«Умовы амаль казачныя». Не знайшоў працу і паехаў у Маскву (пакуль расіяне мараць пра Мінск). Гісторыя
Каб пачаць кар’еру прадуктовага аналітыка ў ІТ, Мацвей* у пачатку года пераехаў з Мінска ў Маскву — на радзіме вакансій для яго папросту не было.
Каб пачаць кар’еру прадуктовага аналітыка ў ІТ, Мацвей* у пачатку года пераехаў з Мінска ў Маскву — на радзіме вакансій для яго папросту не было.
«Падумалася, што ў Расіі беларусу прасцей легалізавацца»
— У Беларусі я працаваў у дзяржбанку — уладкаваўся туды пасля ўнівера, але недзе праз год зразумеў, што там няма магчымасцяў для росту.
У мяне былі добрыя задаткі для працы ў прадуктовым аналізе, — і мне было цікава развівацца ў гэтым кірунку. Таму я пачаў шукаць іншую працу — спачатку ў Мінску.
На жаль, адкрытых пазіцый было вельмі мала, і, як высветлілася, мне, чалавеку без рэлевантнага досведу, не свяціла трапіць ні на адну з іх — усюды патрабавалі людзей з практычнай экспертызай.
Тады я пачаў глядзець вакансіі ў Расіі — у бігтэках. Прайшоў некалькі суразмоўяў на пачатковыя пазіцыі, — і знайшоў тое, што хацеў: у нас адразу здарыўся мэтч з камандай, і прадукт быў мне вельмі цікавы. Да таго ж гэта топавая кампанія і ўмовы амаль казачныя:
- поўны рэлакацыйны пакет — праезд, гатэль на першы час, рыэлтар для дапамогі з пошукам жылля, «пад’ёмныя»;
- выдатная медстрахоўка;
- заробак мяне цалкам задавальняе;
- ну і ежа ў офісе (сам офіс таксама добры).
Вакансіі ў заходніх кампаніях я не вывучаў — падумалася, што ў Расіі беларусу прасцей легалізавацца, чым у краінах EC, дзе пасля 2022 года да нас ставяцца з насцярожанасцю.
«Прадукт выдатны, калегі ўсе прафесіяналы»
Увогуле рашэнне пра пераезд далося лёгка — не на Марс жа з’язджаў, да дому якіх-небудзь 700+ км, самалёты лётаюць, цягнікі ходзяць.
Праца падабаецца — прадукт выдатны, калегі ўсе прафесіяналы.
На першыя два тыдні мне знялі нумар у гатэлі (далі спіс — выбар вельмі добры, скардзіцца няма на што!) Яшчэ прадаставілі рыэлтара для пошукаў кватэры — вельмі зручна! У выніку мы знайшлі кватэру-студыю на 26 «квадратаў». Кампанія аплаціла першы месяц арэнды і камісіі. З усімі плацяжамі па лічыльніках выходзіць 50 тысяч расійскіх рублёў (прыкладна 635 долараў па курсе) — цярпіма, але ў мяне і раён не прэміяльны. А з іншага боку, гэта амаль чвэрць заробку. На гэтыя ж грошы ў Мінску я б мог зняць аднушку мары дзе-небудзь на Грушаўцы.
Масква ў цэлым багаты па зразумелых прычынах горад. Калі параўноўваць з Мінскам, то не такі ўтульны, і людзі на вуліцах нейкія менш прыемныя, але ёсць прыгожыя месцы ў цэнтры горада, у якіх цудоўна гуляць.
У плане побыту адрозненняў не вельмі шмат. Так, трэба было прывыкнуць да новай валюты. З мінусаў — інтэрнэт-рэсурсы толькі праз VPN, дарагое жыллё, якое яшчэ і знаходзіцца далёка ад працы. У адзін бок дабірацца — гадзіна. Але ёсць і плюсы: добрыя сервісы дастаўкі і аказання паслуг па адносна прымальных цэнах.
Ці можна працаваць з Мінска? Можна, галоўнае добра перформіць. І так, спакуса вярнуцца на радзіму не адпускае мяне (працаваць з Мінска можна. Што ўтрымлівае — добрыя бенефіты, плюс цікава проста пажыць у мегаполісе. Акрамя таго, у «кадры» трэба прадастаўляць часовую рэгістрацыю ў Маскве, для гэтага неабходна дзесь штось здымаць і выдаваць грошы ў любым выпадку.
Калі будзе важкая прычына — вельмі хутка вярнуся назад.
