Марыя 2+ гады жыве і працуе ў Саудаўскай Аравіі — спачатку ў сталічным Эр-Рыядзе, а цяпер у прыморскім Дамаме. Цяпер яна Senior Delivery Specialist у мясцовай кампаніі. Як маладой беларусцы працуецца ў краіне, дзе жанчынам усяго восем гадоў таму дазволілі кіраваць аўтамабілямі?
Марыя 2+ гады жыве і працуе ў Саудаўскай Аравіі — спачатку ў сталічным Эр-Рыядзе, а цяпер у прыморскім Дамаме. Цяпер яна Senior Delivery Specialist у мясцовай кампаніі. Як маладой беларусцы працуецца ў краіне, дзе жанчынам усяго восем гадоў таму дазволілі кіраваць аўтамабілямі?
— Я скончыла ФПМ БДУ, «прыкладная матэматыка і камп’ютарная інжынерыя». Спачатку працавала як Fullstack Developer, потым ужо як цімлід, тэхменеджар. З’явілася больш задач, звязаных з узаемадзеяннем з заказчыкамі. Так натуральным чынам адбыўся пераход у Project Management.
Калі пачалася вайна, ІТ-сектар у нас крыху стух. Хоць на той момант мая кампанія яшчэ заставалася ў Беларусі, я адчувала сябе не вельмі надзейна. І таму вырашыла пашукаць варыянты за мяжой.
Чаму шукала ў рэгіёне Персідскага заліва? Мы ездзілі ў Дубай у адпачынак з сябрамі, мне там вельмі спадабалася. Адразу наведала думка, што я хачу тут папрацаваць калі-небудзь. Зразумець, якое жыццё ў такім рэгіёне. І я пераехала ў Дубай. Працавала там як фрылансер Fullstack Developer.
Паралельна яшчэ спрабавала працаваць з нерухомасцю — і з крэдытамі, і як рыэлтар. Не зайшло. Калі ты прадаеш жыллё за мільён дырхамаў [$272 000], атрымліваеш камісію ў 4000 дырхамаў [$1100], капейкі.
— Чаму вырашылі змяніць Дубай на Саудаўскую Аравію?
— У рэшце рэшт зразумела, што фрыланс не вельмі зручны — мая кампанія-працадаўца збанкрутавала, заробак я не атрымала. Пры гэтым цэны на ўсё ў Дубаі значна вышэй, чым у нас у Беларусі. Так што вырашыла глядзець варыянты працы ў кампаніях. Дзеля нейкай стабільнасці.
Шукала я працу летам 2024 года. А лета ў гэтым рэгіёне — гэта такі death time.
І я зразумела, што праз «мёртвы сезон» нельга абмяжоўвацца толькі Эміратамі. Таму разглядала розныя варыянты — і ў Катары, і ў Кувейце, і ў Саудаўскай Аравіі. Саудаўская Аравія на той момант здавалася цікавым варыянтам, у тым ліку дзякуючы актыўнай прапагандзе праграмы Vision 2030 і чэмпіянату свету па футболе-2034. Выглядала так, што краіна хутка развіваецца і хутка выйдзе на ўзровень Дубая.
Краіна на той момант пачала адкрывацца — і я падумала, чаму б не прыехаць і не паглядзець.
Даведка devby: Vision 2030 — праграма па дыверсіфікацыі эканомікі, грамадства і культуры Саудаўскай Аравіі і памяншэнні яе нафтазалежнасці, абвешчаная ў 2016 годзе наследным прынцам Мухамедам бін Салманам. Адзін з прыярытэтаў праграмы — развіццё альтэрнатыўных крыніц даходу
— Увогуле рэлакацыя паміж краінамі ў Персідскім заліве — гэта проста? Там нейкі свой «шэнген»?
