Ніка* - Кансультант па перадавой бяспецы ў ІТ-падраздзяленні вядомай дацкай фармацэўтычнай кампаніі Novo Nordisk. Як жартуе дзяўчына, "дапамагаем выпускаць як мага больш 'Аземпіка'.
Ніка* — Advanced Security Consultant у ІТ-падраздзяленні вядомай дацкай фармацэўтычнай кампаніі Novo Nordisk. Як жартуе дзяўчына, «дапамагаем выпускаць як мага больш «Аземпіка».
Наша вялікая размова — пра шлях у ІТ-індустрыю і Капенгаген, трэш-гісторыю на працы з-за грамадзянства, жорсткую рэальнасць для мігрантаў, кіберпагрозы ў вялікай фарме, асабістыя межы і свабоду.
— Па адукацыі я юрыст-міжнароднік, у 2019 скончыла факультэт міжнародных адносін БДУ. У тым жа годзе, яшчэ ў Беларусі, я ўладкавалася PM у дацкую ІТ-кампанію (сёння гэта выглядае іранічна). Як я трапіла ў ІТ без тэхнічнай адукацыі? Справа ў тым, што ў мяне была вельмі добрая англійская мова, а кампаніі быў патрэбны чалавек-мост паміж камандай і стэкхолдэрамі ў Даніі.
Менш чым праз год мне зрабіла оферт амерыканская карпарацыя IDT з офісам у Мінску — на пазіцыю IT Governance, Risk and Compliance specialist. IDT распрацоўвае фінансавыя і тэлекам прадукты для рынку ЗША і замежжа. Усе падобныя прадукты вельмі строга рэгулююцца ў свеце Complience, маёй улюбёнай частцы працы. Я была тым самым чалавекам, які дасканала імплементаваў усе неабходныя патрабаванні security controls, без якіх канкрэтныя прадукты могуць трапіць пад санкцыі. Затым прыходзілі незалежныя аўдытары — хто-небудзь з «Вялікай чацвёркі» — а я «абараняла» кампанію. Усе аўдыты мы паспяхова прайшлі.
Праца з амерыканскай карпарацыяй запатрабавала вялізнага аб'ёму зусім новых ведаў. У чым прыдалася адукацыя на ФМА — яна зрабіла з мяне ўседлівага чалавека. Калі хочаш падобную працу, пасля беларускай адукацыі трэба вучыцца дадаткова, бо такому ў Беларусі не вучаць зусім.
Яшчэ ў 2019 годзе ў Мінску я пазнаёмілася з датчанінам, пачала ездзіць у Данію, прыглядацца. Па натуры я стратэг, старалася загадзя адчуць, наколькі трэба будзе пашырыць сваю зону камфорту ў выпадку пераезду. У 2023 мы пажаніліся, я пераехала ў Капенгаген.
Давялося пакінуць любімую працу ў Мінску. Адно з негалосных патрабаванняў Даніі — калі хочаш атрымаць ВНЖ, ПМЖ і грамадзянства, трэба працаваць у мясцовай, дацкай кампаніі. Нават калі ты муж або жонка дацкага грамадзяніна. Гэта «адкрыццё», дарэчы, моцна здзівіла маіх родных і былых калег. Ніякіх speed track-аў замужжа з дацкім грамадзянінам не адкрывае.
Адзначу, што працаваць у Даніі на дацкага працадаўцу нашмат прасцей і «танней». Мой працадаўца — што вельмі прыемна — за мяне змагаўся: прапаноўвалі падвысіць зарплату, аформіць аддаленую працу з Даніі. Праблема была ў тым, што працаваць праз кантракт B2B тут вельмі нявыгадна з-за вар'яцкіх падаткаў.
Данія ўвогуле адна з самых цяжкіх краін у плане легалізацыі. Спачатку я прыехала па польскай візе. Атрыманне ВНЖ расцягнулася на 10-11 месяцаў — вельмі доўга. Пры падачы заявы майму мужу было трэба ўнесці вельмі дарагі заклад, які вяртаецца праз 10 гадоў — каля 20 тысяч еўра.
Такі заклад выступае ў ролі гарантыі для дзяржавы. Я атрымліваю від на жыхарства, але калі раптам страчу працу з-за хваробы, дзяржаве не давядзецца аплачваць лячэнне новаму імігранту з бюджэту. Падобныя выдаткі будуць выплачвацца з гэтай эканамічнай падушкі, якую стварыў мой муж.
