Як вядома, айцішнікі — соль зямлі беларускай, вяршкі грамадства, самыя пажаданыя арандатары і жаніхі. Спыталі ў айцішніц: ці ў іх падобнае самаадчуванне? (І ў айцішнікаў таксама спыталі, ці захоўваюць яны сваю «элітарнасць» у Беларусі-2026.)
Як вядома, айцішнікі — соль зямлі беларускай, вяршкі грамадства, самыя пажаданыя арандатары і жаніхі. Спыталі ў айцішніц: ці ў іх падобнае самаадчуванне? (І ў айцішнікаў таксама спыталі, ці захоўваюць яны сваю «элітарнасць» у Беларусі-2026.)
— Мне здаецца, што да мужчын, а да гэтага — да хлопчыкаў у Беларусі ставяцца зусім не так як да жанчын і дзяўчынак.
Нядаўна дапамагала рабіць заданне па беларускай пляменніцы (заданне — тое яшчэ: трэба было скласці расповед пра тое, як мама ўпрацавалася перад Новым годам, а тата з’явіўся, толькі калі ўсё было гатова; вось вам і гендэрныя стэрэатыпы).
І наша размова зайшла далей — маўляў, хлопчыкі са школы не напружваюцца. Я ўспамінала, як, і праўда, у школьныя гады вучылася да ночы, каб атрымаць 9 па матэматыцы і некаторых іншых прадметах. А аднакласнікам-хлопчыкам дастаткова было пажартаваць, пачаставаць настаўніцу шакаладкай і працягнуць жаласна: «Ну, паста-а-аўце!» — і тая ж адзнака ў кішэні. Аднаму хлопцу матэматычка нават гаварыла: «А ты заўтра не прыходзь на кантрольную — а то сапсуеш адзнаку за чвэрць, схадзі лепей у паліклініку».
Цяпер усё тое ж самае: ад жанчыны патрабуецца, каб яна была і разумніцай (ну, то бок будавала кар’еру і добра зарабляла), і прыгажуняй, і выдатнай гаспадыняй… А мужчыне дастаткова першага пункта — і ўсё, для кагосьці ён мяжа мараў, нават калі побытавы інвалід.
І ад мамы-бабуль, і потым ад некаторых мужчын я чула, што пасля працы я «павінна»…гатаваць, прыбіраць у кватэры і гэтак далей, а яны нікому нічога не павінны, таму што «працавалі». Спрабуеш даведацца, а чаму так — таму што «так склалася» і «гэта ў жанчыны ў прыродзе віць гняздо, займацца агменем». А ў мяне толькі адно жаданне такія словы выклікаюць: адправіць падалей таго, хто іх вымавіў.
Так што гэта мужчыне дастаткова проста БЫЦЬ, прычым нават не айцішнікам — і ён «соль зямлі». А ад жанчыны чакаюць нашмат большага — асабліва ў Беларусі. І яна сама часта таксама.
Так, яшчэ: досвед не мой — а калегі. Даведаўшыся, што яна айцішніца, хлопец на спатканні спытаў: «Значыць, можаш за сябе заплаціць?» Адна адказала: «І за цябе таксама магу!» — і больш з ім не сустракалася. Ён так і не зразумеў, а што не так.
— А я так і стала айцішніцай. Адна мая прыяцелька марыла замуж выйсці за айцішніка, таму што яны добра зарабляюць. А я не разумела: а што ўсё астатняе ў чалавеку не мае значэння — толькі памер гаманца, і з ім ужо можна жыць, нараджаць ад яго дзяцей? І вырашыла стаць для сябе тым самым «айцішнікам», каб ніколі не быць у залежным становішчы.
Сваім жыццём я задаволена: у ім усё так, як я хацела.
Ці адчуваю сябе элітай і «соллю зямлі» — не. Але мне падабаецца, што мяне не прыніжаюць за капейкі (раней я працавала ў школе), мой кіраўнік і калегі мяне цэняць і паважаюць. Я зарабляю дастаткова, каб увогуле нічога не рабіць па доме, а замаўляць дастаўку, наняць кухарку ці няню дзіцяці, выклікаць клінінг.