— Найцяжэй работніку трапіць у сам рэгіён, гэта доўга і нервова. Таму што трэба легалізаваць дыплом, рабіць яго пераклад на арабскую мову, завяраць у амбасадзе. Напрыклад, амбасады Саудаўскай Аравіі ў Беларусі няма, дакументы прышлося б перасылаць у Маскву. Асабіста я рабіла такі пераклад яшчэ для ААЭ — потым яго прынялі і саудзіты.
З такім перакладам перамяшчацца па рэгіёне Персідскага заліва як спецыялісту ўжо значна лягчэй — хоць і з візавымі нюансамі.
Напрыклад, на гэтым тыдні я змяніла працу і пераехала з Эр-Рыяда ў Даммм, гэта сталіца Усходняга Рэгіёна, на беразе Персідскага заліва. Тут да Бахрэйна праз мост хвілін 30, можна з’ездзіць піва выпіць [там дазволена ўжыванне алкаголю для немусульман]. Калі ты рэзідэнт Саудаўскай Аравіі, віза ў Бахрэйн не патрэбна.
Але фішка ў выязной візе. У Саудаўскай Аравіі трэба адкрываць Exit/Re-Entry Visa — гэта значыць выязную/уязную візу — у любую краіну. Такая аднаразовая віза каштуе цяпер 200 рыялаў [$53]. Спачатку ты з ёй выязджаеш, а калі вяртаешся — у цябе правяраюць яе на ўездзе. Такія візы прывязаны да працадаўцы, і паколькі мой кантракт in progress, я візу пакуль адкрыць не магу.
— А як перабіраліся са сталіцы ў Дамам — самалётам?
— На машыне.
— 500 км па пустыні?
— Тут зносіны паміж вялікімі гарадамі добра арганізаваны. Ёсць такі хайвэй, ён так і называецца, «Дамам хайвэй». Ён, груба кажучы, як наш МКАД. Тры паласы ў адзін бок, добрая дарога.
— Галоўнае, каб кандыцыянер не зламаўся.
— Дарэчы, так. Я бачыла па дарозе некалькі кінутых машын каля ўзбочыны, якія, відаць, перагрэліся і ўзарваліся. Мабыць, днём ехалі (я выязджала бліжэй да вечара, гадзін у 17-18).
— Як вам мясцовае надвор’е?
— Эр-Рыяд — у цэнтры пустыні, без выхаду да буйных вадаёмаў, пылу вельмі шмат, 0% вільготнасці. Максімум па тэмпературы, які я бачыла, — +47° у цені. Праз сухое і пыльнае паветра ў мяне ішла кроў з носа, там у многіх так. І ў памяшканнях таксама некамфортна, пастаянна працуюць кандыцыянеры — на 16-17°, вельмі холадна, рэзкі перапад у параўнанні з вуліцай. Натуральна, пачынаюцца хваробы. Калі я яшчэ жыла ў Дубаі, адзін мой калега з Францыі ўвогуле слёг з пнеўманіяй.
У Дамаме камфортней, дзякуючы суседству з залівам тут дзьме вецер і няма пылу. Хаця б можна спакойна дыхаць.
— Вы цяпер далёка жывяце ад працы?
— На першы час пасля пераезду далі гатэль ад кампаніі — хвілін 7-10 на машыне (пехатой тут не вельмі паходзіш летам, 20 секунд на вуліцы ўжо катастрофа).
— Без машыны немагчыма жыць?
— З майго пункту гледжання — так. Але ёсць яшчэ таксі.
Аўтобусы ходзяць па нейкім незразумелым раскладзе, імі карыстаюцца людзі, якія не могуць дазволіць сабе машыну. Часта з Індыі, Пакістана. Як і метро, якое ў Эр-Рыядзе адкрылі нядаўна. Я пакаталася адзін раз, проста як забава.
Дарэчы, у Саудаўскай Аравіі можна абмяняць нашы беларускія правы без навучання і іспытаў. А ў Эміратах — не, спатрэбіцца аўташкола.
