Пакуль адныя беларусы пакутуюць без паездак у Еўропу і ўсімі праўдамі-няпраўдамі спрабуюць здабыць шэнгенскія візы, іншыя беларусы маюць на руках еўрапейскія ВНЖ, але за прыгодамі ляцяць не ў Рым і не на Канары, а ў Азію.
Пакуль адныя беларусы пакутуюць без паездак у Еўропу і ўсімі праўдамі-няпраўдамі спрабуюць здабыць шэнгенскія візы, іншыя беларусы маюць на руках еўрапейскія ВНЖ, але за прыгодамі ляцяць не ў Рым і не на Канары, а ў Азію.
Аляксандра з мужам жыве ў Польшчы, падарожнічаюць яны даўно і шмат, а нядаўна вярнуліся з адпачынку ў Кітаі. У захапленні. І збіраюцца ехаць туды яшчэ. Мы распыталі Аляксандру, што ім так спадабалася і навошта беларусам з Еўропы ў далёкую «краіну пандаў».
У мяне заставалася апошняя пустая старонка ў пашпарце для віз, і мроіць пра яшчэ адну краіну я ўжо не магла. Але ў апошняй паездцы на Маўрыкіі памежнік шлёпнуў мне пячатку ва ўжо запоўненую старонку, такім чынам падарыўшы мне права на яшчэ адну паездку. Беларусам у Кітай бязвіз, калі ў мяне скончыцца пашпарт, я туды не трапплю. Таму доўга мы не думалі.
Краіна вабіла даўно, але здавалася, што яна занадта складаная для планавання. Аказалася, што не вельмі. Проста трэба «на беразе» асвоіць новыя сервісы. Вось асноўныя моманты:
Аўто ў Кітаі мы не арандавалі: па-першае, патрэбныя кітайскія правы, па-другое, разметка і ўказальнікі на кітайскай, па-трэцяе, куча камер.
А яшчэ там могуць быць самыя нечаканыя прыколы на дарозе: напрыклад, у Чунцыне мы назіралі разварот з крайняй правай паласы.
Так што перасоўваліся мы на грамадскім транспарце (лёгка і хутка) або на таксі (у два разы танней, чым у Гданьску).
Наш маршрут быў такі: Пекін — Чунцын (карставы запаведнік Улун) — Чжанцзяцзэ (аднайменны нацпарк, дзе Кэмеран натхніўся на свой «Аватар», гара Цяньмэнь) — правінцыя Хунань (Фуронг, Фэнхуан) — Тунжэнь — Чэнду (Лэшанскі Буда).
Чунцын — самы населены горад у свеце, там жыве 32 мільёны чалавек. Горад пабудаваны на пагорках, перапад вышыні такі, што ліфты — гэта грамадскі транспарт. Наш гатэль знаходзіўся на 15-м паверсе. Каб выйсці з яго, трэба было ехаць на 1-ы паверх. Або на 22-і — там знаходзіцца метро і асноўная частка раёна таксама. Эскалатары ўсюды! Прычым пры наяўнасці лесвіц натоўп заўсёды ідзе на эскалатар.
Квінтэсенцыя шматузроўневай архітэктуры ў Чунцыне — 19-павярховы жылы дом, які прабівае маналейка чунцынскага метрапалітэна, цягнік праходзіць наскрозь. Станцыя Ліцзыба знаходзіцца на ўзроўні 6-7 паверхаў, вышэй і ніжэй станцыі жывуць людзі.
Некалькі словаў пра метро. Сетка метро развіта выдатна. Увесь горад ёю агорнуты. Выхадаў можа быць два, а можа быць і 12. І незразумела, у які з іх вам трэба. Вагон суцэльны — метраў 200. Людзі выходзяць па цэнтры дзвярэй, і ў гэты ж час па краях пасажыры ломяцца ўнутр. Ніхто не чакае, пакуль ты выйдзеш. Адразу стараюцца сесці.
Архітэктура ў Чунцыне перамяшаная: старажытнасць і жылыя высоткі побач, кавалачкі старажытнага горада ўбудаваныя ў сучасны мегаполіс. Пры гэтым у горадзе шмат дрэваў — унізе ўсё ўтапае ў зеляніне.
