Рамантычныя адносіны, як і сумесная праца жанатых пар у адным офісе, не заўсёды вітаюцца кіраўніцтвам кампаній. Але час ад часу такое здараецца. Распыталі галоўных дзейных асобаў службовых раманаў.
Рамантычныя адносіны, як і сумесная праца жанатых пар у адным офісе, не заўсёды вітаюцца кіраўніцтвам кампаній. Але час ад часу такое здараецца. Распыталі галоўных дзейных асобаў службовых раманаў.
Аляксандра* пазнаёмілася з будучым мужам у філіяле кампаніі a1qa ў Полацку (кампанія сышла з Беларусі ў 2022 годзе):
— Я пачынала як джуніар-тэсціроўшчыцы, а мой будучы муж працаваў там ужо некалькі гадоў. На працы мы былі на розных праектах. Але дзесьці праз год я перасела проста напроці яго.
Мы пачалі камунікаваць, знаёміцца. Я думала пра яго, як пра добрага сябру: ён заўсёды падтрымліваў мяне ў працы, купляў розныя смакоцці, дзяліўся песнямі, якія яму падабаліся, кожны панядзелак. Я была ўпэўнена, што і ён таксама ўспрымае мяне як сяброўку.
Але праз яшчэ паўгода я зразумела, што ў мяне развіваецца да яго сімпатыя ўжо як да хлопца (прабачце ўсе, хто верыць у магчымасць сяброўства паміж хлопцам і дзяўчынай). Нягледзячы на гэта, мы працягвалі камунікаваць і сябраваць: я хадзіла на кінавечары да яго дадому, улілася ў ягоную кампанію.
У нейкі момант інтуіцыя падказала, што сімпатыя можа аказацца ўзаемнай. Так і аказалася. І прыкладна праз два гады пасля таго, як я ўладкавалася ў кампанію, мы пачалі сустракацца — прычым першы крок зрабіў ён.
Спачатку мы хавалі гэта на працы. Памятаю, хаваліся, як школьнікі, на іншых паверхах будынка. Зрэшты, кіраўнік офіса ведаў, што мы разам, таму на сустрэчы 1:1 проста запытаўся: «Гэта сур’ёзна? Не хацелася б, каб вы сустрэліся пару месяцаў і разышліся — не дай бог яшчэ канфлікты ў офісе пачнуцца». Зрэшты, ніякіх забаронаў на адносіны ў нас у кампаніі не было. І я вельмі ўпэўнена адказала: «Усё сур’ёзна». Спойлер: у выніку мы пабраліся шлюбам.
Ці паўплывалі нашы адносіны на прадуктыўнасць? Думаю, відавочна, што закаханы чалавек часам вітае ў аблоках. Тым не менш, за першы год нашых адносін будучы муж павысіў кваліфікацыю і перайшоў на больш складаны і цікавы праект. Я таксама развівалася і прасоўвалася ўверх па кар’ернай лесвіцы. Таму я б сказала, што мы абодва сталі каталізатарамі развіцця адно аднога.
Цяпер мы працуем у розных кампаніях, хоць некалькі гадоў пасля вяселля працавалі разам (і паспелі змяніць дзве кампаніі пасля нашай першай). З іншага боку, нават на працах у адных і тых жа кампаніях мы ніколі не перасякаліся — у тым сэнсе, што ў нас заўсёды былі розныя праекты, розныя кіраўнікі, розныя офісы. Змена працы была звязана з кар’ерным і фінансавым ростам, а таксама з магчымасцю пераезду.
Разам мы ўжо больш за шэсць гадоў, прычым апошнія тры гады — у шлюбе. За гэты час паспелі завесці сабаку, шмат пападарожнічаць, перажыць дзве лакацыі — і шмат чаго яшчэ.
Службовы раман Яўгена* пачаўся, калі ён працаваў тэсціроўшчыкам у невялікай кампаніі ў Мінску на 20-30 чалавек:
— Гісторыя ў нас пакуль невялікая, у самай актыўнай стадыі. Мы яшчэ нават не ажаніліся, але абавязкова ў хуткім часе.
Як усё пачалося. У камандзе тэставання нас было трое. Пазней у нейкі момант вырашылі набраць навенькіх тэсціроўшчыкаў, і вось сярод іх была Яна.
Спадабалася мне адразу ж. У мяне не было ніякіх забабонаў наконт адносін на працы, таму я даволі хутка пачаў аказваць ёй знакі ўвагі. І падчас працы, і пасля яе. Першапачаткова ўсё было безвынікова. Забабонаў у яе таксама не было, проста я ёй не вельмі спадабаўся.