— Як мясцовыя паводзяць сябе на дарогах?
— У Эр-Рыядзе бывае неадэкватны трафік, вельмі шмат коркаў. І людзі ў прынцыпе не карыстаюцца паваротнікамі. Рух там вельмі напружаны, а арабы ўсё ж вельмі экспрэсіўныя людзі. Могуць бурна жэстыкуляваць, могуць у акно пагарлапаніць. З другога боку, бойку проста на дарозе за ўвесь час я бачыла толькі адзін раз.
Плюс яшчэ такая тэма. Паколькі ў ўсіх сувязі — паўнавартаснае навучанне ў аўташколе ніхто не праходзіць. І правы атрымліваюць без гэтай фармальнасці. У тым ліку і таму трафік тут дастаткова напружаны.
— Вы трапялі ў ДТЗ?
— Адзін раз. Той яшчэ досвед.
Адна машына мяне збоку падрэзала, я па тармазах — і іншая машына ззаду мяне «дагнала». Мы выйшлі, давай разбірацца. Англійскай кіроўцы ўвогуле не разумеюць. Але ў задняй машыне аказаліся адразу шасцёра чалавек, і адзін з іх нейкім чынам мог на англійскай выказвацца.
Я кажу: «Выклікайце ДАІ», а яны — «Ой, тут нічога страшнага, навошта?» Праз пару хвілін машына ДАІ під’ехала сама. Але лягчэй не стала. Гаішнік таксама нічога не разумеў па-англійску. Я зразумела, што толку не будзе. Проста сфатаграфавала гэтыя машыны, узяла тэлефонныя нумары і сказала, што далей сама буду разбірацца.
Мы раз’ехаліся — крытычных пашкоджанняў не знайшлося, і я вырашыла забіць.
— Кажуць, у краіне вельмі мала месцаў, дзе можна праводзіць вольны час на еўрапейскі манер.
— Так, гэта праўда. Спачатку я ад гэтага пакутавала.
Самі арабы не вельмі актыўныя людзі. Часта іх вольны час зводзіцца да таго, каб сядзець у кавярні. Гэта можа быць гадзіна ночы, дзве гадзіны ночы — яны сядзяць, п’юць каву. І яшчэ молы, шопінг. Гэта як бы ўсе іх забавы.
Тут мне неяк удалося знайсці на вуліцы велатрэк. Адзін раз з’ездзіла — і мне ўвогуле не зайшло. Кола маленькае, брудна, ровары таксама брудныя.
Потым я спрабавала яшчэ трапіць у гольф-клуб. Яны былі пастаянна зачынены з розных прычын, апошні раз абяцалі аднавіць працу пасля Рамадана. А пасля гэтага я ўжо шукала іншыя варыянты працы і забіла.
У Беларусі і ў Дубаі я займалася pole dance. І ў Эр-Рыядзе я знайшла адну студыю, але ўзровень там вельмі нізкі, а цэны — $600-700 за 10 заняткаў, у два разы даражэй, чым у Дубаі.
— А як з ежай?
— Арабская кухня мне не заходзіць, як і традыцыйныя арабскія прадукты ў цэлым, усё вельмі тлустае, занадта шмат мяса. На папярэдняй працы ў нас было харчаванне, сняданак і абед, нешта накшталт шведскага стала. Таму трэба было нешта прыдумваць толькі па вечарах — ёгурты, садавіна. А ў выходныя я любіла ездзіць у IKEA — за больш еўрапеізаванай ежай. Плюс фудкорт у азіяцкай гандлёвай сетцы Wemart на здзіўленне цікавае месца.
— Нібыта Саудаўская Аравія вырашыла паціху адкрывацца свету. І ў мясцовых жанчын правоў прыбавілася: ім дазволілі кіраваць машынай, выязджаць без апекуна за мяжу і засяляцца ў гатэлі. Але многія традыцыйныя нормы ў сіле. З пункту гледжання дзяўчыны з Еўропы краіна моцна адрозніваецца ад таго ж Дубая? Той жа дрэс-код.
