«Чым я горшы за ліпавых сеньёраў з аўтсорсу?». Распрацоўшчыкі малююць сабе досвед (для некаторых гэта цэлая філасофія). Ці дапамагае гэта?

Пагаварылі з айцішнікамі, якія называюць сябе «ваўкамі». І з тымі, хто не называе, але карыстаецца метадамі гэтай своеасаблівай супольнасці. 

«Каб уладкавацца ў іншую кампанію, намаляваў 7 [гадоў досведу], хоць у мяне было 3»

Уладзімір, iOS-распрацоўшчык, 4 гады рэальнага вопыту:

— Увогуле, кажучы пра «ваўкоў», варта ўзгадаць імя аўтара тэрміна «ваўчыстасць» — Антона Назарава. Даўным-даўно я натрапіў на першыя відэа, у якіх Антон абмяркоўваў з рознымі людзьмі ў ІТ іх праблемы, — і даваў парады як дасведчаны распрацоўшчык. Я зразумеў, што мне блізкае яго разуменне рэчаў і тое, што ён называе «ваўчыстасцю», — адгукаецца ўва мне.

Таксама Антон заснаваў супольнасць «Асэнсаваная меркантыльнасць», куды можна трапіць па падпісцы. У ёй можна звярнуцца да больш дасведчаных таварышаў, даведацца іхнае меркаванне пра штось і папрасіць парады. Для мяне гэта — скарбніца, думаю, калі б не глядзеў гайды Назарава і не звяртаўся за парадамі да ўдзельнікаў супольнасці, я б горш разбіраўся ў сваёй сферы і працаваў бы цяпер у горшых умовах.

Многія людзі сутыкаліся з аднолькавымі праблемамі пры пошуку працы: рэзюмэ сышло — а адказу няма, таму што ў кандыдата 5, а не 6 гадоў досведу. Удзельнікі супольнасці прыйшлі да таго, што пачалі «маляваць» рэзюмэ пад канкрэтныя вакансіі — і ідэальна траплялі ў патрабаванні. 

Так, гэты спосаб не гарантуе паспяховага праходжання сумоўя, а толькі дазваляе прабіцца праз фільтры. Але я не бачу ў гэтым спосабе нічога дрэннага. Працадаўцы часта ацэньваюць кандыдатаў па метрыках, якія слаба карэлююць з рэальнымі навыкамі кандыдатаў, што выкарыстоўваюцца ў працы. Гэта вымушае кандыдатаў падладжвацца пад гэтыя патрабаванні — і так, гэтым жа спосабам карыстаюцца аўтсорс- і аўтстаф-кампаніі па ўсім свеце, калі выдаюць сваіх джунаў за сеньёраў.

Я сам, маючы год досведу, дадаў яшчэ пяць, каб як сеньёр прайсці на праект у аўтсорсе (але на першую працу ўладкоўваўся як стажор з рэальным 0 досведу). А потым, каб уладкавацца ўжо ў іншую кампанію, намаляваў сем, калі як у мяне было тры. Я таксама часта дадаваў у рэзюмэ тэхналогіі, у якіх разбіраўся толькі базава.

Не кожная накрутка — хлусня, усё залежыць ад чалавека: хтосьці з двума гадамі досведу ў пэўнай тэхналогіі ведае намнога больш і працуе эфектыўней, чым чалавек з пяццю гадамі. Каб разумець свой узровень і цвяроза ацаніць рызыкі, трэба часта хадзіць на тэхнічныя сумоўі. Калі ты з лёгкасцю праходзіш інтэрв’ю па сваім рэальным вопыце, — то мае сэнс накруціць крыху, каб атрымаць больш выгадныя ўмовы і больш высокую пазіцыю ў параўнанні з бягучай. Але неабходна ўсведамляць: накрутка запатрабуе ад цябе адпаведнай экспертызы — выпрабавальны тэрмін і першы час працы ў кампаніі будуць цяжкімі.

Цяпер я працу не шукаю, але калі спатрэбіцца, хутчэй за ўсё буду звяртацца да накруткі: рынак вымушае складаць ідэальныя рэзюмэ пад вакансію — інакш мяне нават разглядаць не будуць.

Мне даводзілася сумовіць кандыдатаў да сябе на праект, — і калі я бачыў, што нехта відавочна дадаў сабе досведу, а сказаць увогуле ні слова не можа, было, вядома, крыўдна — дарэмна патраціў час. Але ў цэлым такіх нахабных накрутчыкаў я нячаста выяўляў — здаралася, ужо пазней чуў ад калег, што яны дадалі сабе колькі-там гадоў у рэзюмэ, але па іх працы я пра гэта не здагадаўся б.