Да ўзаемнасці мы ішлі доўга. Больш за год проста добра камунікавалі, хадзілі разам на нейкія мерапрыемствы, у кавярні. Потым нават пару месяцаў наогул не камунікавалі на фоне гэтых непаразуменняў у нашых адносінах. Але затым сышліся, і вось зноў разам, ідзем да заканамернага працягу. У бліжэйшыя месяц-два зраблю прапанову, але пакуль яшчэ думаю над рэалізацыяй.
На працу першы час усё гэта не аказвала ўплыву. Працаваў як і раней. Але, вядома, з часам фокус пачаў змяшчацца, працы я стаў надаваць менш увагі, чым сваёй будучай на той момант дзяўчыне. А самі рабочыя задачы часта выбіраў такім чынам, каб у іх прысутнічала ўзаемадзеянне з ёй. У канчатковым выніку магу зрабіць выснову, што рамантычныя адносіны на працы дакладна ўплываюць на працу, прычым, хутчэй, у негатыўным ключы.
Некаторыя калегі, вядома, заўважалі, што паміж намі ёсць нейкая нефармальная камунікацыя. Але праблем з гэтым не было. Ды і нейкіх абмежаванняў з боку кампаніі ніхто не выстаўляў. Нам нічога не прыходзілася хаваць, і калі калегі цікавіліся, я распавядаў, як у нас справы.
Зрэшты, паўнавартасна сустракацца мы пачалі ўсё ж ужо тады, калі яна сышла працаваць у іншае месца. У канчатковым выніку з той кампаніі мы сышлі абодва. У розны час, і нашы адносіны прычынай сыходу не былі.
Алена* выпусцілася з БДУІР у 2025 годзе і ўладкавалася на працу ў буйную ІТ-кампанію ў Польшчы. Знайсці працу ёй дапамагла рэферальная праграма, прычым рэкамендаваў яе ўласны муж:
— З цяпер ужо былым мужам мы пазнаёміліся яшчэ калі вучыліся на падобных профілях ва ўніверсітэце. Муж уладкаваўся ў гэтую кампанію крыху раней, а праз паўгода адкрылася рэферальная праграма, і з яго падачы я прайшла сумоўе. То бок мы не пазнаёміліся на працы, а ўжо былі жанатыя, калі пачалі працаваць у адной кампаніі.
З нейкімі забабонамі з боку атачэння мы не сутыкнуліся. Яшчэ да майго хайрынгу ён расказаў калегам, што рэкамендуе на пазіцыю, якая адкрылася, сваю жонку. То бок гэта не было сакрэтам, і ніякіх праблем праз гэта таксама не было.
У кампаніі ёсць абмежаванні. Напрыклад, блізкія сваякі не могуць быць прамымі падначаленымі і кіраўнікамі адзін аднаго. Не могуць працаваць на нейкіх блізкіх пазіцыях, асабліва неяк звязаных фінансава — каб не было канфліктаў інтарэсаў. Мы працавалі ў адной камандзе, але на розных праектах.
Думаю, што на маю прадуктыўнасць праца разам адмоўна не ўплывала. Магчыма, наадварот: я шмат чаму вучылася ў мужа, ён быў больш вопытным.
Я дагэтуль працую ў гэтай кампаніі. Але мы разышліся, ён сышоў працаваць у іншае месца. Уласна, праз новую працу мы і разышліся, прынамсі, часткова. Папросту жыццё ў эміграцыі цяжкае. І ўсе складанасці з жыллём, з дакументамі, з бытавымі пытаннямі не збліжаюць. У вас быў артыкул наконт растанняў менавіта ў эміграцыі — у прынцыпе, усё так і ёсць.
Плюс нейкія асабістыя пытанні і праблемы адносін, якія не былі відавочныя ў 20 гадоў, а потым узмацніліся. Я думаю, што калі б мы працавалі разам і далей, то не разышліся б. Нават нягледзячы на тое, што мы былі разам практычна 24/7, і дома, і на працы.
* — імя апавядальнікаў змененае
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.
"Но спустя ещё полгода я поняла. Что у меня развивается к нему симпатия - ... - В какой-то момент интуиция подсказала, что симпатия может оказаться взаимной. Так и оказалось. И примерно через два года после того, как я устроилась в компанию, мы начали встречаться — причём первый шаг сделал он."
Прикиньте, а я как-то познакомился с дамой, пару раз пересеклись с ней в одном учреждении. Потом она приехала ко мне домой - коньяк, закуска - всё как надо, короче через 40 минут были уже в постели. Она мне тогда замечание сделала: чего я такой несмелый? А я хз, с детства тугодум.
Но работаю над собой, да.
фемини повестка отрабатывается