Таццяна вывучылася на праграміста і крыху папрацавала ў індустрыі — а цяпер стаіць за стойкай у сваёй кавярні Pink Cloud. Падаецца, у часы, калі AI спраўляецца лепш за джуноў, гэта неблагі выбар. Пачытайце яе гісторыю.
Таццяна вывучылася на праграміста і крыху папрацавала ў індустрыі — а цяпер стаіць за стойкай у сваёй кавярні Pink Cloud. Падаецца, у часы, калі AI спраўляецца лепш за джуноў, гэта неблагі выбар. Пачытайце яе гісторыю.
— Я родам з Магілёва. Пасля школы паступіла ў палітэхнічны каледж — летам 2017 года скончыла і стала працаваць у невялікай кампаніі. Мяне аформілі як тэхніка-праграміста, але фактычна я выконвала абавязкі сістэмнага адміністратара.
Паралельна паступіла на «завочку» ў БДУІР — і, самі разумееце: за вучобу плаціць трэба, кватэру ў Мінску здымаць на час сесій трэба. Зарплаты не хапала — мне плацілі даляраў 200, калі не менш. Так што я стала падпрацоўваць афіцыянткай.
Мая мара была — праграмаваць. Гэта мне падабалася. Я вельмі добра вучылася ў каледжы, нават за грошы пісала дыпломы і курсавыя для сваіх аднагрупнікаў. А каб працаваць у рэстарацыі, мне давялося сур’ёзна пераадолець сябе — гэта такі выхад з зоны камфорту, я ж была вельмі некамунікабельнай (але затое софт скілы та-а-ак ужо пракачала). І так, у кавярні я зарабляла парадку 300-400 даляраў з чаявымі і акладам. Таму ўжо зімой я завяршыла кар’еру тэхніка-праграміста — і стала працаваць афіцыянткай фултайм.
Зарплаты мне хапала, каб самой закрыць аплату за вучобу ў БДУІР, плюс здымаць кватэру на сесіях, ну і жыць. Так, хацелася пісаць код — таму я сябе супакойвала: вось адвучуся — і тады. Афіцыянтка — гэта на час, пакуль не стану на ногі. Але, калі шчыра, з часам мне стала падабацца: я разняволілася, і зносіны з людзьмі ўжо прыносілі мне задавальненне, ды і рост намеціўся — я стала адміністратарам.
Увогуле я рабіла спробы знайсці працу па спецыяльнасці, нават спрабавала ўладкавацца на завод — там якраз патрабаваліся спецыялісты ў аддзел АСК. Але іх не задаволіла «корачка» з каледжа, яны хацелі спецыяліста з вышэйшай адукацыяй.
Потым былі яшчэ тры-чатыры адмовы (у тым ліку ад EPAM: там я добра прайшла тэхнічнае сумоўе, але зрэзалася на англійскай), і я вырашыла: добра, адкладу-ка пошук працы ў ІТ у даўгую шуфляду — спачатку атрымаю дыплом.
Мне падабалася вучыцца ў БДУІР, я па-ранейшаму лічыла, што праграмаванне — гэта маё. Але адзін малады выкладчык зараніў унутры мяне зерне сумневу. У нас у групе было мала дзяўчат — і ім часта даставалася ад яго (не тое што хлопцам, да іх ён ставіўся нармальна). Але мне здавалася, што мяне ён «валіў» больш за іншых.
Яго прадмет я здала ці то з трэцяга, ці то з чацвёртага разу, хоць па ўсіх астатніх вучылася добра і дапамагала аднакурснікам. А потым — вось «ўдача»! — гэтага выкладчыка прызначылі прымаць мой дыплом. Ён закрэмзаў працу ўздоўж і ўпоперак, казаў, што з мяне не будзе толку, я «не здам, не абаранюся, нічога не дамагуся».
Працуючы афіцыянткай каторы год, я лёгка знаходзіла кантакт з людзьмі — але толькі не з ім. «Уключала» рубільнік сваіх софт скілоў на максімум, але не атрымлівалася, ён працягваў лічыць мяне бяздарнасцю.
У выніку дыплом я абараніла і «корачку» атрымала — але ўнутры нешта крохкае надламалася.