Гэта, магчыма, самае моцнае ўражанне. Нацыянальныя паркі — папросту ух. Горы, якіх няма ў Еўропе. У правінцыі Сычуань клімат такі, што зеляніна расце нават на камянях. Іншыя месцы таксама вельмі зялёныя.
Сталовых у Кітаі на кожным кроку. Танна. У адным месцы мы елі вустрыцы на грылі па 2,5 еўра за 9 штук!
Але часцей за ўсё ядомую ежу нам даводзілася здабываць. Як вядома, кітайцы ядуць усё, што расце або рухаецца. І тое, што не расце і не рухаецца, таксама. Зразумець, што перад табой, вельмі складана, на смак усё не тое, што на выгляд. Напрыклад, фісташкавы дэсерт — фісташкі, змолатыя з лёдам і ліпкім рысам. На смак як звычайнае марозіва, але зусім без малака.
Спрабаваць новае часам было страшнавата. Спроба паесці традыцыйнай сычуаньскай ежы не ўвянчалася поспехам. Мы замовілі самую невострую, але з’есці яе ўсё роўна не змаглі. Пачынаеш і табе нібыта смачна. Але потым у роце пачынае пекчы так, што смак ужо перастаеш адчуваць.
Таму ў любой незразумелай сітуацыі мы бралі… пяльмені. З часоў Лісабона кітайскія пяльмені я багомлю.
А ў самым канцы падарожжа мы адкрылі для сябе Hot Pot. Замаўляеш адзін або некалькі булёнаў, мяса, рыбу, морапрадукты, гародніну і сам сабе гатуеш. Выдатна смачна і цікава!
А вось з напоямі ў Кітаі поўны парадак. Разнастайныя, смачныя, несалодкія.
Да тэмы ежы далучаецца тэма прыбіральняў. Яны тут усюды. І амаль усюды замест унітазаў — так званыя «падлогавыя чашы». Першы раз у аэрапорце я так ліха ўвайшла ў прыбіральню, што ледзь не зваліліся ў яе.
Мы сустрэлі вялікую колькасць цудоўных людзей. Я мела нізкае меркаванне пра кітайцаў.
А аказалася, яны як беларусы: спагадлівыя, памагаюць вырашыць любую праблему, усміхаюцца, хапаюцца за перакладчыкі і спрабуюць растлумачыць, калі ты жорстка тупіш.
Па сутнасці, адрозніваюцца ад нас толькі разрэзам вачэй і вялікай працавітасцю.
Быў выпадак, калі на фудкорце я не ведала, што ўзяць, таму што ўсё было перасмажанае, тлустае, вострае. Я стаю, гляджу разгублена і разумею, што есці мне няма чаго. Да мяне падышла адна з прадавачак і спытала, што я хачу, тут жа так шмат усяго! Я напісала ёй у перакладчыку: мяса, гародніна, рыс. Не тлустае, не смажанае, не вострае. Яна павяла мяне да сваёй калегі, растлумачыла ёй нешта, і яны разам прыдумалі мне абед з лёгка абсмажанага мяса, рысу і гародніны.
Мы назіралі, як кітайцы працуюць. У рэстаранах, кавярнях — як пчолкі! Кожны рух адточаны, нічога лішняга, ніякай мітусні. Чысціня і парадак на рабочым месцы.
У Кітаі вельмі шмат электрамабіляў. Іх больш, чым звычайных аўто. Нас зацікавіла, як кітайцы пры іх даходах могуць сабе гэта дазволіць. Аказалася, атрымаць нумарны знак на машыну з рухавіком унутранага згарання складана і дорага (10-15 тысяч долараў) і трэба паўдзельнічаць у аўкцыёне. Затое на электрамабіль даюць бясплатна і ў той жа дзень. І зарадак вельмі шмат.
На ўсіх вакзалах, у парках, папулярных лакацыях ёсць камеры захоўвання. Каштуюць капейкі. Калі мы не адразу ехалі ў гатэль, папросту пакідалі там чамаданы.
Локеры адкрываюцца папросту па адбітку пальца.
Чэкін на вакзалах — як у аэрапорце. У будынак вакзала можна трапіць, толькі калі ёсць білет. Абавязкова скануюць багаж, пры гэтым правяраюць паўэрбанкі (выкарыстоўваць можна толькі з маркіроўкай CCC), калі выяўляюць іншы — адбіраюць. На перон запускаюць хвілін за 15 да адпраўлення праз брамкі, у якіх скануецца квіток. У нашым выпадку — пашпарты.
