«Усе трое пайшлі ў ІТ». Айцішнікі спрачаюцца, куды скіроўваць (або адпраўляць) дзяцей

Карыстальнікі падзяліліся на дзве групы. Адны катэгарычныя: толькі не ў ІТ, маўляў, "прафесія праграміста памрэ яшчэ пры нашым жыцці"; іншыя з імі не згодныя. Вось некалькі аргументаў.

— Я б забараніў свайму дзіцяці ісці ў ІТ, няхай лепш ідзе ў медычны [ВНУ] — перспектываў у разы больш, напісаў адзін з каментатараў. І ў адказ на пытанне, а што калі ў дзіцяці будзе атрымлівацца менавіта ў ІТ, дадаў, што лекараў "ніякі ШІ не замяніць і канкурэнцыя мінімальная".

— Мы [з мужам] абодва ў ІТ, дзіця — мастак. А вось у нашых сяброў сын выбраў тэхнічны кірунак, хоць яны абодва музыканты.

— Усе трое [дзяцей] пайшлі ў ІТ — і нават дазволу не спыталі.

Спыталі ў іншых бацькоў-айцішнікаў, а на што яны падбіваюць сваіх дзяцей, і ці так ужо (не)правы спікеры з Threads.

"Калега лічыць, што трэба "сапраўдная прафесія" — медыцына. Але не ўсё так проста!"

Іван*, тымлід, 15+ гадоў у ІТ:

— Нядаўна абмяркоўвалі гэтую тэму з калегам. Ён лічыць, што дзіцяці трэба даць "сапраўдную прафесію" ў рукі, але пры гэтым не гатовы бачыць сына з сантэхнічным ключом або адвёрткай у руках, — таму накіроўвае ў медыцыну (элітная прафесія, маўляў). А ў мяне якраз жонка доктар, і я бачу: так, без хлеба ў гэтай сферы не застанешся, і праца заўсёды будзе, — але не факт, што гэта прыйдзецца дзіцяці па душы.

У мяне самога двое сыноў-блізнят у 10 класе, і абодва, гледзячы на маму, у медыцыну не хочуць. Яны не выдатнікі, а крэпкія харашысты, пасведчанні на 8,5+ балаў. У БДУІР з такімі паступіць яшчэ можна, а ў БДМУ ды яшчэ і на які стамфак, дзе бал 390+ — без шансаў, нават калі здаць экзамены на ўсе 100.

Я ўпэўнены, што ШІ-істэрыя міне, распрацоўшчыкі (ды іншыя ІТ-спецыялісты, само сабой) будуць працаваць у тандэме з нейрасеткай. Гэта не замена чалавеку — а інструмент у дапамогу. Форд прыдумаў канвеер — і многія рабочыя пазбавіліся сваіх месцаў, але заводаў без супрацоўнікаў усё ж у наш час не існуе. Джунам адмаўляюць сёння, але гэта не значыць, што заўтра на іх не будзе попыту.

Ну, а калі праз 4 гады навучання ў ВНУ яны скажуць мне: не, бацька, ІТ не наша — будзем вучыцца класці пліткі, я падтрымаю. Ваш выбар, хлопцы.

"Мая задача — даць выбар"

Андрэй*, архітэктар, 25+ гадоў у прафесіі:

— Мая старэйшая дачка вучыцца якраз у БНТУ, па заканчэнні атрымае дыплом інжынера-праграміста. Мог я накіраваць яе куды-небудзь яшчэ — не, яна выразна дала зразумець, што гуманітарныя навукі — зусім не яе, прыродазнаўчыя — таксама. Я папярэдзіў яе, што ў гэтай прафесіі ёй давядзецца да пенсіі вучыцца новаму. Яна сказала: "Значыць буду".

У ІТ куча напрамкаў — такі выбар: ідзі на курсы або вывучай сам, рабі. Не падабаецца — мяняй. ШІ пагражае замяніць цябе — вучыся працаваць з ШІ. Чаму ўсе пачалі крычаць на кожным кроку, што ў ІТ жыцця няма і ўжо не будзе? У пачатку нулявых гэтая сфера таксама была "не торт", але тых, каму падабалася праграмаваць, хто свайго жыцця не ўяўляў без кампутара, гэта не спыняла.

У мяне ёсць яшчэ сын. Ён пакуль толькі перайшоў у сярэднюю школу і не ведае, чаго хоча, але яго я таксама не стану абмяжоўваць у выбары або спыняць.

Быў момант, сын хадзіў на курсы LEGO-праграмавання. Спачатку падабалася (асабліва збіраць, яны працавалі ў парах, і ў сваёй пары сын больш адказваў за зборку, а ягоны таварыш — за праграмаванне), а потым перагарэў. І мы забралі сына з гэтых курсаў. Потым ён захапіўся гульнёй на гітары, але астыў, калі стала зразумела, што для выніку займацца трэба кожны дзень. Окей, ніхто не прымушае. Мая задача як бацькі даць яму выбар (і адукацыю, вядома), а не прымушаць глядзець у той бок, які я для яго выберу.

"Куды захоча, туды і пойдзе. Сын — асоба са сваім меркаваннем і жаданнямі"

Маргарыта, эйчар і рэкрутар, у ІТ 4 гады, у прафесіі — 7+:

— Калі б мой сын сказаў, што хоча ў ІТ — я б запісала яго на заняткі па логіцы або алгарытміцы, гэта дакладна не было б яму ва ўрон. Але ён у мяне хлопчык творчы — таму ягоныя інтарэсы: дызайн, маляванне. І так, я б не стала пярэчыць, калі б ён захацеў асвойваць графічны дызайн — наадварот, усяляк дапамагала б.

Мой сын хадзіў 2 гады на робататэхніку і сказаў: "Ай!" — так што страсцю да праграмавання там і не пахне. Але я прытрымліваюся такога меркавання: куды захоча, туды і пойдзе. Ён асоба са сваім меркаваннем і жаданнямі. А грошы можна зарабіць у любой сферы, калі ты добры прафесіянал.

«Прафесій амаль не застанецца». CEO радзяць, чаму вучыцца

Па тэме

«Прафесій амаль не застанецца». CEO радзяць, чаму вучыцца