«Я ехала сюды жыць, а ён — перасядзець». Як пары распадаюцца праз насталгію
Аднаму ўсё падабаецца ў эміграцыі, а другая хоча вярнуцца — ці наадварот.
Аднаму ўсё падабаецца ў эміграцыі, а другая хоча вярнуцца — ці наадварот.
«У адпачынак хацеў не кудысьці ў Еўропу, а ў сваю вёску»
Аліна*, распрацоўшчыца:
Мы з былым хлопцам не былі жанатыя, але называлі адзін аднаго мужам і жонкай — і жылі разам каля 10 гадоў.
Мы разам вучыліся ў БДУІР, менавіта ў перыяд вучобы і пачалі сустракацца. Потым абодва знайшлі працу. Быў нават час, калі працавалі разам, але гэты досвед не асабліва спадабаўся: мы гаварылі пра працу і дома, пачыналі сварыцца, прыйшлося ўвесці мараторый на абмеркаванне любых рабочых пытанняў пасля 19:00.
Калі ў 2022 годзе з Беларусі пачалі сыходзіць ІТ-кампаніі, мы працавалі ўжо ў розных месцах. Доўга спрабавалі ўтрэсці: куды пераехаць, каб не разлучацца. У выніку хлопец змог дамовіцца са сваім працадаўцам, што будзе працаваць дыстанцыйна з Польшчы, а я пераехала туды ж са сваёй кампаніяй.
Самая галоўная наша праблема, мне здаецца, у тым, што я ехала сюды жыць, а ён — перасядзець. Ён увесь час трансляваў, што вернецца, «як толькі, дык адразу». Так, прыкольна пажыць нейкі час за мяжой, але дом у яго ў Беларусі. Ён сумаваў па родных. У адпачынак хацеў не кудысьці яшчэ (мы ж у Еўропе — можна падарожнічаць!), а «ў сваю вёску». Успамінаў свой ранейшы ўзровень дастатку і тое, колькі мог сабе дазволіць у Беларусі (і колькі адкладваць).
Яшчэ наклала свой адбітак тое, што я працавала ў офісе, а мой хлопец — з дому, і ён там захрас і, мне здаецца, нават выгарэў ад дыстанцыйкі. Мы абодва пачалі вывучаць польскую, але яму не было дзе яе практыкаваць — хіба што ў краме, а ў мяне быў рабочы «палігон».
Пазамінулай зімой маці майго грамадзянскага мужа няўдала ўпала і зламала абедзве рукі. Яго прысутнасць у Мінску не патрабавалася, за ёй даглядаў тата. Але хлопец пачаў казаць, што не разумее, што ён увогуле забыўся ў Польшчы — чатыры сцяны здымнай кватэры?
Паехаў. Мы спрабавалі падтрымліваць адносіны дыстанцыйна. Потым вярнуўся, я думала, што назаўсёды. Але потым зразумела, што яму трэба было параўнаць: са мной у эміграцыі ці без мяне на радзіме — і ён прыняў канчатковае рашэнне, паехаў ужо канчаткова.
Для мяне гэты разрыў быў балючым, таму я вырашыла не калупаць рану: разышліся — значыць усё. Адносіны з ім не падтрымліваю.
«Я мяняў працадаўцаў, добра рос. А вось кар’ера жонкі забуксавала»
Ягор*, тымлід:
— Мы з жонкай пераехалі ў Польшчу 5 гадоў таму. І гэты пераезд падштурхнуў маю кар’еру: я мяняў працадаўцаў, добра рос. А вось кар’ера жонкі забуксавала: яна была лідам, але апынулася на бенчы, а на наступны праект яе ўзялі ўжо папросту як тэстыроўшчыцу.
Жонка казала, што ў Беларусі ўжо знайшла б нешта яшчэ, а тут вымушана браць, што даюць, і прафесійна дэградаваць.
У нас былі не толькі рабочыя планы, мы думалі пра дзіця. Але ў Польшчы жонка пачала казаць, што баіцца — а раптам нешта пойдзе не так і яе прымусяць выношваць плод з цяжкімі паталогіямі. Яшчэ ў Беларусі яна перажыла замерлую цяжарнасць і казала, што не можа быць на 100% упэўнена, што ў выпадку паўтарэння сітуацыі ў краіне эміграцыі ёй акажуць патрэбную дапамогу. Яна ўвесь час паўтарала, што планаваць новую цяжарнасць і роды хацела б на радзіме са сваім доктарам.