Пашпарты тут скануюць увогуле ўсюды. Нават у тэатры! Увогуле ўсе квіткі ва ўсе месцы — гэта твой пашпарт. Купляючы робіш фота, а далей — проста кладзеш пашпарт на сканер.
Чыгуначныя зносіны развітыя шыкоўна. Дарогу, якая на машыне заняла б 5,5 гадзін, хуткасны цягнік пераадольвае за 2,5 гадзіны. Проста ён ідзе ў асноўным па тунелях. Дарэчы, паміж сядзеннямі ў цягніках вельмі шмат месца для ног — можна нават паставіць перад сабой чамадан і паставіць на яго ногі.
Але аднойчы лагістыка дала збой. Я планавала паехаць у горад Фуронг (народнасць туцзя, дамы на сваях, вадаспад) і там пераначаваць, а аказалася, што гатэль у нас у горадзе Фэнхуан. Папросту пры планаванні я чамусь вырашыла, што гэта адзін і той жа горад. Але аказалася, што яны побач. На хуткасным цягніку — 25 хвілін, так што паглядзелі абодва гарады. І дарэчы, Фэнхуан таксама аказаўся вельмі цікавым месцам.
Месцамі па нацпарках мы перасоўваліся на таксі замест таго каб цягнуцца аўтобусамі. Таксі — даступны від транспарту.
Інтэрнэт па вечарах у мяне адкрыта лажаў. Я грашыла на аператара, а потым аказалася, што аператар esim абмяжоўваў мне трафік за тое, што я яго шмат выкарыстоўваю. Праблема вырашылася купляй новай esim.
Асобнае ўражанне — відэакамеры. Мы заўважылі, што ў Чунцыне яны пастаянна фатаграфуюць з успышкай — увесь паток на дарозе, незалежна ад парушэнняў. Аказваецца, у гэтым горадзе самае шчыльнае відэаназіранне ў свеце. Ідзе бесперапынны кантроль парушэнняў у салоне (непрышпілены рамень, размовы па тэлефоне, курэнне за рулём), маніторынг разметкі, аналіз трафіку, ідэнтыфікацыя асобы, счытванне нумароў.
А так камеры ў Кітаі ўсюды, сачэнне за ўсімі татальнае. Зрэшты, нас як замежнікаў гэта не напружвала: сачэнне ў чужой краіне нам абыякава. Наадварот, гэта нібыта дадавала нам пачуццё бяспекі.
Для людзей з еўрапейскімі заробкамі ў Кітаі — рай: 4-5-зоркавы гатэль са сняданкамі можа каштаваць 50-60 еўра. За гэтыя грошы вы атрымліваеце прасторны камфортны нумар з двума ўнітазамі з падагрэвам і аўтаматычным зліваннем.
Паесці на двух без алкаголю каштуе менш за 10 долараў. Таксі — таннае, славутасці — даступныя. На двухтыднёвую паездку ў рэжыме «ні ў чым сабе не адмаўляем» мы патрацілі каля 3,5 тыс еўра, з іх палова пайшла на білеты. Але ўвогуле ў Кітаі можна спланаваць адпачынак на абсалютна любы кашалёк.
Я не чакала ад Кітая вау-эфекту. Было шмат незвычайных пытанняў па арганізацыі. Але рэальнасць шматразова перасягнула мае чаканні. Я шчыра лічу, што гэта адна з самых насычаных і крутых паездак, якія ў нас былі. На працягу двух тыдняў мы мянялі гатэлі, змянялі напрамкі і парадак лакацыяў. Мы зрабілі сабе ідэальнае падарожжа, і я б у ім нічога не змяніла. Не было ніводнага дня, калі б нас нешта засмуціла. Нават калі ежа аказвалася такой вострай, што ў мяне цяклі слёзы.
Адназначна гэта не апошняя наша паездка ў гэту краіну. Мы абавязкова вернемся.
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.
Радует что есть автоматический слив и это так греет душу польским побратимым
Кто уже получил пьесель, тому в ужонде дают талон на покупку нормального унитаза, не переживайте. Остальные пока ходят в дырку в полу и дерутся с бомжами за кости из бендронки