Ксенія працуе ў IT-офісе ў Цэнтральнай Еўропе. Яна запатрабаваны спецыяліст, ёй пастаянна пішуць рэкрутары. Але часта ў яе няма сіл проста ўстаць з ложка.
Арсеній да гэтага часу ўдзячны вядомай аўтсорс-кампаніі ў Беларусі за падыход у перыяд вострай фазы.
Ксенія працуе ў IT-офісе ў Цэнтральнай Еўропе. Яна запатрабаваны спецыяліст, ёй пастаянна пішуць рэкрутары. Але часта ў яе няма сіл проста ўстаць з ложка.
Арсеній да гэтага часу ўдзячны вядомай аўтсорс-кампаніі ў Беларусі за падыход у перыяд вострай фазы.
Дзве гісторыі пра тое, як жывуць і працуюць з дэпрэсіяй.
— Аднойчы мой распрацоўшчык знік на тыдзень. Кліент падняў трывогу: «Ён наогул не трэкаецца». Распрацоўшчыку сталі тэлефанаваць, ён не браў слухаўку. Потым выйшаў на сувязь: «Я не мог нічога рабіць, мне было дрэнна», — напісаў ён. На жаль, я адна магла зразумець, што адбывалася з чалавекам, а галоўнае — я добра ведала, як гэта быць у глыбокай дэпрэсіі.
Мне паставілі дыягназ у 2017 годзе. Хвароба праявілася ў сувязі з пераездам у іншую краіну і праблемамі з пошукам работы. Калі я забывалася прыняць таблетку антыдэпрэсанта — то ўжо на наступны дзень не магла нават устаць з ложка.
З дэпрэсіяй цяжка нават існаваць — не тое што працаваць. Мае калегі з IT пасля працы бегаюць паўмарафоны, а мая энергія сыходзіць на тое, каб проста дайсці да дома, скінуць адзенне і не забыць пакарміць катоў. Часам няма сіл проста прыгатаваць ежу. Па ўсёй кватэры — адкрытыя крэкеры, арэшкі. Калі б не добрыя зарплаты ў IT, не ўяўляю, як магла б дазволіць сабе такі лад жыцця — са штодзённай дастаўкай.
Увогуле, дайсці да офіса — гэта як паляцець у космас. Але працаваць неяк трэба, бо без грошай не пражыць.
Зараз я жыву ў Цэнтральнай Еўропе — тут нармальна сыходзіць на бальнічны па стане псіхічнага здароўя. Вядома, працадаўцы такое не любяць — часам людзі сыходзяць на паўгода, увесь гэты час немагчыма закрыць пазіцыю. Але менеджары ставяцца больш цярпіма: абодва мае (адзін з Ірландыі, другі — з Чэхіі) нармальна прынялі, што мне трэба было на 8 тыдняў сысці на бальнічны, каб перайсці з адных таблетак на іншыя — змена прэпарата суправаджаецца моцнымі пабочкамі: дзікая стомленасць, паніка, суіцыдальныя думкі.
А вось у Беларусі мне не прапаноўвалі бальнічны, хоць ставілі дэпрэсіўны разлад сярэдняй цяжкасці плюс СДУГ. Урачы казалі: «Пачніце з малога. Сёння пачысціце зубы ці прыміце душ, а заўтра схадзіце ў офіс — і адпраўце два емэйла». Але майму працадаўцу не трэба, каб я адправіла два лісты — яму трэба, каб я закрыла задачу.
На кожным месцы працы я спрабую выбіць для сябе асаблівыя ўмовы: напрыклад, у адной кампаніі супрацоўнікі прыходзілі ў офіс да 9:00 — а ў мяне быў негалосны дазвол з’яўляцца пасля 11:00.
Калі трэба рэпорціць, што зрабіў за дзень — гэта таксама не для мяне. Бываюць дні, калі мне абсалютна няма чаго напісаць. У гэты час я жыву з вялікім пачуццём віны, што вось ужо дзень, тыдзень ці нават месяц не працую эфектыўна — і наогул амаль нічога не раблю.
Для мяне вельмі важна, каб у кампаніі мяне як чалавека разглядалі разам з маімі «уразлівасцямі». І так, звычайна я распавядаю кіраўніцтву пра сваю хваробу, таму што немагчыма кожны раз прыкідвацца, што вось гэты чарговы «касяк» — выпадковасць.
