Ад «гэта ж не дзяды, каб ціхенька сядзець на канцэртах» да «для яго канцэртаў я, магчыма, занадта культурная». Чаму айцішнікам падабаецца творчасць Каржа, і што яны думаюць пра рух на канцэртах?
Ад «гэта ж не дзяды, каб ціхенька сядзець на канцэртах» да «для яго канцэртаў я, магчыма, занадта культурная». Чаму айцішнікам падабаецца творчасць Каржа, і што яны думаюць пра рух на канцэртах?
Канцэрт Макса Каржа ў Бухарэсце 23 мая прайшоў значна спакайней, чым варшаўскі канцэрт у 2025 годзе (пасля якога было затрымана больш за сотню прыхільнікаў беларускага выканаўцы, і распачатыя дзесяткі справаў аб дэпартацыі з Польшчы). Адзіным экстраардынарным інцыдэнтам на гэты раз стала ўзгаранне рэквізіту падчас піратэхнічнага нумара, якое хутка патушылі.
Нягледзячы на складаны бэкграўнд папярэдняга канцэрта Макса Каржа, канцэрт у Бухарэсце сабраў больш за 40 тысяч гледачоў, сярод якіх было шмат украінцаў, малдаван — і, вядома, беларусаў. Пра тое, чым іх прываблівае творчасць выканаўцы, devby папрасіў расказаць чытачоў, якія наведалі нядаўнія канцэрты Макса Каржа і/або збіраюцца на будучыя.
Аповеды атрымаліся вельмі рознымі.
Middle мабільны распрацоўшчык Ягор быў на мінулагадовым канцэрце Макса Каржа ў Варшаве, а сёлета збіраецца на яго канцэрт у Дзюсельдорф:
— Мая любімая група Metallica, літаральна вырас на ёй. У цэлым я люблю розную музыку, але на канцэрты звычайна хаджу толькі тыя, што «цяжэйшыя». У свой час не прапускаў ніводнага канцэрта Міхалка, Юры Стыльскага і розных металючных бэндаў у родным Гродне. Люблю Slayer, Behemoth, Rammstein, System of a Down (таксама іду ў Варшаве гэтым летам), Жадан і Сабакі, РСП, Naviband, «Пятля прыхільнасці» (мабыць, другая мая любімая група). Ну і выглядаю я, хутчэй, як металюга, а не як тыповы фанат Каржа.
На Макса ў Варшаве хадзіў з кампаніяй калег, знаёмых, сяброў — чалавек шэсць сабралося. Сёлета ўжо паеду адзін. Вельмі хацеў трапіць на канцэрт яшчэ з 2019 года, але ўсё не складвалася. Тады я праслухаў яго першыя альбомы і ўбачыў першыя запісы ягоных канцэртаў. Зразумеў, што і на рэп-канцэртах таксама можа быць рух.
Прыхільнікам Макса Каржа, мабыць, мяне можна назваць (абодва канцэрты ў фан-зоне, вядома). Асабліва запаў у душу альбом «Жить в кайф» і трэк «Зелёный чемодан». Яшчэ ў 2019 годзе я паехаў аўтастопам у Грузію і на рэпіце слухаў гэты альбом. Тады Максіка я і палюбіў. Люблю яго за прастату, нейкую шчырасць, любоў да яго роднага Лунінца.
Наконт канцэрта ў Варшаве: ён перасягнуў усе мае чаканні. Гэта быў суперзарад эмоцый, пазітыву, маладосці, суперслэм, суперрух. Усе з маіх, хто быў на тым канцэрце, кайфанулі.
Што мяне здзівіла — дык гэта, хутчэй, грамадская рэакцыя пасля канцэрта. Фанаты як фанаты, танцы, музыка, шум — але беспарадку я там не бачыў: ні да, ні падчас, ні пасля канцэрта. Гэта ж не дзяды, каб ціхенька пасядзець на канцэрце і пайсці па хатах. Ад нямецкага канцэрта чакаю не меншага зараду маладосці, эмоцый і энергіі!