— У Дубаі, вядома, усё як у нас. А Саудаўская Аравія — так. Я пераязджала з устаноўкай, што любыя змены зоймуць нейкі час, а яны гэты шлях пачалі зусім нядаўна.
У першыя дні ў Эр-Рыядзе я прыязджала ў офіс і апраналася ў абаю [традыцыйня арабская сукенка з доўгімі рукавамі], але не зашпільваючы. Насіла як плашч, проста як Гарры Потэр. У такім рэжыме я хадзіла ў офіс месяц. Нарэшце мой менеджар, дарэчы, немец, паклікаў мяне і кажа: «Тут людзі ў мяне пытаюцца: чаму ты не мусульманка, але апранаеш абаю? У іх гэта пачало выклікаць нейкі дысананс». Я гэта пачула — і перастала апранаць абаю.
— Экспаты або мясцовыя арабы пыталіся?
— Хтосьці з арабаў, але не мясцовых. З краін накшталт Егіпта, Іарданіі, Сірыі.
— Але нейкі дрэс-код для дзяўчат — не мусульманак усё ж ёсць?
— Я нашу штаны, доўгія спадніцы і сукенкі. У Эр-Рыядзе часам апранала сукенкі крыху ніжэй калена.
Тут, у Дамаме, у адзін з дзён я апранула на працу піджак з кароткім рукавом. І на наступны дзень аказалася, хтосьці пскардзіўся эйчарам, што я не цалкам закрываю рукі. Кагосьці гэта закранула. Не чакала такога, калі шчыра.
— Эр-Рыяд аказаўся больш прасунутым горадам?
— Я думаю, тут шмат чаго ад кампаніі залежыць. Цяпер у камандзе вельмі шмат людзей старой загартоўкі, скажам так. Яны працуюць тут па 20-30 гадоў. Я, мабыць, самая маладая ў кампаніі на дадзены момант.
— А калі вы захочаце пайсці ў басейн або на пляж?
— Добрае пытанне. У рэгіёне вельмі шмат спартыўных залаў, джымаў. Фішка ў тым, што гэтыя джымы раздзельныя, асобна для мужчын, асобна для жанчын. І джым тут — гэта цэлы комплекс. Там і трэнажорная зала, і басейн ёсць, і нейкія лазні.
Калі я прыехала ў Саудаўскую Аравію, я вядома, пайшла ў жаночы джым. І ў першы дзень узяла з сабой звычайны купальнік. Прыйшла ў басейн — а мне сказалі: не, патрэбны ісламскі купальнік, цалкам закрыты. Як касцюм для дайвера, груба кажучы.
Наконт пляжаў. Тут, у Дамаме і ў суседнім Эль-Хубары, пляжаў няма. Калі хочаш купацца — едзь у Бахрэйн. Яшчэ я чула, але не правярала: нібыта ёсць нейкі private beach club. Але што там з правіламі — пакуль не ведаю.
У Эр-Рыядзе таксама ніякіх пляжаў не было. Там ёсць нейкія вадаёмы ў парках, прычым дастаткова дзіўнага характару. Мала лавак, няма кавярняў побач: прыходзіш, кола праходзіш — і назад ідзеш.
— Кажуць, у саудаўскіх грамадскіх месцах таксама хлопцы асобна, дзяўчаты асобна — не лічачы сем’яў.
— Залежыць ад кавярні. У нейкіх месцах ёсць падзел. Асобная секцыя single і асобная секцыя family. І калі ты прыйдзеш з калегамі, цябе пасадзяць у family. За два гады нідзе ніводнага разу не прасілі пацвярджэння сваяцтва.
— Бывае назойлівая ўвага?
— Арабы з краін Персідскага заліва паводзяць сябе дастаткова стрымана. Могуць часам крыкнуць нешта па-арабску, але на гэтым як бы і ўсё.