На прызнанне рэагуюць па-рознаму.
У свой час быў канфлікт з рэсурсным менеджарам, ён сачыў за адпрацоўкай часу — у яго вачах я была «гультайкай» і «прагульшчыцай». Спрабавала яму ўсё растлумачыць, але ён палічыў мяне сімулянткай. Тады я пайшла да кіраўніка кампаніі, і ён сказаў: «Ну, вы двое дарослых людзей, калі не можаце дамовіцца — то не размаўляйце адзін з адным, проста рабіце сваю працу». І з таго дня той менеджар вітаўся ў офісе з усімі, акрамя мяне.
Зараз я працую ў вельмі вялікай кампаніі: толькі ў маім горадзе офіс на некалькі тысяч чалавек, — а ў іншых краінах яшчэ больш, амаль як у Google або ў Revolut.
Строгага маніторынгу ў нас няма — такія рэчы заўсёды ўдакладняю на сумоўі. У кожнага менеджара па 30+ чалавек у падпарадкаванні. За ўсімі не паспяваюць сачыць, і гэта адзінае, што мяне ратуе, здаецца. Калі ў дрэнны тыдзень я працавала ўсяго 5-10 гадзін, гэтага ніхто не заўважае. Я магу выпаўзці ў офіс да 18:00, тыцнуць пропускам — у сістэме будзе адзначана, што з’яўлялася на працы.
У кожнай кампаніі я працую па годзе, а далей сыходжу. Часам — з-за пачуцця віны, што не так эфектыўна, як хацелася б усім вакол. А часам хочацца новага старту.
Калі чарговая чорная паласа ў маім жыцці заканчваецца, я спадзяюся, што жыццё пойдзе па-іншаму. Кажу сабе, што паспрабую пратрымацца на новым месцы даўжэй, буду прадуктыўней. Хачу верыць, што ў іншай кампаніі будуць больш клапаціцца пра людзей, ніхто не будзе адпускаць з’едлівых заўваг наконт маёй адсутнасці на сазвоне (і так, мяне не было, таму што ўсю раніцу я змагалася з суіцыдальнымі думкамі).
У выніку ў мяне нядрэнны LinkedIn, і мне часта пішуць рэкрутары з Германіі, Аўстрыі, Ірландыі. Я бліскуча праходжу інтэрв’ю і атрымліваю оферы, — і тэхнічныя, і софт-скілы ў мяне на вышыні (і ў свае лепшыя часы я круты спецыяліст).
Кажу, што мне хочацца расці, займацца больш сур’ёзнымі праектамі — і рэкрутары вераць: змена каманд кожны год у маім CV выглядае вельмі лагічнай, для іх я проста амбіцыйная.
Але насамрэч мая мэта — пратрымацца ў кампаніі 3-4 гады, а потым сысці да канкурэнта і атрымліваць яшчэ больш.
Я слухала адзін падкаст, у якім давалі парады, як вырасці ў карпарацыі: спачатку варта доўга працаваць на 20% ад свайго патэнцыялу, затым пачаць працаваць на 50%, а потым на 80%. Маўляў, вось якая я малайчына, як эвалюцыянавала — павысьце мяне або давайце мне іншую ролю. Так што я часам сабе так кажу: «Я зараз працую на 20% — але я яшчэ сябе пакажу!»
Арсеній* распавядае, што ў яго дэпрэсіўныя эпізоды — з 15 гадоў, «цяжкія часы змяняюцца прасветамі».
— Аднойчы прыйшлося легчы ў бальніцу, таму што сітуацыя была крытычнай.
Мой кіраўнік і менеджар да гэтага нармальна паставіліся, — і зрабілі ўсё, каб падтрымаць. Калі праз час прыйшлося вярнуцца да працы, мая прадуктыўнасць, натуральна, была так сабе.
Я нават вырашыў, што свайму кіраўніцтву я «такі» не патрэбны. Пасля бальніцы схадзіў на сумоўе ў іншую кампанію і вярнуўся да сваіх з оферам. Але мне сказалі: «Ты для нас важны. Пасядзі пакуль на бенчы».
Паўгода дзесьці і мой кіраўнік, і менеджар закрывалі вочы на прасадку па маім перформансе, хоць сам я бачыў, што там усё дрэнна. Працаваў, можа, гадзіны чатыры ў дзень. Былі дні, калі ў мяне не было нават жадання ўставаць з ложка, але былі і прасветы — і так я балансаваў.