І так, нават калі я даведваўся пра гэта, маё стаўленне да калегі ад гэтага ніяк не змянялася — я прывык меркаваць пра людзей па тым, як яны працуюць, а не па лічбах у рэзюмэ. 

«Прыпісаў сабе 3+ гады, маючы 0 пасля курсаў і заняткаў з ментарам — і трапіў у першую кампанію»

Алег*, QA, 3 гады рэальнага досведу:

— Я не «воўк» — у тым сэнсе, што я не з’яўляюся чальцом «ваўчыстай» супольнасці (але ведаю тых, хто з’яўляецца), — аднак досвед сабе накручваў. Спачатку прыпісаў 3+ гады, маючы 0 пасля курсаў і заняткаў з ментарам, прайшоў некалькі дзясяткаў сумоўяў — і трапіў у першую кампанію. Праз год з невялікім змяніў яе на іншую, у рэзюмэ ў мяне ўжо было 5+ гадоў досведу.

Пакуль я працаваў з ментарам, ён распавядаў, як у іх кампаніі прадавалі джунаў як сеньёраў: перад сумоўем з заказчыкам іх намуштравалі, падчас інтэрв’ю ўсяляк дапамагалі — ледзь не стаялі за маніторам і падказвалі. Але як толькі чалавек апынуўся на праекце — усе адразу зліваліся: і джун працаваў адзін. Спраўляўся — ну, добра, а не — сам вінаваты. 

Тады я і падумаў: ім можна, а мне не? Ментар падтрымаў. Ну праўда, чым я горшы за такога ліповага сеньёра? І дарэчы, вось калі ён праз паўгода-год выйдзе на рынак, ён што будзе пісаць у рэзюмэ, што ён джун? Ды ні за што!

Працу больш шукаць не даводзілася — мяне ўсё ў кампаніі задавальняе, асабліва тое, што ўжо з’явіўся час на жыццё, на сябе. Таму накруціць досвед у рэзюмэ да 10+ і выйсці на рынак жадання няма. А вось калі мяне раптам скароцяць, то так — напішу не менш за 10 гадоў.

«Не нахабнічаў, як тыя, хто мае год, а піша 5. Накінуў столькі ж, колькі ў мяне было»

Аляксей, распрацоўшчык, 5+ гадоў рэальнага досведу:

— Я не «воўк». І так, накручваў сабе досвед — і не саромеюся гэтага. 

Я прыйшоў у ІТ з іншай галіны, адразу пасля курсаў знайшоў працу — час быў добры, джуны былі патрэбныя. Але праз пару гадоў я быў усё яшчэ джун, толькі з прыпіскай плюс — мідл пад пытаннем. Асэсмент у кампаніі замарожаны, рост заробкаў таксама. І калі я выйшаў на рынак у пошуках таго, хто мяне ацэніць і дасць больш, зразумеў: я сам сябе і павінен ацаніць, і павышэй, таму што ўсе хочуць сэканоміць, а не наадварот.

Я не нахабнічаў, як тыя, хто мае 1 год, а піша 5. Я накінуў столькі ж, колькі ў мяне было — і прайшоў усе сумоўі (дарэчы, сумоўі на джунаў, як мне падалося, нават складанейшыя былі). У выніку ў новай кампаніі пачаў з мідла, амаль сеньёра. 

Але ці атрымаў мой новы працадавец джуна? Не, вядома, я за два гады ў папярэдняй кампаніі такую экспертызу назапасіў, што, лічы, кожны год за два.

Калі я шукаў працу ў апошні раз, я пазначыў, што ў мяне 7 гадоў досведу. Але, калі шчыра, гэта ўжо было не так важна, як указаць канкрэтныя тэхналогіі. Фактычна я адаптаваў сваё рэзюмэ пад кожную канкрэтную вакансію (і у тым ліку дадаваў новыя тэхналогіі) — і таму мяне запрашалі на сумоўі і пасля прапаноўвалі офферы.

Кампаніі самі вымушаюць цябе накручваць досвед і «маляваць» у рэзюмэ тое, чаго пакуль няма (маё пакуль — ключавое). Яны шукаюць ідэал і «абсалютны мэтч», а не проста моцнага распрацоўшчыка, якім ты з’яўляешся — значыць, трэба даць ім гэты мэтч. Аб’ектыўна ўсё роўна ніхто нікога не ацэньвае. Я сам ад знаёмай эйчаркі чуў, што кандыдата, які ліду на тэхнічным сумоўі падаўся моцным, не ўзялі, таму што «нудны ён нейкі».

«Адлюстраванне ў акулярах мянялася». Як вылічваюць кандыдатаў з AI-суфлёрам — 3+ спосабы спаліцца

Па тэме

«Адлюстраванне ў акулярах мянялася». Як вылічваюць кандыдатаў з AI-суфлёрам — 3+ спосабы спаліцца