(Дарэчы, я заўважыла, што стрыманасць мясцовых працуе менавіта ў межах Саудаўскай Аравіі. Як толькі яны выязджаюць за мяжу, іх паводзіны могуць мяняцца. Мясцовыя дзяўчаты заходзяць у самалёт у Дубай — адразу ў іх з’яўляюцца і шорты, і топік. У Дубаі таксама бачыла саудаўскіх хлопцаў — калі яны п’юць, то ўжо да страты прытомнасці.)
Але арабы з краін накшталт Сірыі, Егіпта — гэтыя могуць. Былі і на працы выпадкі, калі яны спрабавалі неяк узаемадзейнічаць, і на вуліцы.
Памятаю, ззаду мне пачалі фарамі міргаць. Я не звярнула на гэта ўвагі, даехала куды хацела. Спыняюся — і тут пад’язджае машына. Адкрываецца акно, высоўваецца такі несаудаўскі араб і без усякага прывітання пытаецца: «Колькі разоў ты будзеш уключаць паваротнікі?» Я гляджу на яго: «А ў чым праблема?» Ён: «Я ехаў за табой, фарамі міргаў». Я пытаюся: «Дык у чым прычына, у цябе нейкае канкрэтнае пытанне?» — «Не, я проста хацеў пазнаёміцца». Я адказваю: «Мне не цікава». Ну і ён: «А давай ты мне свой нумар пакінь, а раптам перадумаеш». Ну і давялося даволі жорстка адказаць, «Ідзі гуляй, едзь сваёй дарогай».
— На папярэдняй працы ў Саудаўскай Аравіі вы займалі даволі незвычайную пазіцыю Project Manager Officer. Чым займаліся?
— Гэта было такое ноу-хаў, якое спрабаваў увесці мой менеджар-немец. Паколькі кампанія была вялікай і з рознымі праектамі, трэба было гэта ўсё неяк структураваць. І пад МО меўся на ўвазе нейкі governance над усімі праектамі, працэсамі. Як праекты павінны выконвацца, якая павінна весціся дакументацыя пэўнага фармату. Такі «памежнік» — пераправерка ўсяго, падтрымка.
Але на практыцы атрымаўся нейкі мікс. Нібыта мы былі PMO, але паралельна кожнага яшчэ заасайнілі на N праектаў. У мяне, мабыць, самае меншае адначасова было тры праекты, максімальна — дзевяць.
— Кампаніі, на якія вы працуеце ў Саудаўскай Аравіі, — яны заходняга паходжання?
— Не. Папярэдні працадаўца — гэта лакальная кампанія, яе заснавальнік сірыец, які пераехаў у Саудаўскую Аравію вельмі шмат гадоў таму, атрымаў грамадзянства. Кампанія мясцовая і не публічная.
Кампанія, у якую я перайшла цяпер, таксама мясцовая, і яе заснавальнік ужо канкрэтна мясцовы, саудзіт. І яна нядаўна выйшла ў паблік.
— Як рэагуюць мужчыны ў вашым падначаленні на жанчыну-менеджара, яшчэ і замежніцу?
— Мясцовыя мужчыны да гэтага часу вельмі саромеюцца ўзаемадзейнічаць з жанчынамі па працы, у іх вельмі мала такога досведу. Калі ўзнікаюць нейкія разборкі, калі мужчыны супраціўляюцца таму, каб імі кіравала жанчына — хутчэй за ўсё, гэта арабы з іншых краін накшталт Сірыі або Егіпта.
Вось у гэтых хлопцаў сапраўды шмат пытанняў з іх менталітэтам і культурай. Жанчын яны ўспрымаюць не тое каб негатыўна — але для іх натуральна, калі жанчына сядзіць дома і займаецца бытавымі пытаннямі. А на працы, калі яна раптам там знаходзіцца, права голасу не мае. Праблемы ўзнікаюць менавіта з такімі людзьмі.
