«Дасведчаны айцішнік у ПАР зарабляе ад $40К». Як БДУІР бустануў кар'еру

Данаван Мантыга — Security Systems Analyst. Ён жыве ў найбуйнейшым мегаполісе ПАР Ёханэсбургу і ўжо некалькі гадоў працуе ў кампаніі, якая займаецца кібербяспекай і камплаенсам. У 2013 годзе ён пачынаў працаваць як Freelance Graphic Designer у Блумфантэйне, дзе паралельна вучыўся на праграміста ў Цэнтральным тэхналагічным універсітэце правінцыі Фрыстэйт. А ў 2016 годзе атрымаў фінансавую падтрымку з боку сваёй краіны і адправіўся працягваць вучобу ў БДУІР. Чым запомнілася паўднёваафрыканскаму айцішніку наша краіна і якую ролю беларускае ІТ-адукацыя адыграла ў ягонай кар’еры?

«Былі варыянты ў Партугаліі і Індыі, але засталася толькі Беларусь»

— Я трапіў у Беларусь па дзяржаўнай стыпендыі. БДУІР я спецыяльна не выбіраў і апынуўся ў гэтай ВНУ ў выніку супадзення двух фактараў. Па-першае, гэту галіна ведаў, якая мяне цікавіць і якую я вывучаў да гэтага (ІТ). Па-другое, гэта краіны, для вучобы ў якіх я мог атрымаць падтрымку.

Наколькі памятаю, тады яшчэ даступнымі былі варыянты ў ВНУ Партугаліі і Індыі. Але я даведаўся пра магчымасці атрымання стыпендыі занадта позна, таму Беларусь засталася адзінай краінай, куды яшчэ можна было падаць заяўку.

Мінск здаўся мне вельмі прыгожым горадам. Мяне ўразіла, што ў ім жылі людзі, якія ніколі раней не мелі зносінаў з чарнаскурымі. Але ў асноўным усё было добра. Вядома, мне не хапала прывычнай хатняй атмасферы і зносін з людзьмі, магчымасці гаварыць на роднай мове і гэтак далей. Яшчэ мне вельмі спадабалася зімовае надвор’е ў Беларусі, хаця часам яно здавалася мне занадта змрочным.

У БДУІР я вучыўся на англійскай мове, хаця мне давялося вучыць і рускую. Мой англійскі вельмі добры, і праблем з навучаннем у мяне не ўзнікала.

Добразычлівыя беларусы і рэдкія праявы ксенафобіі

Так, падчас вучобы ў мяне з’явіліся сябры-беларусы. Дарэчы, я вучыўся і з паўднёваафрыканцамі. Адначасова са мной прыехала група афрыканскіх студэнтаў, недзе 25-28 чалавек. Палова з іх вучылася ў БДУІРы, а другая палова — у іншым універсітэце, здаецца, у сельскагаспадарчым [хутчэй за ўсё, маецца на ўвазе Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт, у якім у той час таксама вучыліся студэнты з ПАР].

Я падтрымліваю сувязь са сваімі беларускімі сябрамі. Адзін з іх фатограф, шмат вандруе. А другі нядаўна ажаніўся і пераехаў у Егіпет.

Беларусы здаліся мне сяброўскімі людзьмі. Ксенафобія, калі і праяўлялася, то, хутчэй, у маўчанні, нежаданні мець зносіны. Дарэчы, часам я чуў, як людзі казалі ксенафобскія рэчы ў мой адрас па-руску. Аднойчы гэта была група п’яных хлопцаў. У іншы раз мне насустрач ішоў хлопец, які, здавалася, быў чымсь расстроены, і вылаяўся ў мой адрас. Я думаю, што ён чакаў, што я пакрыўджуся і пачну бойку, але я проста прайшоў міма.

Наколькі я ведаю, большасць маіх землякоў з ПАР, якія вучыліся ў БДУІРы, ніколі не сутыкаліся ў Беларусі з ксенафобіяй. Але калі сутыкаліся, гэта, хутчэй за ўсё, было падобна на мае сітуацыі (гэта значыць нейкае вербальнае праяўленне). Ніколі не чуў пра выпадкі збіцця афрыканскіх студэнтаў у Беларусі або пра тое, каб мясцовая паліцыя прад’яўляла да іх нейкія незразумелыя патрабаванні. Дарэчы, аднойчы я ледзь сам не сутыкнуўся з чымсь падобным. Але ў выніку ўсё абышлося.

У той раз мы ехалі з сябрамі-паўднёваафрыканцамі ў аўтобусе і да нас падышлі паліцэйскія. Думаю, гэта адбывалася ў межах іх звычайнага патрулявання. Яны папрасілі пацвердзіць, што мы знаходзімся ў Беларусі легальна. Я паказаў ім свой пашпарт, студэнцкі білет і нейкую даведку, якая пацвярджала факт майго пражывання ў інтэрнаце. Але яны працягвалі настойваць на тым, каб мы яшчэ неяк давялі ім, што з’яўляемся студэнтамі і маем права тут знаходзіцца.

Што датычыць выпадку адлічэння з БДУІРа, пра які расказваў камерунскі студэнт — я ні пра што падобнае не чуў. На нашым курсе быў студэнт з ПАР, якога адлічылі з універсітэта за яго сапраўды дрэнныя паводзіны. Мы, аднакурснікі, спрабавалі яго вразумець, але ён нас не паслухаў.

«Выкінула мяне, як брудную сабаку». Як студэнт БДУІР з Камеруна палюбіў Беларусь, але не змог давучыцца

Па тэме

«Выкінула мяне, як брудную сабаку». Як студэнт БДУІР з Камеруна палюбіў Беларусь, але не змог давучыцца

«Гэтую працу я атрымаў шмат у чым дзякуючы дыплому»

ІТ-індустрыя ў ПАР на ўздыме. Заробкі моцна залежаць ад канкрэтнай пасады. Але на старце праграмісты могуць атрымліваць недзе ад 214 000 рэндаў [$13 000] у год, а вопытныя супрацоўнікі атрымліваюць ужо недзе каля 660 000 рэндаў [$40 000] і больш.

Ці рэкамендаваў бы я БДУІР іншым паўднёваафрыканцам для вучобы? Так. Гэта быў выдатны вопыт. Але варта памятаць, што для атрымання добрай адукацыі трэба таксама добра сканцэнтравацца на вучобе.

Больш за ўсё ў Беларусі мне спадабаліся людзі, з якімі я пасябраваў. А таксама тое, наколькі сяброўскімі былі людзі ў цэлым. Я паспрабаваў дранікі і грузінскую ежу, гэта было смачна. Нават шкада, што не паспрабаваў больш страваў мясцовай кухні. Яшчэ сумую па беларускім надвор'і. Але больш за ўсё — менавіта па людзях.

«У лепшую ВНУ еўрапейскай краіны». Хлопца-мадэль з ПАР узнагародзілі за поспехі — адправілі ў Беларусь вучыцца на айцішніка

Па тэме

«У лепшую ВНУ еўрапейскай краіны». Хлопца-мадэль з ПАР узнагародзілі за поспехі — адправілі ў Беларусь вучыцца на айцішніка