Яшчэ адным патрабаваннем была наяўнасць у мужа скончанай адукацыі — хаця б школьнай. І ўдадатак яму, датчаніну, трэба было пацвердзіць веданне дацкай мовы. Цікавы пакет дакументаў, насамрэч!
У 2024 годзе мне, нарэшце, далі пластыкавую картку ВНЖ. І адразу ж пачалася наступная гульня — на працягу трох месяцаў трэба было здаць дацкую мову на ўзроўні А1, а затым на працягу паўгода на ўзроўні А2, заплаціўшы толькі за здачу 1000 еўра. Інакш я б страціла від на жыхарства.
Для вывучэння з нуля дацкая — цяжкаватая мова. На шчасце, на МА маёй другой замежнай была шведская, гэта роднасныя мовы. Але ўсё роўна пры падрыхтоўцы прыйшлося пасядзець, папацець.
Вядома, гэта ўсё вельмі складана.
Легальную працу ў Даніі можна атрымаць толькі тады, калі ў цябе ёсць персанальны нумар (CPR). Мне яго выдалі толькі з атрыманнем пластыкавай карткі ВНЖ. Працу знайшла хутка, на працягу месяца, — у кампаніі Global Connect на пазіцыі Security manager. Міжнародная Global Connect пракладвае аптавалакно па ўсёй Скандынавіі і не толькі, ёсць кантракты з дзяржавамі і структурамі НАТА. Я там працавала год. І гэта быў самы жахлівы вопыт у маім жыцці — там мяне ўпершыню дыскрымінавалі па нацыянальнай прыкмеце.
У кампаніі павінна была замяніць знешняга кансультанта з Deloitte. Але далей адбывалася дзіўнае. Паступова я пачала разумець, што мяне не ўцягваюць у ключавыя праекты і ініцыятывы. Я як быццам працавала «не зусім па спецыяльнасці». Ну, я чалавек просты: зашэдуліла званок з Chief Information Security Officer і наўпрост спытала, чаму так адбываецца?
А мне сказалі: «А ты хіба не разумееш?» Я кажу: «Што не разумею?» «Ну, ты беларуска». Я кажу: «Я ў курсе». І мне адказваюць: «Гэта праблема. Ты знаходзішся ў Даніі, у краіне НАТА. І табе не свеціць праца спецыялістам у галіне бяспекі, кібербяспекі з-за твайго грамадзянства».
Пасля працы ў амерыканскай кампаніі, дзе мне ніколі не задавалі пытанняў пра маю нацыянальнасць, гэта было яшчэ большым шокам. Чалавек, які мяне наняў, паведамляе прама ў твар: вось ты беларус — таму забудзь пра паўнавартасную працу на гэтай пасадзе.
Навошта ў такім выпадку яны ўвогуле ўзялі мяне на працу? На гэта заканамернае пытанне мне адказвалі: «Ну неяк вось не ўгледзелі». Але ж у мяне вельмі славянскія імя, прозвішча — і ўсё гэта ёсць у пашпарце. Ні на адным з сумоўяў (у іншыя кампаніі таксама) не было пытанняў да майго грамадзянства.
Наступнае маё пытанне было такім: «О'кей, я люблю Security — якія для мяне ёсць варыянты?» Суразмоўца прапанаваў працаваць у нейкай шэрай зоне над «insignificant ініцыятывамі», а яшчэ (негалосна) — адмовіцца ад беларускага грамадзянства яшчэ да таго, як я атрымаю дацкае. Я дала зразумець, што гэта абсалютна непрымальная для мяне прапанова і спытала, што гэта зменіць? Адмовіўшыся ад грамадзянства, я ўсё роўна застануся тым жа цудоўным беларусам. Мая грамадзянская прыналежнасць ж нічога не вырашае. У канцы канцоў, я ж не выбірала краіну, у якой нарадзілася. На гэта пытанне ў яго адказу не было.
Быў яшчэ аргумент: «Вось глядзі, Ніка, ты пагроза для кампаніі, таму што тваіх бацькоў у Беларусі могуць выкрасці вашы спецслужбы. І будуць іх распытваць пра кампанію». Я тады перайшла ўжо на сарказм і кажу: «Так, дапусцім, маіх бацькоў выкрадуць і будуць пытаць: у Олі ёсць папка на рабочым стале, «2025». Што ж ляжыць у гэтай папцы?» Вы сур'ёзна? Што за лухта?»