— І як вы з гэтым справіліся?
— Калі ўсплываюць нейкія такія нюансы, ідзеш да менеджара або да CEO. Яны выкарыстоўваюць свой аўтарытэт, каб абмеркаваць праблемны пытанне і растлумачыць чалавеку, што працэсы ў нас уладкаваны так, і ты ім або следаваць, або мы будзем думаць, што рабіць далей.
— Наколькі камфортна працаваць у такім асяроддзі?
— Спачатку, вядома, быў вялікі дысананс. У нас жа ў менталітэце ёсць яшчэ такое, што калі ты пайшоў да вышэйшага менеджара, гэта будзе інтэрпрэтавацца як данос. Але тут гэта нармальна. І з часам разумееш, што гэта адзіны варыянт.
Дадам, што тут ёсць яшчэ такое спецыфічнае паняцце, як арабскі таймінг. Тут усё адбываецца вельмі павольна. Гэта значыць людзі максімальна на рэлаксе і любыя працэсы займаюць доўгі час. На нейкае тваё пытанне людзі вымаўляюць «іншааллах» [калі Бог пажадае], і гэта азначае, што нешта можа адбыцца калісь, а можа ўвогуле ніколі не адбыцца. І многія людзі пачалі выкарыстоўваць гэты выраз у не вельмі карэктным фармаце: калі напрамую яны не могуць сказаць «не», вымаўляюць яго завуаліравана, як «іншаалах».
— Саудаўскія жанчыны сярод вашых калег ёсць?
— Мясцовыя жанчыны ў ІТ працуюць, вядома, але іх няшмат. Да іх патрабаванні як бы меншыя, і высокія пасадавыя пазіцыі ім не даюць. Выглядае так, што і ў кар’еры яны не вельмі зацікаўлены.
— Вы нядрэнна валодаеце арабскай. Яна патрэбна ў СА, або дастаткова англійскай?
— Я пачала вучыць арабскую ў Дубаі. Базу — у Duolingo, а потым праз дадатак для моўнага абмену Hello Talk. Мой субяседнік быў з Саудаўскай Аравіі, яго цікавасць да рускай мовы была прадыктавана тым, што ён хацеў другую жонку з Расіі. Памятаю, я нават дапамагала яму рэгістравацца ў расійскіх шлюбных агенцтвах.
У Саудаўскай Аравіі з англійскай пакуль яшчэ не вельмі добра. Многія людзі ёю не вельмі валодаюць. Але ў ІТ, нават калі кампанія лакальная, — усё роўна афіцыйная мова ў ёй англійская. І я з часам перастала арабскую выкарыстоўваць.
— Мясцовая моладзь ахвотна вучыцца на айцішнікаў?
— У Саудаўскай Аравіі эндпоінт для любых мясцовых — гэта трапіць у нейкую дзяржструктуру. Інвестыцыйны фонд або ўрадавую арганізацыю. Але ў гэтыя дзяржаўныя структуры людзей адбіраюць па двух крытэрыях — дыплом і досвед. А досвед можна набраць у прыватных кампаніях.
Ім цікавыя любыя спецыяльнасці, якія дазваляюць трапіць у governmental сектар, — не толькі ІТ.
— А паходжанне не ўплывае?
— У цэлым не. Але, вядома, працуюць сувязі. Саудаўская сям’я вельмі вялікая: шмат дзяцей, а яшчэ дзядзькі, цёткі і ўсе далёкія сваякі. Праз нетворкінг сям'і ты можаш дасягнуць большага.
— Жыццё дарагое?
— Вядома, у параўнанні з Дубаем было танней, але дакладна не ў 2 разы. Па прадуктах амаль тое самае. Жыллё танней. У Эр-Рыядзе я здымала аднакаёвую кватэру з асобнай спальняй за 47 000 рыялаў [$12 500] на год. Танней аплаціць адным чэкам, але я скарысталася опцыяй tree payments, гэта значыць тры плацяжы за год. Мэблю я дакупіла асобна, яшчэ 6-8 тысяч рыялаў [$1600-2100]. Цяпер яе трэба распрадаць.