Мне падабаецца маё кола зносін. Мая каманда — выдатныя хлопцы, у якіх можна многаму навучыцца. А сярод маіх сяброў не толькі айцішнікі.
Элітай айцішнікаў лічаць толькі абмежаваныя людзі. Ва ўсім свеце праграміст не больш паважаны, чым юрыст, доктар, электрык або школьны настаўнік. А ў нас іх узнеслі на п’едэстал (зноў жа паўтаруся, што не ўсе так думаюць).
— Дзяўчаты ў ІТ ніколі не былі элітай, як, уласна, і асабліва жаданымі. Ну, ці мне шанцавала — і мужчыны на мае даходы не звярталі ўвагі.
З досведу, дзяўчаты ў ІТ у большасці сваёй падзяляюцца на дзве групы:
Нешта сярэдняе, мне здаецца, сустракаецца рэдка.
Айці-дзяўчаты — не «белая косць», ужо дакладна. Нават смешна ад думкі, што нехта так можа думаць.
Але шчыра скажу: у шлюбе з айцішнікам, зразумела, што гэта таксама часта абмежаваныя ў сваіх інтарэсах людзі, якія, як правіла, і лічаць сябе небажыхарамі (але не!).
Прызнаюся шчыра: так я і думала яшчэ некалькі гадоў таму.
Пакуль я працавала ў крутой ІТ-кампаніі, я несла сябе, як каралева. Ну, а што: я шмат зарабляла, рабіла кар’еру — і калі мужчыны прапаноўвалі мне «сябе ўсяго з усімі патрахамі», я вельмі часта адмаўляла ім, таму што не гатова была мірыцца з тымі ці іншымі іх недахопамі.
Пачынаючы адносіны, ты думаеш: а што ён мне можа даць такога, чаго ў мяне самой няма. Так вось мой статус і зарплата дазвалялі мне не думаць пра гэта, нават калі мужчына мог кінуць да маіх ног некалькі кватэр або замак у Еўропе. Я разумела: у мяне і так усё ёсць, каб трываць ягоны ўспыльчывы нораў, неахайны выгляд (або яшчэ што-небудзь). Калі зусім шчыра, я ацэньвала ўсіх так: не падабаецца з першага погляду — «ну, не лёс!»
Вядома, з такім падыходам у мяне не было ніякага асабістага жыцця. Але была свабода.
А потым у маёй кампаніі наступілі цяжкія часы, мяне скарацілі — і я перастала лічыць сябе небажыхаркай. Свет стаў іншым — прасцей ці што. І калі мне прапанаваў руку і сэрца вельмі добры мужчына і сказаў, што гатовы расціць маё дзіця, як сваё, — я зразумела, што на нейкія дробязі можна закрыць вочы, а чалавеку, што не зачапіў цябе ў першыя 5 секунд, даць шанс раскрыцца, спадабацца. Карацей, я спусцілася з п’едэстала.
Але трэба сказаць, што я не адна такая ў нашай кампаніі была — з «каронай»: такім жа чынам мыслілі многія. Мая знаёмая сышла ад мужчыны, які прапаноўваў ёй выйсці за яго замуж з умовай, што яна асядзе дома і будзе займацца дзіцём (іх агульным — ён ужо нарадзіўся на той момант). Яна сказала: я — кіраўнік hr-аддзела, мяне паважаюць, я каралева, а дома я з часам ператваруся ў паслугу.
Калі цябе атачаюць паспяховыя людзі (не буду казаць «мужчыны», таму што і жанчыны-калегі — сапраўдныя зоркі), ты параўноўваеш усіх астатніх з імі. І сябе таксама, але раз ты апынулася ў іх грамадстве, значыць — ты крутая. Вось адсюль і з’яўляецца адчуванне сваёй элітарнасці.