Усё гэта было больш падобна на нейкія стэрэатыпы менеджэраў (хтосьці ў кампаніі пачуў у навінах штосьці пра Беларусь), а не на ўнутраную палітыку. Мне было вельмі крыўдна. У Беларусі і ўвогуле ў краінах нашага рэгіёну ты як бы чакаеш, што на працы табе часам могуць сказаць прама ў твар штосьці абразлівае. Ніхто не абяцае, што з табой будуць паважліва размаўляць. Але тут жа Еўропа, Данія. Яны кажуць пра Human Rights, кажуць, што дыскрымінацыя — гэта ўвогуле не пра іх. Гэта крывадушша.
Я спрабавала з гэтым змірыцца. Але пачала заўважаць, што мяне проста ўсё больш «выштурхоўваюць». Памятаю, як паехала пабачыцца з сям'ёй у Беларусь, вярнулася — і мне не далі доступу да маіх жа файлаў, выкінулі з мітынгаў. І гэта было агідна. Абсалютна непрафесійна, інфантыльна. Не кажучы ўжо пра тое, што вельмі балюча. Хаця ўвесь гэты сабатаж ніяк не адлюстроўваўся на памеры маёй зарплаты, я зразумела, што трэба сыходзіць.
Мае былыя калегі нават не сказалі мне «да пабачэння».
Вясной 2025 года я пачала шукаць новую працу — патраціла пару месяцаў. У выніку атрымала працу ў Novo Nordisk Engineering. Гэта падраздзяленне дацкай фармацэўтычнай кампаніі, якое праектуе, будуе і аптымізуе для яе вытворчыя магутнасці — увогуле, робіць усё, каб Novo Nordisk выпускала як мага больш «Аземпіка».
Novo Nordisk з'яўляецца вядучым вытворцам інсуліну ў свеце, а таксама выпускае іншыя лекавыя прэпараты, у тым ліку эксклюзіўныя Ozempic і Wegovy.
І гэта зусім іншы свет. Пры ўладкаванні на працу ў мяне, зразумела, быў background check, дзе трэба было паказаць, што ў мяне няма судзімасці, што я добра сябе паводжу ў Даніі, ды і за мяжой на мяне таксама не скардзяцца. Але, уласна, і ўсё.
Мая пазіцыя — Advanced Security Consultant. Мы кансультуем унутраных стэйкхолдэраў па пытаннях кібербяспекі.
Наша кампанія міжнародная, у ёй працуе вельмі шмат хлопцаў з Індыі, Кітая. Рабочая карпаратыўная — англійская. У Novo Nordisk я не сутыкалася з чымсьці падобным на стаўленне папярэдняга працадаўцы. Калі я праходзіла анбордынг, са мной у групе была адна ўкраінка і адна расіянка. Я адразу адчула палёгку: фух, усё добра. Стаўленне кампаніі да супрацоўнікаў можна апісаць так: нам не важная твая нацыянальнасць, проста будзь добрым чалавекам, дэлівер прадукты своечасова — і будзе табе шчасце і зарплата.
Чым тут займаюцца Security-спецыялісты кшталту мяне? Займаемся security-праверкамі кода на наяўнасць уразлівасцей. Напрыклад, робім Software Composition Analysis — аналіз выкарыстаных open source бібліятэк, якія маглі быць дададзены з знешніх крыніц. Або ўкараняем SAST тэсты, каб прагнаць праз зыходны код і знайсці ўразлівасці тыпу SQL Injection, XSS (Cross-Site Scripting), «памылка аўтарызацыі» і г. д. Мая роля як Security-спецыяліста — патлумачыць распрацоўшчыкам, чаму security-праверкі павінны быць праведзены. Працаваць з распрацоўшчыкамі на ўсіх этапах распрацоўкі, дапамагаць валідаваць вынікі security-тэстаў і забяспечваць, каб такія праверкі былі ўбудаваны ў працэс распрацоўкі і выконваліся рэгулярна. Гэта compliance патрабаванні многіх стандартаў і рэгуляванняў (ISO 27001, NIS2, OWASP Top 10 і гэтак далей).
