«Трапіў з шостай спробы». Гэтыя айцішнікі марылі пра EPAM ды іншыя кампаніі — і ўзялі зморам

«З шостай спробы праз чарговы аўтстаф я прайшоў усе прэскрыны»

Саід*, інжынер:

— У пачатку 2024 года я ўбачыў вакансію інжынера ў вялікім фінтэху — і падаўся праз аўтстаф-кампанію, якая размясціла вакансію. Прэскрынінг-інтэрв’ю з рэкрутарам праваліў па невядомай мне прычыне, бо харды ў мяне на ўзроўні, а мэтч з вакансіяй быў на 100%.

Самае галоўнае: праект мне так спадабаўся па стэку і апісанні, што я вырашыў абавязкова на яго трапіць.

З шостай спробы праз чарговы аўтстаф я прайшоў усе прэскрыны, і праз тыдзень трапіў на інтэрв’ю на сам праект. Мне падалося, што яно было самым правальным за ўсю маю кар’еру. Аднак ужо праз 3 гадзіны мне прыслалі оффер — і сума была нават большая, чым я чакаў.

Цяпер магу сказаць, што недарэмна столькі стукаўся ў адныя і тыя ж дзверы. На праекце я ўбачыў шмат магчымасцяў, бо амаль усё новае і цікавае: новы дамен для мяне, новы маштаб праекта, шмат новых тэхналогій, крутых падыходаў у працы, яе арганізацыя, унікальныя рашэнні для унікальных праблем.

Я таксама ведаў, што ўбачу імпакт на мільёны кліентаў ад top-tier кампаніі, які сам магу дакрануцца і сябрам паказаць. Адзначаю сам, што якасна вырас як спецыяліст — у чымсьці на галаву, а ў чымсьці і на тры. Цяпер ёсць, чым пахваліцца — і гэта не толькі радок у рэзюмэ.

«Выкладчык сказаў, што не будзе рэкамендаваць у гэтую кампанію такога лянівага студэнта. Тады я вырашыў трапіць туды, што б гэта ні каштавала»

Ігар*, тымлід:

— Пакуль я вучыўся ў ВНУ, думаў, што адзін з выкладчыкаў мяне недалюблівае. Ён абяцаў парэкамендаваць некалькі маіх аднакурснікаў у кампанію, дзе працаваў сам — але мне адмовіў. Сказаў, што не можа паручыцца за такога лянівага і неабавязковага студэнта, маўляў, не будзе рызыкаваць рэпутацыяй.

І вось я вырашыў што б гэта ні каштавала туды трапіць — і пры сустрэчы ў калідоры (мне здавалася, што яна абавязкова адбудзецца) нагадаць, як неспрыяльна ён пра мяне адгукнуўся.

Праз некалькі месяцаў я зноў пагрукаўся ў тыя ж дзверы. Рэкрутар ужо перайшла ў іншую кампанію, але «перадала» мяне калезе. Сумоўе прайшоў так сабе — мяне зноў забракавалі. Але затое тая самая рэкрутар, якой я напісаў спачатку, паклікала на стажыроўку ў сваю кампанію. І вось там у мяне ўсё склалася.

Я вырас да мідла, змяніў дзве кампаніі, перш чым аднойчы мне напісаў рэкрутар з кампаніі, куды я хацеў з самага пачатку. Я выбраў іх не таму што прагнуў закрыць гештальт — проста я якраз збіраўся мяняць працу, і офер ад іх быў найлепшы.

Свайго выкладчыка я сустрэў яшчэ праз год. Ён мяне не пазнаў. Я расказаў усю гісторыю ад пачатку і да канца. І ён сказаў нешта накшталт: «Я рады, што мая характарыстыка не перашкодзіла вам шукаць працу і расці. Прыемна бачыць вас сярод калег!» — і паціснуў мне руку.

Тады я падумаў, што ён, напэўна, быў правы тады (збольшага). І я дарэмна на яго крыўдаваў.

У той кампаніі даўно не працую, ды і наогул пераехаў у іншую краіну, але экс-выкладчыку дзякуй за матывацыю (магчыма, ён нават пазнаў мяне па гэтым тэксце).

«Я марыў трапіць у адну буйную аўтсорс-кампанію — і трапіў»

Сяргей*, распрацоўшчык:

— Я марыў трапіць у адну буйную аўтсорс-кампанію — і трапіў.

У мяне шмат знаёмых, якія перайшлі ў ІТ праз лабы гэтай кампаніі. А я ўсё адцягваў гэты момант, хоць яны казалі: «перавучвайся». Маім брэйкінг поінтам стаў ковід: раздражняла, што ўсе вакол сышлі на дыстанцыйную працу — а мой працадаўца працягваў ганяць людзей у офіс, праз што мы страцілі цудоўнага калегу.

У нейкі момант я зразумеў: усё, калі не цяпер, то ніколі. І пайшоў вучыцца на ІТ-курсы, а пасля — у трэнінг-цэнтр кампаніі. На жаль, на той момант яны ўжо не бралі сваіх слухачоў у штат (але дзякуй, што навучанне не закрылі).

У мяне сышло больш за год на тое, каб укаціцца ў распрацоўку. Адзін мой прыяцель узяў нада мной шэфства як ментар, навучаў усяму — і даваў нейкую працу. Але мне хацелася ў тую самую кампанію, таму што я ведаў, што там можна вельмі круты вырасці — сябры расказвалі мне пра ўнутраныя курсы і іншае.

Мой ментар казаў, што я павінен шукаць працу ў іншых кампаніях, хадзіць на сумоўі: і калі мне калі-небудзь прадставіцца шанец перайсці ў кампанію мары — то гэта можна будзе зрабіць ужо мідлам. Я папрацаваў крыху ў невялікай канторы — проста дзеля радка ў рэзюмэ.

Вядома, я ўвесь час спрабаваў прабіцца ў тую самую кампанію — у розныя офісы. І ў выніку мяне ўзялі ў офіс у Тбілісі. У кампаніі мне падабаецца, у Грузіі — таксама, хоць не ўпэўнены, што гэта мой канчатковы пункт. Хацелася б пераехаць у Еўропу, але пакуль я напрацоўваю досвед у прафесіі, ды і з пошукам працы цяпер няпроста. Ці варта было пераязджаць з Беларусі ў Грузію дзеля ўсяго гэтага? Я гляджу на гэта так: прынамсі, я нічога не страціў.

Вайцішнік 15 гадоў спрабуе трапіць у EPAM. Што ідзе не так

Па тэме

Вайцішнік 15 гадоў спрабуе трапіць у EPAM. Што ідзе не так