«Я ўсведамляю, на што ідуць мае падаткі. Стараюся глядзець на гэта ў доўгатэрміновай перспектыве»
Пра маральны бок працы на Расію: я ўсведамляю, на што ідуць мае падаткі.
Так, гэта неэтычна — але я стараюся глядзець на гэта ў доўгатэрміновай перспектыве: гэта важная складаючая майго прафесійнага станаўлення, і ў плане досведу я атрымліваю вельмі шмат. У будучыні я змагу пусціць яго на карысць ужо маёй краіны, уносячы ўклад у эканоміку і прафесійную культуру.
Да вайны і дзяржавы, якая яе развязала (хай я нават у ёй жыву і працую), я стаўлюся негатыўна — і працаваць бы на дзяржструктуры дакладна не стаў: гэта нават горш чым на букмекерскія канторы. І таму мяне радуе, што наш прадукт чыста цывільны.
Сама вайна няправедная, як і большасць войнаў, развязаных Расіяй (ужо каму як беларусам не ведаць). Калі шчыра, мне страшна ад думкі, што ў яе могуць паўнавартасна ўцягнуць і маю краіну.
Хоць сама вайна і далёка, але заўсёды на відавоку: самае банальнае — гэта сталы вярбоўшчыкаў на ўваходзе ў метро. Непрыемна бачыць іх кожны дзень. Што хвалюе яшчэ больш — навіны з Беларусі: «ідуць вучэнні», «прызываюць з запасу»… Я не хачу праліваць кроў невядома за што — так што маральна гатовы перарэлацыравацца ў любы момант, з працай дыстанцыйна на сваю ж кампанію разбяруся. Аднак пакуль Беларусь паўнавартасна не ўцягнутая ў вайну, сплю больш-менш спакойна.
«Офісныя „плюшкі“ — не толькі сталовыя, але таксама вэндаматы і крамы побач з офісам»
У цэлым у офіс у нас у кампаніі можна хадзіць па жаданні — некаторых калег я тыднямі не бачу ўжывую. Але я прыхільнік офіснага фармату працы. У офіс езджу штодзённа — не толькі каб размежаваць свой працоўны і асабісты час, але і праз «плюшкі». Стараюся прыязджаць раней, каб трымаць рэжым дня (гэта рэч тонкая!), у офісе праводжу 8-9 гадзін.
У офісныя «плюшкі» уваходзіць харчаванне на пэўную суму ў дзень — не толькі ў сталовых (у нас іх некалькі), але таксама пакупкі ў вэндаматах і крамах побач з офісам, а ў самім офісе шмат бясплатных пачастункаў тыпу пячэння і садавіны кожны дзень.
Ёсць спартзала і іншыя зоны для забаў — більярд, плойкі, кіберзона з камп’ютарамі, масажыст. Яшчэ псіхолаг і тэрапеўт — калі раптам спатрэбяцца.
На выходных езджу гуляць у більярд (зноў жа ў офіс!) і гуляю па новых месцах. Стараюся кожныя выходныя хадзіць у новы музей, манастыр ці царкву.
Плюс з таго часу, як я атрымаў страхоўку, актыўна займаюся сваім здароўем і матаюся па дактарах у выходныя — у будні гэта рабіць вельмі лянота.
«У Беларусі ў мяне было адчуванне межаў, а ў Расіі мне страшна далёка заходзіць у размовах»
З сувяззю і інтэрнэтам усё, вядома, дрэнна.
Калі трэба доступ да якіх рэсурсаў, што цікавяць мяне — пакуль ратуе VPN. Тэлеграм, Instagram, Youtube — усё ёсць, усё гляджу. І калі не будзе прама чэбурнэту з белымі спісамі і іншай лухтой, то так, напэўна, і застанецца. Шанцы на чэбурнэт я ацэньваю недзе ў 10% у бягучым годзе. Ва ўладароў таксама ёсць жонкі і дзеці — дзе ж ім посціць фоткі з умоўнай Ніцы?
У нас у кампаніі для ўнутраных камунікацый выкарыстоўваецца тэлеграм — і ў цэлым працуе нармальна ў офісе і праз карпаратыўны VPN. Адзінае, што можа перашкодзіць, — гэта калі ты не за ноўтам, прыходзіцца ўключаць VPN на тэлефоне, каб штось прачытаць ці адказаць. MAX устанаўліваць ніхто не прымушае — і размоў такіх пакуль таксама няма. І так, на ўсялякі выпадак у кампаніі ёсць яшчэ ўнутраны месенджар.