QA з EPAM Вераніка* была на канцэрце Макса Каржа ў Варшаве ў мінулым годзе і больш хадзіць на ягоныя канцэрты не планавала:
— На той момант я жыла ва Уроцлаве. Ініцыятыва паехаць на канцэрт была мая, я ўгаварыла сяброўку з Вільнюса, і мы прыехалі ўдвух.
Не магу сказаць, што я фанатка Макса Каржа. Слухала, як і ўсе, яшчэ ў школьны час. З ягоных новых песень ведаю зусім няшмат.
На канцэрце ў Варшаве мяне, вядома, уразіла арганізацыя. Было зусім не відавочна, дзе знаходзіўся які ўваход. Не было ніякіх людзей з інфармацыяй. Можна было адстаяць чаргу на ўваход у два-тры гадзіны і даведацца, што твой уваход увогуле з другога боку. Канцэрт пачаўся на два гадзіны пазней, чым павінен быў, таму што выканаўца чакаў, пакуль зойдуць усе людзі (а чэргі, сапраўды, рухаліся вельмі павольна).
Я не ведаю, што ў іх адбываецца з арганізацыяй, але яна пакідае жадаць лепшага. Праз затрымку (мы папросту не думалі, што ад часу з афіцыйнага пачатку да ад’езду нам можа не хапіць пяці гадзін) мы вымушаныя былі сысці на пару песень раней канца канцэрта, каб паспець на цягнік. Магчыма, гэта дапамагло пазбегнуць нам цісканіны на выхадзе.
Паводзіны фанатаў былі проста агідными. На жаль, склалася поўнае ўражанне, што 80% яго фанатаў — гэта проста быдла. На самім канцэрце (на наша вялікае шчасце) мы былі на трыбуне, а не на танцполе. Магчыма, гэта і дапамагло сысці адтуль цэлымі, бо тое, што рабілася на танцполе — выглядала вельмі небяспечна. Вельмі здзіўлена, што людзі ў чужой краіне могуць паводзіць сябе настолькі смела і невыхавана.
Пасля таго канцэрта ехаць яшчэ раз жадання няма зусім. Магчыма, для канцэртаў Макса Каржа я занадта старая (мне 26) або занадта культурная.
AI-інжынер Мацвей жыве ў Познані. Ён таксама пабываў на канцэрце Макса Каржа летась:
— Хутчэй за ўсё, я не падыходжу пад вызначэнне фаната Макса Каржа, паколькі гэта не зусім мая музыка. У апошнім Spotify Wrapped я апынуўся ў адной тысячнай адсотка самых адданых фанатаў Rammstein з 45 тысячамі хвілін праслухоўванняў і на 351 месцы ў сусветным спісе па гэтым паказчыку. Таму так, я, хутчэй, па металу. Калі не браць у разлік метал, люблю Daft Punk, магу Высоцкага паслухаць, а калі крыху п’яны — то і класіку таксама.
Перад канцэртам шмат пра Каржа мне расказваў мой сябар Дзяніс, які якраз ягоны фанат. Ён шмат разоў прызнаваўся, што гэта яго guilty pleasure. Дзяніс таксама айцішнік, працуе ў ізраільскім стартапе. Але на канцэрт са мной ён не паехаў, бо ў Польшчы не жыве.
Музыку Макса ведаю даўно. Нейкія трэкі чуў пачынаючы з «Небо поможет нам». Неяк усё жыццё ён так ці інакш круціўся ў маёй інфармацыйнай арбіце. Цяжка сказаць, якія менавіта яго песні мне падабаюцца, але пасля канцэрта мне зайшла песня «Где твоя любовь». Я знайшоў яе вельмі прыкольнай. Сам тэкст прыпеву выклікае ў мяне нейкую неантралюемую ўсмешку, настолькі гэтая песня простая і смешная. «Съёмные квартиры, MTV, салатики, big tasty» — такое трэба было яшчэ прыдумаць!