Было яшчэ шмат чаго паміж намі, аднак я не хацеў бы выносіць гэта на людзі. Скажу толькі, што мы ўзялі паўзу. Жонка вярнулася ў Беларусь, знайшла працу, у гэтым плане яе ўсё задавальняе. Я працягваю працаваць у Польшчы.
Мы не разыходзімся і не абмяркоўваем разжэнства. Я чуў, што запусціць працэс можна нават з іншай краіны — гэта зрабіў бы хтось з родных ад майго імя па даверанасці. Але я не гатовы разрубіць гэты вузел. І нават не ўяўляю, як дзяліць кватэру — гэта літаральна наша сямейнае гняздо.
Ёсць ілюзія, што можна ўсё вярнуць, магчыма, калі рушыць далей у Германію ці іншую краіну. Жонка не кажа канчаткова «не».
Калі ў вас ёсць падобная гісторыя ці досвед разжэнства ў Беларусі дыстанцыйна з іншай краіны, напішыце нам на editо[email protected] — гэта ананімна.
«Спадзяюся, дзеці скажуць дзякуй». Каково сола-мамам і татам у чужой краіне
«Спадзяюся, дзеці скажуць дзякуй». Каково сола-мамам і татам у чужой краіне
«Сёння хваляць, заўтра звольняць без ваганняў». Як жонкі ўтрымліваюць айцішнікаў, якія страцілі працу
«Сёння хваляць, заўтра звольняць без ваганняў». Як жонкі ўтрымліваюць айцішнікаў, якія страцілі працу
«Пакуль не іду ў „Жабку“. Але цяжка рабіць настолькі мала». Каково мужам айцішніц у эміграцыі — тры эмацыянальныя аповеды
«Пакуль не іду ў „Жабку“. Але цяжка рабіць настолькі мала». Каково мужам айцішніц у эміграцыі — тры эмацыянальныя аповеды
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.
Типо без работы гражданство не дают. Но работать не хочется...
не понял как пара №2 завязана на ностальгию. Жена была не довольна тем, кем и как работает + что то еще про беременность (кстати она надеется заберменеть по зуму или как). Где ностальгия?
где тут вообще какая ностальгия? вопрос исключительно в том, что для абсолютного большинства людей Беларусь - это ДОМ, а все остальное временно и не важно.
з.ы. попрошу не возбуждаться релоботов на ставке. вас и тут даже десятка не наберется, что уже говорить в целом.
Ну Беларусь и правда дом. Все и правда временно. Вот ждем, когда это временное закончится наконец уже)
Дом это там где семья, а всё остальное временно и не важно.
Да там все понятно: жена держит мужа как запасной вариант, fallback, а сама в это время предается радостям жизни. При этом вероятность забеременеть с каждым годом снижается, а вероятность проблемных родов возрастает. Если бы хотела забеременеть - уже бы делала это давно и несколько раз.
А муж плюшевый, не может принять самостоятельное окончательное решение - выбросить этот чемодан без ручки и найти нормальную, обосновывая это якобы тем, что "не знает, как будет делить квартиру". Ну ок, сиди в "красивой квартире", один без детей и без жены, и делай что скажут другие, не принимай самостоятельные решения.
Егор*, тимлид - убирай иллюзии и как можно быстрее, она уже все сказала своими действиями. Вопрос квартиры исключительно в том, кто ее собственник. Никаких сантиментов, ты был удобным вариантом, как только что то пошло не так - стал не нужен.
Если ты собственник квартиры - продай и купи себе в Европе. Не поддавайся на манипуляции, а суда по истории уже во всю манипулируют.
Здрасте, квартира - совместно нажитое имущество, если была приобретена в браке. Без согласия супруга продажу просто не зарегистрируют (если мы не про схематозы). И даже если была куплена до брака, в зависимости от текущих нюансов может быть очень непросто без ее согласия продать вплоть до тоже невозможно (без развода и судов).
Все герои по своему правы.
и ты тоже прав
и ты