У 2023 годзе я вырашыла даць сабе другі шанс — і пайшла на курсы бізнес-аналізу. Гэта мне падабалася нават больш, чым праграмаваць.
Пасля курсаў уладкавалася ў адзін расійскі стартап. У хлопцаў была MVP аплікацыі для медытацыі — і мы яе развівалі.
Вядома, «пакуль не ўзляцім», трэба было папрацаваць бясплатна, але гэта мяне не палохала.
Я пераехала ў Мінск, працу зноў знайшла ў грамадскім харчаванні — менеджарам у загарадным клубе. А вечарамі перформіла на нашым праекце. Фізічна было няпроста: у сутках усё-такі ўсяго 24 гадзіны. А я яшчэ паралельна праходзіла курсы ў сферы гасціннасці — гэта мая асаблівасць: пад усё падводжу навуковую базу.
У нейкі момант фаўндары стартапа нешта не падзялілі — і разышліся, кожны стаў рабіць свой прадукт на аснове нашай MVP. Вядома, абодва клікалі за сабой каманду, — таму дызайнеры, распрацоўшчыкі і астатнія хлопцы падзяліліся.
Я пайшла за тым фаўндарам, у якога, як мне здавалася, было больш энтузіязму, ён быў мацней уцягнуты. Але, на жаль, энтузіязм згас, сазвоны сталі праводзіцца ўсё радзей і радзей — і я зразумела, што праект, здаецца, памёр. І сышла.
Пазней я звольнілася і з загараднага клуба, уладкавалася ў сетку кавярняў. Мне здавалася, там я змагу шмат чаму навучыцца, але не: базай я ўжо і так валодала, а вось сваё бачанне рэалізаваць не мела магчымасці — унутраныя правілы сеткі гэтага не дазвалялі.
Я ўсвядоміла, што хачу свой уласны праект: мая мара набыла абрысы — свая кавярня. Я доўга маніторыла сайты і сэрвісы, на якіх выстаўляюць на продаж гатовыя бізнесы, — і ў нейкі момант убачыла яе — ружовую кавярню. Схадзіла туды некалькі разоў як госць, каб ацаніць: ну як?! І вырашыла, што, напэўна, я хачу развіваць гэты бізнес.
Вядома, я пыталася, чаму ўладальніца хоча прадаць кавярню — яна сказала, што яна забірае зашмат часу. Я паглядзела справаздачы, ацаніла выручку. Разумела, што будзе цяжка, але вырашыла паспрабаваць. Перамовы цягнуліся каля месяца — і 1 красавіка мінулага года я стала паўнапраўнай уладальніцай кавярні. Гэта самы сур’ёзны «жарт» за ўсё маё жыццё.
Кавярня каштавала столькі, што калі б я была айцішніцай, патрэбную суму сабрала б за год. Большую частку грошай я ўзяла са сваіх зберажэнняў, яшчэ крыху пазычылі бацькі, за што я ім вельмі ўдзячная.
Калі шчыра, я не думала, што будзе настолькі цяжка, хоць я і не навічок у гэтай сферы. Ты працуеш 24/7: калі ты не стаіш за стойкай, не замаўляеш прадукты ў пастаўшчыкоў, не гатуеш або не здымаеш ролікі — то вывучаеш нешта новае.
Я не хацела мяняць канцэпцыю: хай будзе ружовая кавярня. Для мяне ружовы — не колер Barbie, ён дакладна не пра інфантыльнасць, а пра пяшчоту, клопат, спакой і ўтульнасць. Так, ружовы адпужваў мужчын: яны заходзілі, пачухвалі патыліцу — і сыходзілі. Ці казалі: «Ой, чаму так ружова навокал?» Прыйшлося прыкласці нямала высілкаў, але цяпер, 10+ месяцаў пасля, у мяне ўжо шмат пастаянных наведвальнікаў-мужчын, якія прыходзяць стабільна тры-чатыры разы на тыдзень і замаўляюць пэўныя стравы. Ружовы колер іх больш не бянтэжыць.