На сам канцэрт у Варшаве я вырашыў ісці сам, ніхто мяне не запрашаў. Ішоў з вялікім энтузіязмам, але больш не таму, што быў прыхільнікам яго творчасці, а ў прадчуванні нейкага драйву. З гэтай мэтай, уласна, і купіў квіткі. Прычым зрабіў гэта літаральна за пару дзён да канцэрта. Ведаю, што яны звычайна раскупляюцца ледзь не адразу пасля таго, як выкідваюцца ў публічны доступ. Але я змог перакупіць іх на адной з платформаў.
Ці я чакаў, што канцэрт у Варшаве атрымаецца такім, якім ён быў? Так, чакаў, і ніяк інакш. Я свядома ехаў туды менавіта з гэтай прычыне, паколькі так усё складвалася. Выпадкова даведаўся, што канцэрт будзе 9 жніўня, і быў абсалютна ўпэўнены: нешта будзе.
Тым не менш, нягледзячы на ўсе мае чаканні, агульная карціна на месцы мяне, вядома, здзівіла. Прыгодаў хапіла яшчэ на падступах да стадыёна. Я быў уражаны, як мы праскочылі ледзь не палову шматгадзіннай чэргі, таму што хлопцы з маёй кампаніі, з якой я пазнаёміўся ў цягніку з Познані ў Варшаву, знайшлі наперадзе сваіх сяброў, з якімі паспелі пазнаёміцца недзе перад канцэртам.
Ужо на самім стадыёне пачалася ўсякая дзіч. Хлопцы хадзілі нейкія «забіўныя», на мяжы экстазу, я не ведаю, як гэта апісаць. Пачалі пераскокваць з трыбун у фан-зону. Тых, хто пераскокваў, спрабавалі адлоўліваць, але многія «партызанілі» да апошняга. І, наколькі магу меркаваць, многія здолелі застацца, таму што натоўп спрабаваў «распусціць» іх унутры сябе і прыкрываў ад паліцыі, якая спрабавала іх вылавіць.
Я пачаў разумець, што будзе скандал, калі на фан-зоне хтосьці выцягнуў сцяг УПА. Потым ужо ў СМІ сталі раздзьмухаць гэтую тэму, сталі пісаць і пра гэты сцяг, і пра наркотыкі. Не вельмі прыемна ўсё гэта было.
Уразіла мяне вось што яшчэ. Я бываў на канцэртах і ведаю, што такое слэм. Аднак усе слэмы, якія я перажываў да гэтага, былі, калі можна так сказаць, цывілізаваныя. А на слэме ў Каржа, вядома, адчувалася нейкая жывёльная энергія. Хлопцам было абсалютна ўсё роўна, раздавяць яны кагось ці не. Уласна, адзін такі выпадак я і ўбачыў. Хлопца выносілі на насілках, таму што яго проста прыціснулі да падлогі. Відаць было, нібыта нешта было з нагой, ці то вывіх, ці то пералом. Відна было, што ён крыху скрывіўся ад болю.
Таму на танцпле трэба было глядзець пільна, асабліва калі ўлічыць, што натоўп там быў знатны. Нягледзячы на тое, што ў мяне быў білет у фан-зону, я назіраў за ўсёй гэтай карцінай не з яе, а якраз з танцполу, дзе застаўся з хлопцамі, з якімі пазнаёміўся перад канцэртам.
У цэлым канцэрт прайшоў проста выдатна. Настолькі выдатна, што па вяртанні ў Познань я выявіў, што нейкім загадкавым чынам разарваў штаны. Цягнік у Познань, дарэчы, на зваротным шляху гудзеў усю дарогу.
