Напрыклад, калі хтосьці публічна падтрымліваў размову пра гендарную роўнасць, нават проста лайкам у карпаратыўным фэйсбуку.
Або калі ў размове хтосьці спыняў сексісцкі жарт сярод калег у фармальнай ці не фармальнай абстаноўцы. Адчуванне павагі ад такіх сітуацый запамінаецца значна мацней, чым любыя святочныя прамовы.
У працоўным асяроддзі для мяне заўсёды былі важныя і іншыя рэчы — напрыклад, іпатэчная падтрымка ад кампаніі, навучанне па прафесіі і англійскай, спартзала (часта менавіта ў маці няма часу на ўсё гэта па-за працай). Таксама я ўдзячная кампаніі за ўсё, што было звязана з падтрымкай дзяцей супрацоўнікаў: дзіцячыя святы, падарункі дзецям, зніжкі на дзіцячыя сады, сямейныя мерапрыемствы. Уся гэта мітусня вакол дзяцей выклікала ў мяне значна больш павагі, чым сімвалічныя віншаванні раз на год. Таму што гэта рэальныя рэчы, якія аблягчаюць жыццё бацькам — і асабліва маці.
Яшчэ ў мяне выклікалі радасць жанчыны на кіруючых пазіцыях. Нават калі ў іх саміх былі даволі кансерватыўныя погляды, усё роўна заставалася пачуццё павагі і радасці за іх. Таму што падняцца вышэй у гэтай пірамідзе для жанчыны часта азначае атрымаць рэальныя рэсурсы: магчымасць жыць самастойна, забяспечыць дзіця. Або эміграваць з ім і выхоўваць яго ў тых каштоўнасцях, якія яна лічыць правільнымі.
Пасля таго, як я пераехала ў правінцыю, а большасць маіх сяброў і знаёмых эміграваla, у маім атачэнні засталося зусім няшмат фем-фрэндлі мужчын. Нават сярод сяброў. Напрыклад, адзін з маіх блізкіх сяброў шчыра не ведаў, чаму менавіта прысвечана свята 8 сакавіка. Іншы добры сябар у цэлым ставіцца да гендарных пытанняў даволі паблажліва і часам пасмейваецца над тым, што жанчыны «прыдумляюць сабе праблемы». А, скажам, мой былы муж — добры чалавек, але ён проста не валодае матчасткай.
Таму калі я чую ад мужчыны фразу пра тое, што ён разумее існаванне гендарных праблем (гвалту, трафікінгу, эканамічнай няроўнасці, аліментных даўгоў, падвойнай нагрузкі жанчын з дзецьмі), я гэта ўспрымаю як селянін, які атрымаў у саюзнікі шляхціча падчас паўстання супраць прыгоннага права. Або як афраамерыканец, які знайшоў белага саюзніка ў часы Грамадзянскай вайны ў ЗША.
Для мяне важна не святкаванне 8 сакавіка. Значна важней бачыць, што мужчына гатовы перагледжваць свае погляды — асабліва калі ў яго ёсць дочкі або партнёрка. Любая такая падтрымка, у любы дзень года, для мяне значна значнейшая, чым любыя карпаратыўныя віншаванні.
Лепшым віншаваннем на 8 сакавіка быў бы вельмі просты жэст. Напрыклад: «Наташа, я ведаю, што для цябе значыць гэты дзень. Я заданаціў арганізацыі, якая падтрымлівае жанчын». Вось гэта для мяне было б значна больш значным віншаваннем, чым любыя кветкі.
«Напэўна, мне пашанцавала»
Content Manager у ІТ-кампаніі Насця*:
— Напэўна, мне пашанцавала, я аточана пераважна адэкватнымі людзьмі. Таму на працы я не сутыкалася з якімісьці базавымі стэрэатыпамі пра 8 сакавіка накшталт «упрыгожанне калектыву» і «азарайце сваёй усмешкай усё навокал». А калі хтосьці дорыць у гэты дзень кветкі — супер. Нічога супраць гэтага не маю, кветкі я люблю.
* — імя апавядальніцы зменена
«Хлопцы як бы выключаюць цябе з размовы за абедам». Абмяркоўваем з AI-даследчыцай кар’еру, хайп, працу з мужчынамі і розніцу ў зп
«Хлопцы як бы выключаюць цябе з размовы за абедам». Абмяркоўваем з AI-даследчыцай кар’еру, хайп, працу з мужчынамі і розніцу ў зп
Как отличаются зп мужчин и женщин. На примере литовских офисов EPAM, Wargaming и других
Как отличаются зп мужчин и женщин. На примере литовских офисов EPAM, Wargaming и других
Рэлацыраваліся? Цяпер вы можаце каментаваць без верыфікацыі акаўнта.
Немецкая социалистка Клара Цеткин задумывала этот праздник как день борьбы за равноправие, право голоса и улучшение условий труда женщин, а не как повод для подарков
"пожимал руки всем мужчинам в комнате, а возле женщин делал какой-то другой жест — улыбался, махал рукой, иногда делал шутливый реверанс" – гэта мужчынам цяпер трэба ад уласнай культуры адмовицца? Як жанчыны стануць годными для вайны, тады можна будзе и руку жаць. Культуру трэба разумець и паважаць, у чужы кляштар з уласным статутам не ходзяць.
Плюс жаночая рука зусим не крэпкая, часта чуў ад тых жанчын, што падавали, што занада для их моцна мужчыны гэта робяць. Што гэта, як не патрабаванне асабливага стаўлення?
Приятно, а мужику и писярик никто не нальет...
Одной подарили букет - понравилось. Другой подарили букет - вспомнила об алиментах, домашнем насилии и ещё бог весть о чём.
Со стороны дарящего коллеги (а не друга) проще сделать стандартный подарок, а не пытаться угадать, какой флешбек словит девушка в этот раз.
Господи, как же надоела это повальная ненависть женщин к мужчинам, ты виноват лишь потому что родился. Мало цветов - плохо, много цветов - плохо, поздравил - сексит, не поздравил - не мужчина, приватизация всех общих праздников(новый год/14 февраля), игнорирования мужских. И всё это в постсовке где мужчин как скот загоняют в армию и на фронт по обе стороны, где конституционное неравенство в пользу женщин, где мужчины живут в среднем на 10 лет меньше. Ей богу, верх лицемерия и узколобости, феменистка везде ущемление найдёт.
Наташка молодец - у нее оптика с jajkiem. Жму ей руку и желаю найти хорошего специалиста.
Мои поздравления всем дамам, которые когда-либо скрашивали мои серыебудни 😍
Отдельное поздравление лохам с Лебяжего независимо от пола - вы доказали 👍🏻