Мы адказваем за security-тэсты (напрыклад, калі распрацоўшчык нейкія старонния інструменты выкарыстоўваў для напісання кода, ці скапіяваў кусок кода з чатGPT, трэба праверыць, каб там не было ўразлівасцей). Як правіла, я той самы непажаданы чалавек, які пастаянна нагадвае, што той жа самы девелопер, які кодзіць, не можа пушыць свой код у продакшн. А рабіць гэта павінен хтосьці іншы, з веданнем прадукта і разуменнем кода.
Яшчэ ёсць такія інструменты, як SIEM Tools. Яны фіксуюць і аналізуюць падзеі бяспекі, напрыклад, інфармацыю аб падключэнні прылад да карпаратыўнай сеткі або аб спробах несанкцыянаванага доступу. Мы тыя самыя людзі, якія ў падвале сядзяць з тонай маніторау і глядзяць, каб «ўсё добра было». Калі ў дашбордах з'яўляюцца алерты, я павінна разабрацца, што гэта — у нас кібератака ці проста чалавек з адпачынку вярнуўся, забыўся пароль і пяць разоў спрабаваў яго ўвесці. І калі нейкія інцыдэнты здараюцца, мая каманда гэта патчыць.
У якім фармаце мы працуем? Еўропа часта глядзіць на Амерыку, і калі пасля кароны Microsoft, Google і кампаніі Маска сталі заклікаць супрацоўнікаў у офісы і пераходзіць на стопрацэнтную наведвальнасць, гэта ж здарылася і ў Novo Nordisk. Новы СЕО Novo Nordisk шмат часу правёў у Амерыцы, нахапаўся гэтага амерыканскага карпаратыўнага паветра і прымусіў усіх супрацоўнікаў 100% працоўнага часу быць у офісе. Але Novo Nordisk Engineering гэта закранула не так моцна. Па кантракце я магу два дні ў тыдзень працаваць аддалена.
У плане Work-life balance, як мне здаецца, датчане хакнулі сістэму. Працягласць працоўнага тыдня ў нас — 37 гадзін. Ты прыходзіш на працу ў 8 ці ў 8.30 і сыходзіш у 15. Зрэшты, на самай справе гэта не зусім так. У Даніі вельмі цэніцца правільны Work-life balance. Сёння [у пятніцу] я, хутчэй за ўсё, выйду з офіса ў 14 — 14.30, і да гэтага моманту ў ім ужо будзе вельмі мала супрацоўнікаў. Калі ты выканаў сваю працу, тут ніхто не спытае цябе: «а чаму ты так рана сышоў?»
Многія людзі заканчваюць працу нават сярод тыдня ў два ці ў палове трэцяй і ідуць на свае ёгі, выгульваюць сабак, п'юць каву або шампанскае. І тут няма «правіла начальніка», згодна з якім пакуль начальнік не сышоў з офіса, ніхто не сыходзіць. Ніхто не будзе цябе маніторыць, як «шасцёрка», каб потым здаць камусьці. Тут увогуле ўсё грамадства трымаецца на даверы. Калі ты сышоў з працы, значыць, ты зрабіў усё, што мог.
Прынцып даверу працуе і ў іншых абласцях. Вось зараз я падавала дакументы і заплаціла 1000 еўра за падаўжэнне свайго віду на жыхарства. І ў мяне там пыталіся — ці праўда, што я ўсё яшчэ жыву са сваім мужам, што ў мяне такая зарплата. Ніяк не правяралі мае словы. Проста падпісалася пад словамі «усё, што я расказала — гэта праўда».
Увесь мой кампенсацыйны пакет, уключаючы зарплаты і бонусы, у Даніі вышэй за аналагічны беларускі разы ў тры. Зараз я на пазіцыі бліжэй да Senior. Як правіла, сеньёр у галіне кібербяспекі зарабляе ў Даніі ад 7 да 11 тысяч еўра брута.
Але, вядома, чалавек, які плаціў у Беларусі 13% падаходнага падатку, у Даніі павінен будзе прайсці праз пяць стадый прыняцця. Падаткі тут — гэта вельмі цікава. Вядома, 60% з жахаў — гэта максімальны падатак, які плацяць людзі з вельмі высокага парога зарплаты. У мяне стаўка — ці то 35%, ці то 36%. Акрамя гэтага, з зарплаты плаціцца абавязковы дадатковы падатак. Ніхто з датчан не можа мне тлумачна растлумачыць, што ж гэта за дадатковы падатак. Але атрымліваецца нешта ў раёне 1000 еўра. І яшчэ трэба плаціць сацыяльныя ўзносы. Усяго — 40-42% зарплаты забралі.