А што ж мужчыны — у іх таксама сваё бачанне сябе. І — спойлер — яны таксама не згодны са сцвярджэннем, што айцішнікі — «соль зямлі» і рэдкі прыз, эліта.
— Ну даеце пра «белую косць»! Па маіх назіраннях у знешняга свету складваецца такое адчуванне пра айцішнікаў з-за вялікай розніцы ў колькасці вобразаў мыслення (тут вобраз — гэта кластар нейронаў, які «запомніўся» падчас навучання).
Хаця, так — калі моладзі даюць доступ да вельмі вялікіх грошай, бывае, у некаторых дах едзе, і калі не прызямляць, «іерархія малпаў вырасце».
Пакуль я жыў Беларусі, з усяго свайго атачэння чалавек у 300 чалавек (айцішнікі ў ім складалі ~10%) пагаварыць па-душам можна было толькі з пяццю хлопцамі — і сярод іх ніводнага айцішніка, пры гэтым ва ўсіх унікальны жыццёвы досвед.
Вось з імі я мог выказацца і нагаварыцца, у тым ліку на глыбокія тэмы. Зносіны з астатнімі ж нагадвалі або «лекцыі», або «казкі на ноч». А адсюль і з’яўляецца банальнае жаданне на тусоўках маўчаць і трымацца ў баку. Збоку здаецца: «ён — багаты, задраў нос, не ведаеш, з якога боку падысці», — а на самай справе чалавек альбо вытворчую задачу ў галаве вырашае, альбо абдумвае ідэю для стартапа.
Мы — так сабе «эліта». Так, такія цэтлікі на нас навешваюць ідэолагі. Але маё блізкае кола зносін лёгка ў дыскамфорце можа жыць месяцамі і харчавацца смажанымі жабамі або пацукамі. Ды і алей на руках, мазалі, грубая скура, парэзы, сінякі — звычайная карціна ў выходны дзень.
Што да жанчын, то, верагодна, так, для іх мы — «белая косць», асабліва калі гэта «золаташукальніцы» або дзяўчаты з рэгіёнаў. І тым не менш жа звычайныя мужчыны. Ну так, атрымліваецца «рубаць бабкі» на тым, што цікава — але мы ў гэтым не вінаватыя.
Ведаю выпадкі, калі хлопцы на вуду трапіліся і былі раздзетыя дагала і засталіся з дзіцем. Ва ўсіх у нас адносіны з жанчынамі даволі проста развіваюцца: «свярбіць паміж ног», потым апынуліся ў адным ложку –> ну ўсё любоў на ўсё жыццё, а потым «Ты шмат працуеш і не надзяляеш мне часу» –> і далей скандалы, сувязі на баку развод, падзел маёмасці і таму падобнае.
За амаль два дзесяцігоддзі сямейнага жыцця я сам некалькі разоў быў на мяжы разводу, сям’ю ад развалу ўтрымалі дзеці і псіхалагічная дапамога абодвум партнёрам.
Айцішнікі — «ласы кавалачак» для дзяўчат, але на кручок іх лёгка злавіць, пакуль не замацярэюць: будучы захопленымі ідэяй, мы не моцна разборлівыя ў людзях, з-за гэтага і адхопліваем сямейных праблем. Дарэчы, з-за гэтай неразборлівасці, магчыма, не моцна хочам пускаць у бліжэйшае кола зносін незнаёмых людзей, абапіраючыся толькі на праверанае гадамі сяброўства.
— Ды якая там «белая косць», я ж раб на галеры (смяецца) — працую дзень і ноч.
А калі сур’ёзна, то так, ёсць крыху: я бачу, што ІТ дае мне больш магчымасцяў, чым ёсць у сяброў, якія выбралі іншыя сферы. Я ўжо на трэцім курсе стаў сам плаціць за сваю адукацыю, змог з’ехаць ад бацькоў — і зняць кватэру, не прашу ў іх ні капейкі на жыццё, наадварот, магу нават пацешыць недарагімі падарункамі на свята. Я працую шмат, авертаймлю — але і аддачу бачу, у мяне нядрэнны заробак.