У сувязі з усёй гэтай сітуацыяй мае калегі ўжо паўжартам-паўсур’ёзна гавораць пра пераезд у Беларусь (у цэлым цікава назіраць, як мала расіянам трэба для свабоды: Zara + Instagram і ўсё, ужо лічы, як у Швейцарыі). Я намагаюся пазбягаць гэтай тэмы, каб не ляпнуць лішняга, пасля чаго прыйдзецца гаварыць з кадрамі.
Не, у цэлым, у нас добрая каманда — можна весці размовы і жартаваць на любыя тэмы. Пытанне ў тым, наколькі далёка можна зайсці.
У Беларусі ў мяне было адчуванне нейкіх больш-менш акрэсленых межаў на любую тэму, а ў Расіі, калі шчыра, мне пакуль страшна занадта далёка заходзіць у размовах на палітычныя тэмы. У Беларусі можна ўсё зразумець пра погляды чалавека пасля хвіліны размовы. Тут вельмі адчуваецца, што людзі ментальна ад нас адрозніваюцца, я іх не зусім разумею. Таму і не лезу з лішнімі размовамі.
Па адчуваннях, калегі ў асноўнай сваёй масе прытрымліваюцца прынцыпу: «цар — добры, баяры — дрэнныя». Але ёсць і тыя, хто яўна супраць вайны, хоць іх і няшмат. Адбітых зэтнікаў няма ўвогуле — і гэта радуе. Хоць гэтую тэму абмяркоўваць на працы не прынята: праціўнікі баяцца, а прыхільнікі не хочуць, бо пахваліцца ім асабліва няма чым.
«Мне здаецца, тое, што я працаваў на расійскую кампанію, будзе не самым крытычным фактарам»
Я разлічваю яшчэ 3-4 гады правесці па такім сцэнарыі, калі жыццё будзе прымальным. А ў будучыні хацелася б пераехаць у Мінск і працаваць на замежную кампанію ці беларускую, але такую, што не саступіць замежнікам па заробку.
Так, было б класна выкарыстоўваць атрыманы досвед менавіта ў нейкім крутым беларускім прадукце. Але пакуль, на жаль, не бачу перадумоў для якіх-небудзь значных паляпшэнняў у ІТ-галіне ў Беларусі.
Мне здаецца, тое, што я працаваў на расійскую кампанію, будзе не самым крытычным фактарам — да гэтага многія ставяцца нейтральна. Прынамсі, мне хочацца верыць, што будучаму працадаўцу будзе больш цікавы сам прадукт, над якім мы працавалі, і мая роля ў ім.
Іншыя беларусы ў кампаніі ёсць. Іх не вельмі шмат, але з дзясятак набярэцца — з тых, пра каго я чуў. Асаблівага стаўлення з боку калег я да сябе не адчуваю, і тое, што я з Беларусі, ніяк не адбіваецца на нашым узаемадзеянні.
* Імя спікера зменена на ягоную просьбу.
Большасць айцішнікаў-беларусаў не гатовыя працаваць на РФ. Спыталі пра этыку і кар’еру тых, хто ўжо працуе
Большасць айцішнікаў-беларусаў не гатовыя працаваць на РФ. Спыталі пра этыку і кар’еру тых, хто ўжо працуе
«Для маіх калег Беларусь — гэта Расія ў 2019-м». Як працуецца ў расійскіх ІТ-кампаніях без нармальнага інтэрнэту
«Для маіх калег Беларусь — гэта Расія ў 2019-м». Як працуецца ў расійскіх ІТ-кампаніях без нармальнага інтэрнэту
Рэлацыраваліся? Цяпер вы можаце каментаваць без верыфікацыі акаўнта.
мы яму усе, а йон
не для таго наши дзяды у зямлянках жили.....
Кстати вопрос автору. Новояз изучил? Ну типо, не падение а отрицательный взлёт. Не взрыв, а хлопок и т.д.)) Т.е. перезжая в РФ я так понмаю уже надо знать 2 языка. А для паспорта новояз нужен?
Это в европе нужен. Чтобы лесбогеи и прочие снежинки судебный иск не подали.
Галоўнае не называць неграў неграми и белых белыми
Я не продаюсь, но за деньги - да.
Сказал бы сразу, что пофиг на все эти ваши войны, россии и т.п., денег хочется и все. Было бы честнее. А то какое-то на полшишечки.
Или Крестик иль..
А если работать на того кто угрожает уничтожить целую цивилизацию.
Это как ?