Падаткі ў Даніі сапраўды вельмі вялікія. Але тое, на што яны выдаткоўваюцца, выдатна відаць. Тут вельмі развітая інфраструктура, выдатныя дарогі, зручны грамадскі транспарт, чыстае і бяспечнае метро і электробусы.
Практычна кожны другі, калі не кожны першы датчанін сядзіць з крэдытам. Жыллё ў Даніі жахліва, проста вар'яцка дарагое. Так і яшчэ расце ў цане літаральна кожны месяц. Каб яго купіць, не атрымаецца, як у нас, пакласці грошы пад падушку адзін раз, другі — і назбіраць усю патрэбную суму. Наша кватэра з дзвюма спальнямі ў 50 м² у Капенгагене зараз каштуе каля 9 млн крон [каля 1,2 млн еўра]. Плюсы крэдытаў у Даніі ў тым, што працэнтныя стаўкі па іх вельмі нізкія — літаральна 0,5-1%. Зараз недзе каля 2% з-за складанай палітычнай сітуацыі.
Капенгаген і Данія ў цэлым выглядаюць вельмі добрым месцам для жыцця, для таго, каб абаснавацца тут з сям'ёй. Удадатак тут вельмі класныя дапамогі. Калі мама ці тата ідуць у дэкрэтны адпачынак, у першы год яны атрымліваюць 80% ад сваёй зарплаты штомесяц (далей — па пагадненні з працадаўцам). Пры гэтым з нядаўняга часу бацька павінен абавязкова правесці не менш за 11 тыдняў у адпачынку па доглядзе за дзіцём.
У Даніі я каля чатырох гадоў, калі лічыць перыяд, калі жыла тут «наездамі» па месяцу — па два. Маральна цяжэй за ўсё даўся сам пераезд. Думаю, ужо больш-менш адаптавалася. Стадыя прыняцця падмацоўваецца тым фактам, што я нарэшце знайшла працу, дзе мяне прымаюць. Таму што праца — гэта 80% нашага жыцця. І калі ты праводзіш 80% жыцця ў месцы, дзе табе не рады, гэта вельмі цяжка.
Датчане — вельмі ветлівыя і прыветныя. Яны пастаянна ўсміхаюцца, у краме заўсёды скажуць «добры дзень» і «да пабачэння». Калі меркаваць па усмешках, то гэта, напэўна, адна з самых шчаслівых краін у свеце. Пры гэтым яны больш закрытыя, «халодныя» — бо цэняць сваю асабістую прастору і вельмі селектыўна ставяцца да людзей, якіх да яе падпускаюць. Нават суседзі не вітаюцца адзін з адным, гэта шок.
Калегі могуць увогуле не сустракацца за рамкамі працы. Мне ўдаецца падтрымліваць нейкія прыяцельскія адносіны з некаторымі, але, на жаль, ніяк не магу вывесці іх хаця б на ўзровень «пойдзем піва выпіць». Гэтыя прапановы заўсёды зводзяцца да «прабач, трэба кату дапамагчы вады папіць». І ты разумееш, што яны такім чынам ветліва кажуць: я яшчэ не гатовы перайсці мяжу і дапусціць у маю асабістую прастору новага чалавека.
У выніку атрымліваецца, што прасцей упісацца нават у індыйскае або кітайскае камьюніці, чым у дацкае. Напэўна, таму, што і я, і яны — экспаты, якія праходзяць праз адны і тыя ж перашкоды. Ёсць калега з Уэльса — ну прама наш чалавек. Так атрымліваецца, што цясней зносіны менавіта з экспатамі.
Што мне больш за ўсё падабаецца ў Даніі? У першую чаргу свабода. У вельмі розных сэнсах. Напрыклад, у такім, што тут ты можаш апранацца як заўгодна, выглядаць як заўгодна, і ніхто ў цябе не будзе тыкаць пальцам. Бабуля на лаўцы не скажа «у што гэта ты вырадзілася?» Самавыражайся як хочаш, грамадства гэта прымае. Гэтак жа людзі тут паважаюць усе пункты гледжання і з павагай ставяцца да людзей нетрадыцыйнай арыентацыі. У мяне ёсць такія калегі, і яны выдатныя людзі. Мне прама грэе душу, як гэта ўсё акцэптуецца ў камьюніці, на працы.