Мы пачыналі працаваць у кавярні разам з сяброўкай: яна як шэф-повар узяла на сябе кухню, я — астатняе. Але цяпер я адна за ўсіх — і каву вару, і гатую для гасцей, у перапынках вывучаю цэны на прадукты ў розных пастаўшчыкоў, графікі будую, лічу… Зімой кавярня адкрываецца ў 11:00, я прыходжу ў 10:30 (жыву я недалёка) і да 22:00 тут.
Выходныя — так, іх амаль няма. Але час ад часу я прашу каго-небудзь з сяброў або былых калег падмяніць мяне — хаця б на паўдня. У выніку за апошнія 3-4 месяцы ў мяне было каля дзесятка выходных. І я прыняла рашэнне ў гэтым годзе адпачываць больш, таму што інакш я выгару і зненавіджу сваю мару, а я гэтага не хачу.
Бізнес у грамадскім харчаванні непрадказальны: сёння добрае надвор’е — і ты думаеш, што будзе шмат гасцей. А на справе не будзе ні душы, таму што ўсе раптам вырашаць выехаць за горад, ці выправіцца на шпацыр ў іншы раён — варыянтаў можа быць сотня.
Дарэчы, у дождж у кавярні звычайна шмат наведвальнікаў, а ў моцныя маразы ў нас было пуста — з-за гэтага ў студзені выручка прасела на 3 тысячы рублёў, у лютым — на 2. Але ў цэлым лічбы на працягу года мяне цешылі: не ведаю, наколькі праўдзівыя справаздачы, што паказвала мне папярэдняя гаспадыня кавярні, але пры мне выручка вырасла ў 1,5-2 разы.
Айцішную зарплату яшчэ не зарабляю — ды і ўвогуле ўсе сродкі, што прыходзяць, я накіроўваю на паляпшэнне: замест сукенак купляю абсталяванне і іншыя рэчы на патрэбы кавярні. Але ўсё яшчэ наперадзе!
Я кожны дзень размаўляю з наведвальнікамі, часам яны выказваюць крутыя ідэі, як зрабіць кавярню лепш. Дарэчы, памятаеце, як адна ўстанова адмовілася пускаць да сябе наведвальнікаў з ноўтбукамі. Вось у нас з ноўтбукам можна.
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.
Владеть общепитом никому не пожелаю, это красиво только на инстраграммных картинках, а в жизни сущий ад. Татьяне лучи поддержки.
да уж...
согласно некоторым данным, пить стали в рб меньше и это ощущается, а сейчас они хотят через одну гос компании продавать алкоголь и он станет на 30-40% дороже, прям экономика бьет ключем
А ведь когда-то работать УП НИИСА инженером с АСУ было счастьем после университета по распределению...
Лучше за стойкой стоять, чем на панели после бенча.
"Вообще я делала попытки найти работу по специальности, даже пробовала устроиться на завод — там как раз требовались специалисты в отдел АСУ. Но их не устроила «корочка» из колледжа, они хотели специалиста с высшим образованием."
-- был похожий опыт, рассказывали так что я на 1 месте работы наберусь опыта и все такое, но пока оформляли, оказалось что работы как таковой нет, и меня послали красить забор, собственно после этого я и забрал документы не дожидаясь оформления
"Потом было ещё три-четыре отказа (в том числе от EPAM: там я хорошо прошла техсобес, но срезалась на английском), и я решила: ладно, отложу-ка поиск работы в ИТ в долгий ящик — сначала получу диплом."
-- большая часть выпускников после БГУИР которые так и не нашли работу, именно так и думали что корочку получить важнее и что с ней их прям с руками оторвут
"Но один молодой преподаватель заронил внутри меня зерно сомнения. У нас в группе было мало девушек — и им часто доставалось от него (не то что парням, к ним он относился нормально). Но мне казалось, что меня он «валил» больше других.
Его предмет я сдала то ли с третьего, то ли с четвёртого раза, хотя по всем остальным училась хорошо и помогала однокурсникам. А потом — вот «удача»! — этого преподавателя назначили принимать мой диплом. Он исчёркал работу вдоль и поперёк, говорил, что из меня не будет толка, я «не сдам, не защищусь, ничего не добьюсь». "
-- Как она вообже БГУИР закончила с таким настроем ? Тот же Луцик 24/7 оскорблял девушек матом, отправлял "борщ варить", "детей рожать" и все такое, в перемежку с жэстачэйшым матом