«Падабаецца калектыў і свабода». Як дзяўчыне-сісадміну працуецца ў раённым шпіталі

У 90-х і ў 2000-х гадах сісадміны знаходзіліся на вастрыі інфармацыйнай рэвалюцыі. Яны забяспечвалі ўстойлівую працу электронных навінак на прадпрыемствах і ў арганізацыях, падтрымлівалі сервера і рамантавалі прынтары. А паралельна дапамагалі сябрам і калегам разбірацца ў кампутарных азах, збіралі кампутары знаёмым і ўсталёўвалі на іх АС, медыяплэеры і антывірусы, праводзілі (часта на голым энтузіязме) уражальныя лакальныя сеткі ў шматкватэрных дамах. Быць сісадмінам у той час было вельмі пачэсна, а мець сісадміна ў сябрах было вельмі крута (і часта зручна).

З цягам часу прафесія сістэмнага адміністратара прыкметна пераўтварылася, асабліва ў ІТ-кампаніях. Змяніўся круг задач, прафесія эвалюцыянавала ад фізічнага абслугоўвання «жалеза» і наладкі сетак да кіравання воблачнымі інфраструктурамі, аўтаматызацыі працэсаў і да забеспячэння кібербяспекі. Паралельна з гэтым вырас і заробак высокарангавых спецыялістаў.

Аднак гэтыя змены закранулі не ўсіх. У школах, сельгасарганізацыях, паліклініках, ВНУ, на заводах і ў выканкамах дасюль працуюць сотні сісадмінаў старой загартоўкі. Якія, акрамя выканання прамых абавязкаў, усё яшчэ іграюць ролю пасярэднікаў паміж сваімі калегамі і светам інфармацыйных тэхналогій. І зусім не абавязкова гэта людзі ва узросце.

Адна з такіх маладых сісадмінаў «старой школы» — Паліна*.

— Ужо каля чатырох гадоў я працую сісадмінам у бюджэтнай арганізацыі, у цэнтральнай раённай клінічнай больніцы. У мяне сярэдняя спецыяльная адукацыя тэхніка-праграміста.

Большая частка працоўнага дня ў мяне сыходзіць на рутынныя задачы, такія, як распрацоўка раскладу/графіка, адміністраванне сайта і сацсетак, падтрымка ПЗ і, па неабходнасці, прынтараў.

З 1С мне працаваць не прыходзілася. Затое ёсць вопыт працы з састарэлымі АС. Цяпер у нашай арганізацыі іх ужо практычна не засталося, але нядаўна хапала. Самая старажытная АС, якую я тут застала, — гэта Windows XP. Гэта было літаральна год-два таму.

У ліку маіх абавязкаў няма функцыі актуалізаваць АС. Але прыходзіцца займацца гэтым, як толькі з’яўляецца неабходнасць. Напрыклад, на старую АС не ставіцца нейкае ПЗ — і гэтую праблему трэба вырашаць любымі спосабамі. Цяпер амаль усё неабходнае ПЗ патрабуе «дзясятку». Сярод супрацоўнікаў ёсць «старая школа», якая супраціўляецца ўсім новаўвядзенням, у тым ліку і новым АС. Але мы, сісадміны, гэтыя пытанні не вырашаем. Звяртаемся да іх непасрэднага кіраўніцтва, і ўжо тыя ўгаворваюць іх, тлумачаць важнасць новаўвядзенняў. Зрэшты, навучанне ўсё роўна кладзецца на нашы плечы.

Даволі часта прыходзіцца сутыкацца і з неліцэнзійным софтам.

Стрэсавы для ўстаноў аховы здароўя пераход з папяровых медыцынскіх картак на электронныя ў нашай бальніцы адбываўся ў 2018 годзе, я яго не застала. Затое застала рэканструкцыю паліклінікі. Вось там быў вялікі фронт работ: устаноўка новых ПК, прынтараў і іншага абсталявання, і ўсё — у сціслыя тэрміны.

Вядома, калегі прыносяць мне свае асабістыя ноўтбукі, часта звяртаюцца па непрацоўных пытаннях. Звычайна дапамагаю ім. Нейкага пагардлівага стаўлення да сябе, як да не медыка, з іх боку прыгадаць не магу, усе ўспрымаюць мяне, хутчэй, як роўную.

Я стараюся сачыць за падзеямі ў «вялікім ІТ-свеце». Развівалася ў кірунку вэб-дызайну, падпрацоўвала дыстанцыйна нейкі час, сумяшчаючы з цяперашняй працай.

* — імя апавядальніцы змененае