если планета стала тесной, можно и рептилойдам глухаря кинуть по закрытому каналу, чтоб к себе на Ниберу забрали
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 1 мая 2026, 22:11
Почему во всех статьях на девбае, всех всегда устраивает зарплата. Но при этом никто её не говорит? Это какой-то парадокс...
Они за чистое и светлое, автор вон после банка питается в офисе, сахар по банкам и чайные пакетьики нычить не надо по шуфлядам
Дык напісалі ж: "635 долларов ... почти четверть зарплаты".
Т.е. 2600 баксов. В Москве? Ой
Думаеш, там так шмат зараз не плоцяць?
Я думаю, што з гэтых грошай там добра калі нешта адкласці атрымаецца. А хутчэй давядзецца недзе пазычаць
так Москва сейчас дешевле той же Варшавы, особенно если жить "дом-офис" с халявным питанием.
пожалуй, поясню подробнее.
В Москве из абсолютно необходимого дорого только одна статья расходов - аренда жилья. Автор ее решил путем аренды кавалерки и готовностью тратить 1 час на дорогу на работу. Это кстати немного по московским меркам, бггг.
Еда в магазинах в мск дешева, общественный транспорт тоже, медицину оплачивает компания и может прикрепиться к бесплатной поликлинике - для молодого и здорового вообще не статья расходов, музеи там всякие тоже недороги и т.д., и т.п.
При наличии высокодуховной жены-театралки или физиологической потребности пару раз в неделю зависать в ночных клубах, расклад был бы иным. Ну и конечно в вопросе "куда смотаться на выходные" в наличии реально один Питер из приличных мест.
а Смоленск ?)
Судя по тому что автор работает в россие, то наречие "почти" здесь ключевое и должно интерпретироваться как прилогательное "больше". Одна четвёртая здесь скорее три четертых. И вообще лучше много не [Часть комментария скрыта за нарушение правил общения. Вот они, их всего пять: https://devby.io/news/comments-2024]))
Сейчас бы жить в кавалерке на 28 квадратов ещё и в рф
пьеселя в жобку не засунишь
Чувствуется опыт
з жыцця памяркоўных)
Проблема в том, что фиг ты какой-то реально релевантный в нормальном мире опыт с этого получишь. Все, кто столкнулся с переходом из постсовкового в развитой мир проектов не дадут соврать. Поссовковый отличается уймой в реальности бесполезной фигни и при этом отсутствием многих очень полезных штук и подходов.
Плюс, жесткая неопределенность на рашкинском рынке. И очень высокая возможность остаться у разбитого корыта по причине того, что во многом рашкинскую экономику связали в один узел. И когда он порвется - посыплется сразу много всего. И много проектов порежется.
Так что никакой это не задел на будущее. Только если деньги заработать на краткосроке. И их лучше сконвертировать в нормальные валюты и как-то вывести из рашкинской системы. Хотя выше уже вроде написали, что ЗП 2600 баксов. В Москве. Тут и не отложишь особо. Короче, решение оч спорное
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 27 красавіка 2026, 16:12
Россия и бигтех в одном предложении, это такой оксюморон?
Каментарый скрыты за парушэнне правілаў каментавання.
Правила тут, их всего 5
Очередной "беглый " рассказывает сказки как ему хорошо под барином заграницей живётся, а сам из пятерочки просрочкой питаетсся ютясь в хрущевке замкадом
во-первых, это красиво
https://maps.app.goo.gl/R474CibJJ2Xq3j4KA
Президент о таких четко сказал: все сжато, все задымлено, все грязно, люди трутся один о другого, толкают.
В общем нечего там делать, наша Белоруссия в 100 раз лучше, богаче и красивее
одно слово - москали!
Лучше всего об этих сказочных условиях говорит заглавная картинка. Можно больше ничего не обсуждать.
«Условия почти сказочные»
Это не условия сказочные, а ты сказочный... :)
Удачи потом найти работу в серьёзных фирмах. Если рекрутеры приносят CV кандидатов с прошлым в рф конторах, реджекчу не глядя. Они маскируются, конечно, но вычислить в 3 клика не составляет проблем.
Всем привет!
Мне эта тематика близка к сердцу (работа в РФ), поэтому просто поделюсь своими впечатлениями.
В свое время у меня были проблемы с узким профилем работы и найти что-то приличное в РБ было почти невозможно.
Главная проблема РБ - бизнес (малый, средний и крупный) задушен, соответственно малая потребность в специалистах узкой направленности. Плюс, есть сильная возрастная дискриминация и (скорее всего такое тоже есть) картельный сговор работодателей. В России рынок большой и эти вещи как минимум не такие заметные.