Дзяўчаты — так, пачынаюць усміхацца, калі чуюць, што я айцішнік. У гэты момант уяўляю, як яны ў сябе ў галаве ставяць плюсік у нейкім спісе маіх вартасцяў.
І ўсё ж нельга айцішнікаў залічыць да эліты. Мы звычайныя — як усе. Проста тое, што мы робім, прыносіць больш грошай, бо мы працуем на камерцыйных праектах.
Рэлацыраваліся? Цяпер вы можаце каментаваць без верыфікацыі акаўнта.
нормальные герои брачный контракт заключают когда с другой стороны голожоп)
Как раз-таки всё наоборот
Я вспоминала, как, и правда, в школьные годы училась до ночи, чтобы получить 9 по математике и некоторым другим предметам. А одноклассникам-мальчикам достаточно было пошутить, угостить учительницу шоколадкой и протянуть жалобно: «Ну, поста-а-авьте!» — и та же оценка в кармане.
-- в школе лично я разницы не заметио по отношению к мальчикам и девочкам а вот в универе она была очевидна. при отсутствии знаний на экзамене я шел на пересдачу а моя одногрупница (на этом же экзамене) садилась перед преподам (мужчиной), строила глазки, томно вздыхала и уходила с 4 (по 5 бальной)
Сейчас всё то же самое: от женщины требуется, чтобы она была и умницей (ну, то есть строила карьеру и хорошо зарабатывала), и красавицей, и отличной хозяйкой… А мужчине достаточно первого пункта — и всё, для кого-то он предел мечтаний, даже если бытовой инвалид.
-- а разве не от мужчины ожидается что к 20 годам он должен быть с квартирой, машиной и на хорошей должности иначе это кринж? на ютубе есть видосы причем не с каких нибудь Патриков а из Минска, где ни одна девушка не сказала: мне бы просто хорошего парня, не важно что работает на заводе за зарплату в 700 рубле и живет общаге -- всем подавай зп 1000 долларов и желательно с собственной квартирой
Узнав, что она айтишница, парень на свидании спросил: «Значит, можешь за себя заплатить?» Одна ответила: «И за тебя тоже могу!» — и больше с ним не встречалась.
-- а что случилось? т.е. если бы он заплатил за двоих то все норм, а у нее корона упала? это не вы выше рассказывали как быть мужчиной значить иметь только плюшки а женщине нужно сражаться с гендерными стереотипами?
Как здорово что нам опять объясняют какой пол угнетен, а какой угнетатель. А то давно небыло (нет). На любую тему самое важное это вплести "мне кажется что все мужики козлы, а я страдаю! Даже в учебнике нарисовано!!! .... А какой был вопрос?"
Может быть потому что 80% мальчиков воспитаны мамами, бабушками, учительницами и тётками из одного окна.
яростно плюсую. ну конечно дело в мальчиках! растили цветочков, а они все равно козлами стали.
А какой была тема статьи?
Ну тут как российское ТВ: там любое общественно-политическое шоу по любой теме в конце концов скатывается к Украине, а на dev.by любая статья по любой теме становится хоть чуть-чуть про "дискриминацию" женщин.
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 9 сакавіка 2026, 20:28
"И наш разговор зашёл дальше — мол, мальчики со школы не напрягаются."
Да, они в основном курят за гаражами, играют в приставку, побухивают и клеят девочек.
"Я вспоминала, как, и правда, в школьные годы училась до ночи, чтобы получить 9 по математике и некоторым другим предметам. А одноклассникам-мальчикам достаточно было пошутить, угостить учительницу шоколадкой и протянуть жалобно: «Ну, поста-а-авьте!» — и та же оценка в кармане."
А одноклассникам мальчикам просто было плевать что там тройка. А в рассказе фантастика какая-то: оценки за шоколадку и никто не поднял шум.