Маленькі асадак у мяне застаўся ад таго, што ў гэту досыць сімвалічную дату (канцэрт праходзіў 9 жніўня — devby) Макс Корж, вядома, мог сказаць штосьці большае. А ў яго атрымалася неяк прасторна, эфемерна. Але для той сітуацыі гэтага, мабыць, было досыць, асабліва калі ўлічыць, якой была сабраная публіка.
Што датычыць самога Макса як выканаўцы, у цэлым я быў вельмі ўражаны тым, як яму ўдалося пабудаваць вакол сябе адданую і сапраўды жывую фан-базу. Ужо потым, аглушаны ўбачаным, я праводзіў невялікі ўласны рэсёрч і даведаўся, што ў іх ёсць свае «рухі». Думаю, такі поспех магчымы дзякуючы простай тэматыцы песень, якія адгукаюцца ў значнай частцы сучаснай моладзі. Усё гэта выклікае ў мяне пачуццё павагі.
Аднак, прызнаюся, гэта ўсё ж не маё. Але я ні разу не пашкадаваў, што схадзіў на гэты канцэрт: было смешна, цікава, я акунуўся ў незнаёмы для сябе свет і яшчэ больш пачаў паважаць Макса Каржа, асабліва пасля таго, як артыкулы пра канцэрт з’явіліся ў польскіх СМІ. Зразумела, што ў асноўным яны былі негатыўнымі праз сцяг УПА і тое, што ўчынілі фанаты на трыбунах і ў фан-зоне. Але пісалі і пра тое, што мала які паляк збірае Нацыянальны стадыён.
Акаўнт-менеджар Мікіта* збіраецца на канцэрт Макса Каржа ў Дзюсельдорфе з Уроцлава:
— Гэта мой першы канцэрт Максіма. Пайсці на яго — гэта маё рашэнне, едзем туды з дзяўчынай і знаёмымі.
Цяпер не магу назваць сябе прыхільнікам яго творчасці, у асноўным слухаў яго яшчэ ў падлеткавым узросце. Але песні яго мне падабаюцца, таму што выклікаюць цёплыя ўспаміны: пасядзелкі ў Беларусі, паходы з палаткамі і г. д. Еду, хутчэй, за гэтымі эмоцыямі і ўспамінамі, а не за «рухам»: ён мяне не асабліва цікавіць.
На канцэрт Макса я хацеў трапіць ужо вельмі даўно. Недзе з 2018 года, калі ён яшчэ выступаў на Мінск-Арэне. Але ўвесь час адкладаў. Канцэрт у Варшаве ў выніку прапусціў, а вось на гэты вырашыў паехаць. Думаю, многія ягоныя слухачы хочуць хаця б раз пабываць на такім мерапрыемстве з яго асаблівым вайбам.
Што датычыць падзей на канцэрце ў Варшаве, я не вельмі здзівіўся, бо быў упэўнены, што беспарадкі будуць. Ці я падтрымліваю такія паводзіны? Вядома, не. Але лічу, што не варта ўсіх грэбці пад адзін грэбень, таму што далёка не ўсе едуць дзеля «руху» і падобных інцыдэнтаў.
Сяргей* не лічыць сябе прыхільнікам Макса Каржа, але ўсё роўна збіраецца на яго канцэрт у Турцыі 6 чэрвеня:
— Жыву ў Польшчы, дабірацца буду з Варшавы. На канцэрт мяне запрасілі сябры з Беларусі, і гэта добрая нагода, каб сустрэцца. Я зусім не фанат Каржа, ведаю максімум дзве песні. Сябры мае таксама не ягоныя фанаты.
На канцэрце ў Варшаве я не быў, але вельмі шмат чуў пра яго ад знаёмых. Калі шчыра, я зусім не чакаў такога на ягоных канцэртах, таму што Корж асацыіруецца ў мяне з чымсь душэўным і спакойным.
* — імя апавядальніка зменена
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.
"По мне стреляли, я упал в лужу"