У сям'і падобны новы вопыт: бацькі мужа не лезуць да нас у сям'ю, не намякаюць, што трэба заводзіць дзяцей, бо нам ужо за 30, і ўвогуле ставяцца да мяне вельмі паважліва.
У гэтым плане, вядома, у Даніі вельмі камфортна жыць. Проста таму, што ты можаш расслабіцца і не баяцца, што зробіш штосьці не так ці скажаш штосьці не тое і не таму чалавеку. Дапамагае і тое, што ў дацкай мове (як і шведскай з нарвежскай) ты заўсёды звяртаешся да людзей на «ты». Калега на працы, твой начальнік, прэм'ер-міністр — гэта заўсёды «ты».
А не хапае мне тут вось гэтай шчырай беларускай дабраты, шчодрасці душы. Напрыклад, датчанін у ліфце хутчэй за ўсё будзе «ў сабе» — не прытрымае дзверы, нават калі да ліфта бяжыць мама з каляскай. У аўтобусах моладзь часта сядзіць на месцах для людзей у становішчы або з абмежаванымі фізічнымі магчымасцямі. І калі насупраць стаіць, напрыклад, пажылая жанчына з пакетамі — ёй не саступяць.
Парада нумар адзін: у вас павінна быць фінансавая падушка на 4-5 месяцаў наперад — у раёне 10 тысяч еўра на чалавека.
Парада нумар два: будзьце гатовымі доўга чакаць ад дзяржаўных органаў неабходныя для легалізацыі дакументы, а таксама — доўга шукаць працу.
Сёння ў Даніі стала не вельмі папулярным наймаць замежную рабочую сілу з Усходняй Еўропы, як у ІТ, так і ў іншых абласцях. І трэба разумець, што калі губляеш працу, табе трэба вельмі хутка зрэагаваць, падацца на job-seeking permit і знайсці новую працу як мага хутчэй. Інакш цябе дэпартуюць. Да такой рэальнасці трэба быць гатовым.
Парада нумар тры: вы павінны ведаць англійскую мову і быць гатовымі хутка вучыць дацкую. У ідэале дацкую лепш пачаць вучыць яшчэ да пераезду, каб здаць экзамены неўзабаве пасля атрымання ВНЖ. Інакш яго могуць ануляваць.
Рэлацыраваліся? Цяпер вы можаце каментаваць без верыфікацыі акаўнта.
Олю не везде на Нику поменяли в статье. Спецслужбы могу сдеанонить.
На самом деле это был Сергей
Да без разницы, я всё равно дебил.
Вот это поворот...
Клон, та не только дебил. Ты ещё и больной конченный орк. 🤦♂️
а ты должен гордиться собой. От тебя у кого-то знатно подгорает раз клоны создавать решили...)
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 21 лютага 2026, 10:01
Гордится тем, что какое то больное быдло без меня жить не может? Да ну его нафиг. 😁
Аккаунт создан неделю назад))
Хорошая статья. О том как умная, целеустремлённая, комуникабельная, работоспособная девушка из Беларуси смогла устроить свою жизнь в одной из самых лучших для жизни европейских стран.
Однако по детски наивно выглядит возмущение по поводу того что
«тебе не светит работа специалистом в области безопасности, кибербезопасности из-за твоего гражданства»
Так ведь
«Международная Global Connect прокладывает оптоволокно по всей Скандинавии и не только, есть контракты с государствами и структурами НАТО».
Вряд ли иностранца возьмут на работу на таких проектах в любой стране. И не только с беларуским паспортом.
В вакансиях для работы на проектах в области энергетической инфраструктуры Германии, например, обязательным требованием является наличие гражданства Германии и security check (форма допуска). В Mersedes research проектах тоже.
Аналогичные требования на подобных проектах в США.
В США иностранцев не то что какие-то кабеля прокладывать, их даже берут на службу в армию и дают в руки автомат или танк. А в Германии может быть и так, если вы проверяли информацию, а не тоже придумали.
Нет. Для того чтобы служить в US Army надо быть гражданином США.
Наёмники не в счёт.