Дарэчы, калі вы хочаце ведаць, як працаваць у стане клінічнай дэпрэсіі, то мой адказ: лепш не працаваць наогул — узяць працяглы адпачынак. Я сам правёў тры тыдні ў бальніцы — і потым адпачываў яшчэ месяц. Далей стала лепш: праз паўгода вострая дэпрэсіўная фаза скончылася, мая прадуктыўнасць выраўнялася.
Але я зрабіў памылку, адчуўшы, што мне лепш. Стаў больш заглыбляцца ў працу і высадзіў батарэйку літаральна за пару месяцаў. Таму мая парада людзям у такім стане — разумець, што ваш рэсурс канечны. Вылучыць (умоўна) 4 гадзіны на працу, затым патроху дадаваць. Калі я стаў працаваць па сваім плане, але без лішніх подзвігаў, зноў змог паступова падняць сваю прадуктыўнасць.
Што яшчэ: я б хацеў, каб усе ведалі, што працаваў я ў той час у IsSoft. Я вельмі ўдзячны гэтай кампаніі за тое, што да мяне паставіліся па-чалавечы.
* Імёны спікераў зменены на іх просьбу.
Рэлацыраваліся? Цяпер вы можаце каментаваць без верыфікацыі акаўнта.
"Мои коллеги из ИТ после работы бегают полумарафоны, а моя энергия уходит на то, чтобы просто дойти до дома, скинуть одежду и не забыть покормить котов. "
если депрессия вызвана недостатком дофамина при ADHD, то именно полумарафоны от неё спасают, а не наоборот. Т.е. через силу начать чтото делать, втянуться и потом полно энергии. Но для начинающих это не работает, надо регулярно.
Проблема депрессии как заболевания - из неё невозможно выйти самостоятельно. У человека просто нету сил ничего делать, стрессоустойчивость в острой фазе равна нулю. То есть «заставить себя» он не может. Нету бензина, чтобы доехать до заправки. Поэтому пациента загружают антидепрессантами и когда происходит нормализация, как бы учат жить по новому, чтобы сформировалась устойчивая модель психики и поведения. Вот в этой фазе уже можно и зал, и спорт и прочее. Но пока антидепрессанты моторчик не завели - всё пустое и может сделать лишь хуже.
для большинства это совет примерно эквивалентен выстрелить себе в голову, чтобы стало еще хуже.
при чем здесь дофамин, если большинство антидепрессантов действуют на обратный захват серотонина, тоже не очень понятно. АД СИОЗ для дофамина уже есть, но они много где запрещены из-за побочки и привыкания.
Причины депрессии бывают разные. Я пишу только про депрессию из-за недостатка дофамина при ADHD, а это тоже весьма распространенная штука в среде ИТ. И предлагаю для этого реально рабочий вариант нормализации жизни без существенных побочек.
вообще-то депрессия и СДВГ вещи совершенно разные. хотя антидепрессанты назначают в обоих случаях для стабилизации настроения и состояния. о том, что причины СДВГ в недостатке дофамина, я еще не читал. насколько помню, это наследственно/врожденное и он купируется, но не лечится
в общем и целом, если у вас есть силы вставать, ходить в зал, бегать, то это опредленно не тяжелая депрессия. для тяжелого течения заставлять себя бегать - делать себе хуже.
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 14 снежня 2025, 01:25
Отмечаться на работе, не работать, получать зарплату- ну а что, жить же надо за что-то… отличная логика паразита.
Но зато релоцировались!!!
С депрессией гораздо проще бороться, когда находишься в демократической стране с рыночной экономикой и высоким уровнем жизни, а не в качестве бесправного раба нищего ментовского курятника. Видели мы как выглядят люди после нескольких лет мусорских пыток в беларуских концлагерях.
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 14 снежня 2025, 17:58
скажи честно, по традиции какнул немножко в штаны, когда писал всю эту релоботскую чушляндию ни о чем?)
а по факту вся эта релопропаганда еще много психик искалечит, судеб сломает и жизней заберет. релоботам на ставке есть чем гордиться.
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 14 снежня 2025, 22:00
Непонятны HR-ы, гоняющиеся за "амбициозными" людьми со сроками перехода на новое место в год. На что они рассчитывают?