"Узнав, что она айтишница, парень на свидании спросил: «Значит, можешь за себя заплатить?» Одна ответила: «И за тебя тоже могу!» — и больше с ним не встречалась. Он так и не понял, а что не так."
А что не так? Вы же за равноправие только что топили, или это только когда выгодно?
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 9 сакавіка 2026, 16:28
"Из опыта, девушки в ИТ в большинстве своём делятся на две группы:
у первых наклеены ресницы и волосы, накачаны губы и скулы, надето всё лучшее сразу, квартира в центре — её она снимает, ездит на каршере или такси, а потом перебивается как-то до следующей зарплаты, потому что не рассчитала. В ИТ они залетели на большой «волне» в лучшие времена, звёзд с неба не хватают.
вторые — простушки на вид с недюжинным умом, к косметике и «тряпкам» любви не проявляют, всегда в одном и том же, и для мужчин-коллег — «братаны». Часто они помогают родителям и строят квартиру в кредит.
Что-то среднее, мне кажется, встречается редко."
Или недалёкие или не следят за собой. И это девушка пишет!
Там где я работал, девушек было примерно половина от всего состава. И я вот ни одного ни другого типажа не припомню ни одной. В основном и следят за собой и умные умеют свои расходы планировать. Одну только знаю, которая ко второму типу относится, это из сотни примерно кого я встречал, да и та с епама))). А Ксения со своей классификацией девушек сильно упрощает к двум неприглядным типажам.
"Но честно скажу: в браке с айтишником, поняла, что это тоже часто ограниченные в своих интересах люди, которые, как правило, и считают себя небожителями (но нет!)."
В браке с одним человеком она поняла про всех представителей отрасли. Вот это проницательность!
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 9 сакавіка 2026, 16:30
"И когда мне предложил руку и сердце очень хороший мужчина и сказал, что готов растить моего ребёнка, как своего, — я поняла, что на какие-то мелочи можно закрыть глаза, а человеку, что не зацепил тебя в первые 5 секунд, дать шанс раскрыться, понравиться. В общем, я спустилась с пьедестала."
Я когда дочитал досюда, то заржал. То есть до этого момента она так выделывалась будучи с прицепом))) И даже когда нашёлся Алень, она решила "дать шанс раскрыться, понравиться"))) То есть это ему надо, а она одолжение делает )
Только в глубоко травмированной стране, где вся интеллигенция была уничтожена, а класс old money отсутствует как такой, могли додуматься до того, чтобы считать айтишников "элитой". Отсюда же следует фрустрация многих наших соотечественников, перебравшихся за границу, когда они видят, что же такое элита на самом деле, и что они к этой самой элите никак не относятся.
Они — обслуга. Лакеи. Низшие чины… Они должны быть самыми нищими, а не грести, непонятно за что, бабло лопатами, как это происходит сейчас. Быть «ойтишником» должно быть стыдно… Этим должны пугать детей, если не будут уроки учить
правильно, надо идти в чиновники. ну или в колхоз комбайнером.
От мелкого чиновника больше пользы чем от бородатого сеньера. Ни один дата-инженер не отличит роторную жатку от обмолота. Все эти ИИ алгоритмы, детекторы аномалий не справятся с обосраными коровами
Достаточно почитать комменты этой т.н. "илиты" на devby (даже отбросив рюззких ботов), понимаешь, что никакая это ни "ылита", а тупарья не меньше, чем в любой другой сфере.
Пафоса больше только
Тему "элиты" одно время активно популяризировал старый девбай - да так, что было неудобно общаться со знакомыми вне ИТ. А потом - различные ИТ курсы, обещавшие научить высокооплачиваемой профессии без деталей о самой профессии.
Трудно назвать элитарной тяжелую работу со специфическими проф деформациями. Хорошо, что в какой-то период времени умные трудолюбивые интеллигентные люди стали хорошо зарабатывать. Именно это сочетание сделало уважаемую профессию еще и привлекательной. Но затем это "войтивайти" ей и навредило.
Вот кто, оказывается, "элита".