Ну что за бред? Любой с видом на жительство США (грин-картой) и возрастом до 42 лет может вступить в армию. Изучите вопрос прежде, чем писать комментарии изображая эксперта https://www.usa.gov/military-requirements
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 20 лютага 2026, 15:08
Грин кард подтверждает наличие у иностранца права на постоянное проживание и трудоустройство в США.
Ну да голосовать на выборах нельзя.
Вот такой бред.
Вид на жительство это далеко не ПМЖ.
Неправда.
Куча IT проектов внутри США закрыты если ты не гражданин США. А если даже гражданин, то тоже только после серьёзной проверки.
Такие позиции есть и в бигтехах на проектах, связанных с определенными правительственными огранизациями. И это касается и обычных программистов и тестировщиков, а не только кибербезопасников.
Про ПМЖ не скажу, но с H1B точно в пролёте.
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 22 лютага 2026, 19:07
Ну тут-то весь цимес в том, что ее, зная о гражданстве, без всяких вопросов на работу взяли именно в эту компанию. Т.е. именно таких обязательных требований, о которых вы говорите, у них нет. А уже потом, если судить по контексту, ее просто выживали с хорошего места. При этом не увольняя по собственной инициативе, чтобы это юридически не выглядело, как дискриминация.
Не очень хорошая история, кмк. Выглядит так, что кто-то ее там пытался подсидеть, например.
мхахаха, расскажите это чуваку из Катовиц который внж ждал 7 лет)
что-то я пропустил в какой момент произошел переход из не технического спеца в технического, который проверяет код на уязвимости.
Поставлю минус, девушки не для меня
Аккаунт создан неделю назад))
спасибо за интересный рассказ. 20 тыс. залога - это жесть, конечно.
Оземпика что это?
А типа туда легко пустят условного китайца, индуса, корейца или турка. Не переусердствуйте в очернении бел паспорта
Есть у нас сомнение, что ты, мил человек, стукачок. (с)
Ты бы не позорился... Доля айтишников занимающихся кибербезопасностью максимум 10%. Чтоб тебе понятнее было это всего один из десяти.
Вероятность того, что лично ты крутишь секуритю точно такая же. Причем в любой стране. Так что это просто выпук в никуда.
На счёт доступа к персональным данным вообще смешно. Лично я имею его на сотни миллионов людей со всего мира. И именно поэтом мне можно работать в куче стран, но не в РФ или в Беларуси.
Ну и ещё один интересный "секурный" вопросик. Это кто же у нас себе новый аккаунт создал? 🤣
Не узнаю в гриме.
Давно, это когда?)) аккаунт создан сегодня))
Жестокий вы. У него может вся жизнь - это один день.
Я сижу на асфальте в лыжи обутый
Аккаунт создан неделю назад)
вот ты смешной теоретик. У меня было одно время доступов к миллионам очень персональных финансовых данных с раскладкой существенной части инфраструктуры работы с ними.
Рассказывайте это сотням беларусов, работающих в Google, Amazon, Meta, Visa, MasterCard, Apple, Netflix, Klarna и сотнях других компаниях.
И не только разработчиками, но и на руководящих должностях.
Так в польском Google около тысячи сотрудников. И даже в литовском 50.
Вопрос в том насколько близко их подпускают к гугловским know how.
Подпускают, ещё как.
С финансами сложнее. С некоторых пор (буквально последний год) Klarna и Visa практически перестали брать беларусов, т.к. не могут для них провести нормальный compliance check.
Но с FAANG-ом точно проблем нет.
Обожаю внуков бабушки Ванги.
Да, я выполняю роль разработчика и администратора баз данных. Частично это связано с секурностью. Вернее связано, как написано в статье. Вот такая вот девушка с определенной периодичностью приходит ко мне и мы разбираемся, где должны быть просто ключи на личные данные, а где и как хранить персональные данные. И именно "такая девочка" следит, чтоб персональные данные не были расшарены там, где они могут утечь. Даже при обмене внутри компании.
А как ты работаешь в секурити? Ты так и не ответил.
Ну и чтоб тебе было понятно насколько глупо звучат твои предположения об оппоненте, которому ты отвечаешь. Просто отвечу в твоём стиле.
Дай угадаю, ты моешь полы в отделении милиции в Жабинке
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 20 лютага 2026, 13:21
В Серпухове в отделении полиции