У Дамаме будзе танней, за тыя ж грошы можна знайсці варыянты цікавей, у кампаундах — гэта зачыненая тэрыторыя з ахоўнікамі, басейнам, трэнажоркай.
— Наколькі для вас з цяперашнім узроўнем даходаў гэта дорага?
— У Дубаі (там мы жылі з маёй мамай) нам было цяжэй. Таму што праца на фрылансе ўсё ж нестабільная. Цяпер, са стабільным штомесячным заробкам, для мяне гэта прымальная цана.
— Вы з Беларусі маму вывезлі ў Эміраты?
— Спачатку я ехала сама. Дакладней, з былым мужам. Потым мы ў Дубаі развяліся. Гэта таксама асобны досвед — развод праз амбасаду Беларусі ў Эміратах. І праз паўгода я прапанавала маме пераехаць, паглядзець, што ды як, можа нейкую працу падшукаць, калі цікава.
— Ёй спадабалася?
— Сам Дубай, вядома, нам абедзвюм вельмі падабаецца. Але ў плане працы там вельмі жорстка. На той момант была вельмі вялікая канкурэнцыя, індыйцы і пакістанцы гатовы за капейкі працаваць. Плюс у многіх офісах шасцідзённы тыдзень, што не вельмі камфортна.
— А ў Саудаўскую Аравію мама за вамі паехала?
— Вярнулася ў Беларусь. Я адразу ёй сказала, што калі тут усё нармальна, то можаш за мной. Але калі я прыехала, то зразумела, што нават мне тут некамфортна. А для грамадзян Беларусі яшчэ і патрэбна віза — усё складаней, чым з Эміратамі.
Пра «некамфортна» — тут жа справа не толькі ў спёцы або асаблівасцях мясцовай культуры. Праблема ў тым, што ёй тут будзе няма чаго рабіць. Увогуле.
— Як выглядае легалізацыя? І на якім вы этапе?
— Тут усё прывязана да працадаўцы. Калі ты едзеш працаваць у нейкую кампанію, табе адразу адкрываюць рабочую візу і робяць ID-картку. Гэта ВНЖ, гэта значыць residentship. Цяпер я змяніла кампанію, і адбываецца трансфер майго ID-нумара і візы.
— А на ПМЖ вы праз які час можаце прэтэндаваць?
— Тут ёсць такое — Golden Residentship. Праз 5 гадоў, і з ім ужо можна працаваць без прывязкі да кампаніі. Але для гэтага табе трэба тут нейкую нерухомасць набыць, або нейкі бізнес адкрыць. З набыццём нерухомасці замежнікамі тут, дарэчы, усё вельмі складана, такіх адкрытых варыянтаў, як у Эміратах, тут няма.
Як атрымаць саудаўскі пашпарт — я не даведвалася. Але мяркую, што гэта вельмі няпроста.
— Падобна, Саудаўскую Аравію складана разглядаць як пастаяннае месца жыхарства.
— Так, адназначна. Пастаянна тут знаходзіцца даволі цяжка. І нават калі вы тут часова, раз у пару месяцаў трэба кудысьці выязджаць, каб развеяцца. Пры любой магчымасці я лячу ў Дубай. Таму што мясцовыя культура і традыцыі з часам пачынаюць адбівацца. І потым назад з новымі сіламі.
— А навошта ў такім выпадку ўвогуле трэба ехаць у Саудаўскую Аравію?
— Ну вось у Эр-Рыядзе папросту няма куды траціць грошы, таму ты іх назапашваеш :)
Рэлацыраваліся? Цяпер вы можаце каментаваць без верыфікацыі акаўнта.
Привет "соседка" :)