По жизни в Москве: нужна строгая финансовая дисциплина, но жить удобно - отличные услуги, хороший общепит. В большинстве мест возможен гибридный и удаленный форматы работы, но официально допускается только работа из РФ. По работе из РБ часто можно договориться в частном порядке.
Не буду останавливаться на деталях, но мне больше нравится образ жизни в РФ, много путешествуем. Особенно люблю провинциальные вайбы (Калуга, Кострома, Нижний, Казань, Ростов на Дону, КМВ, Осетия, Чечня).
Что плохо - постоянное закручивание гаек, бесноватые СМИ, ограниченность многих обывателей, необходимость использовать Vpn, недоступность многих онлайн-сервисов и ТД.
По моим ощущениям, ситуация ухудшается и высокая вероятность (~50%), что нужно будет валить в этом году. Очень обидно - Москва и Россия в целом ко мне всегда были очень добры, в бытом плане очень здесь нравится (если честно, больше Польши)
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 30 красавіка 2026, 09:55
А вас вот не смущает, что ваши деньги идут на войну?
В 2022 все адекватные уехали из Беларуси, которая полноценно не участвовала (хотя технически всё же соучастник войны).
Кто в своём уме мог уехать в страну, которая развязала самую кровопролитную войну на континенте за последние 80 лет?
Переехал в РФ ещё до войны и да, переезжал из России и в этот момент случился целый ряд событий и совпадений, в том числе в стране моего заказчика началась война. Пока что не сложилось.
Плюс есть доп соображения - ребёнок в РБ, квартирка в провинции РФ (приносит небольшие деньги), тунеядские статусы и тд.
Но!!! Есть высокая вероятность, что моя текущая компания пойдёт ко дну. Поэтому пока что сижу, пытаюсь помочь компании, себе (осваиваю всякие nlp-штуки) и попутно увеличить подушку безопасности. Месяца 3 компания должна протянуть, но после этого, однозначно сделаю ещё одну попытку.
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 2 мая 2026, 06:48
Ситуация у тебя, конечно, непростая, много факторов сразу навалилось. Похоже, ты сейчас максимально рационально действуешь — и компанию пытаешься вытянуть, и себя прокачиваешь, и подушку увеличиваешь. Это, наверное, лучшее, что можно делать в такой неопределённости.
Три месяца — нормальный горизонт, чтобы подготовиться к следующему шагу. Тем более ты уже понимаешь, что будешь делать дальше, это сильно упрощает ситуацию.
Главное — не застрять в ожидании. Если видишь, что всё идёт к закрытию, можно заранее аккуратно прощупывать варианты, чтобы потом не начинать с нуля.
Если что — держи в курсе, интересно, как у тебя дальше сложится
Спасибо. Да нет - в принципе это обычная ситуация, ничего особенного. Просто когда все случится, нужно будет валить из РФ, тк там международной работы не найдёшь (да и просто работы, сравнимой с текущей). Вариантов в принципе несколько - Грузия, Египет, ОАЭ, Узбекистан, может какая Сербия. В 2023 по стечению обстоятельств не получилось, но сейчас все должно быть ок.
в Вашем комментарии не увидел ничего, почему нельзя было переехать и всё поменять за 4 (!!!) года.
Сам уезжал до войны, забрал с собой семью, двоих детей, в течение последних лет продал недвигу в Минске, купил дом в пригороде европейской столицы и спокойно живу. Дети успели пойти в школу, Беларуси они просто не помнят, уже имеют польские паспорта. Молчу уже, что за это время сменил 3 работодателей (все по своей воле, каждая с ростом более 20% к доходу), а также основал свою небольшую компанию, приносящую доход.
А теперь расскажите, как сидение на одном месте и накопительство денег (которые обесцениваются инфляцией) должно что-то изменить у вас ?
а ваши на военную помощь Украине - тоже война
я напрямую доначу на ВСУ каждый месяц уже больше 4 лет, т.к. чувствую свою ответственность, что из-за моих бывших налогов в РБ, часть моих подчинённых не могут спать, слышал и видят взрывы и не могу выехать или вообще выйти из дома.
И да, мои деньги идут на оборону пострадавшей стороны от агрессора. Если в вашем мире это как-то выглядит не так, то либо вы лукавите и вам просто платят за эти комментарии, либо проблемы с головой.
Карыстальнік адрэдагаваў каментарый 2 мая 2026, 17:07