Максім марыў пра праграмаванне, але ўсё склалася інакш. Затое ён зусім не баіцца AI. Расказваем, як складваецца кар’ера і жыццё ў Іспаніі ў оптыка-лазершчыка.
Максім марыў пра праграмаванне, але ўсё склалася інакш. Затое ён зусім не баіцца AI. Расказваем, як складваецца кар’ера і жыццё ў Іспаніі ў оптыка-лазершчыка.
— У свой час у мяне стаяў выбар паміж ІТ і фізікай. Лепшы сябар паступіў у БДУІР, а ў мяне адбылася размова з бацькамі, пасля якой я зацікавіўся індустрыяй. Слова «лазеры» гучала тады даволі захапляльна. Пазней бывалі моманты, калі я шкадаваў пра гэтую легкадумнасць, але было ўжо позна. Так я скончыў прыборабудаўнічы факультэт БНТУ па спецыяльнасці «Лазерная тэхніка і тэхналогія».
У лазераў вельмі шмат прымяненняў: у медыцыне — выдаленне татуіровак або лазерная каагуляцыя сятчаткі; у паўправадніковай індустрыі — вытворчасць працэсараў і іншых мікрачыпаў; у машынабудаванні — рэзка металу, ачыстка металу ад карозіі і інш. Задача оптыка-лазершчыка — рабіць разлікі і наладжваць лазер для дакладнай працы ў патрэбнай прамысловай галіне: каб прамень трапіў у патрэбнае месца з патрэбнай магутнасцю і патрэбным фокусам.
У Беларусі я змяніў некалькі месцаў працы, апошнім быў Izovac. Да гэтага часу з цеплынёй успамінаю, як там працавалася — добрая кампанія і захапляльны калектыў. Плацілі таксама вельмі-вельмі нядрэнна, заказаў хапала.
Але мне было цікава папрацаваць за мяжой, і я доўга і ўпарта ішоў да гэтай мэты. Трапіць у Еўропу было нялёгка, бо я быў не з ІТ-індустрыі.
Сказаць па праўдзе, адны час я настойліва спрабаваў увайсці ў айці. Праходзіў курсы па праграмаванні, курсы па мадэляванні ў Blender — хапаўся за ўсё, што падворочвалася.
Была шалёная колькасць адпраўленых рэзюмэ і некалькі сабесаў. Некаторыя з іх я праходзіў даволі паспяхова, але як толькі наймальнікі чулі, што я з Беларусі, перамовы сыходзілі на нішто. Дзесці я проста не праходзіў па кампетэнцыях. У маіх спробах знайсці працу было шмат выпадковага — максімальна бязглузда, але тады я спадзяваўся на выпадак. Толькі ў Amazon я падаваўся разоў 20 — і сам, і праз рэферала, але кожны раз атрымліваў адмову.
У рэшце я крыху астыў і пераключыўся на пошукі працы па спецыяльнасці або блізка да яе. І знайшоў. У іспана-амерыканскай кампаніі Meltio, якая займаецца 3D-друкам.
Гэта атрымалася выпадкова. Проста ўбачыў у LinkedIn вакансію, падаўся і забыўся. А праз чатыры месяцы мне прыляцеў запыт на созвон.
У 2022 годзе кампанія была даволі маладой — ва ўсіх сэнсах. З дырэктарам па распрацоўцы мы прыкладна аднаго ўзросту. Мы правялі з ім папярэдні скрынінг, яму спадабаўся мой вопыт і тое, як я размаўляю, і ён скінуў мне тэставае заданне. Яно было не вельмі складаным. Бадабум-бадабам — і офер у мяне на руках.
А ўсё таму, што калектыў — малады, я — малады, валоданне англійскай на добрым узроўні, ёсць вопыт, які ім патрабаваўся, плюс я ўмею збіраць прататыпы рукамі.
Думаю, у іх былі і іншыя кандыдаты, але, відаць, не ўсіх яны маглі зацікавіць фінансава. Я цяпер нават спытаў у начальніка, чаму выбралі мяне. Ён засмяяўся, але не раскрыў усіх сакрэтаў.
Было адно «але»: робячы офер, дырэктар не ўсведамляў, колькі часу зойме бюракратыя ў сувязі з маім пераездам. У агульнай складанасці ад офера да майго прылёту ў Іспанію прайшло дзевяць месяцаў. Потым дырэктар прызнаваўся мне, што калі б ён ведаў, як гэта доўга і моташна (лісты, апостылі, пераклады), то верагоднасць найму была б ніжэй.
Адна з прычын, чаму так доўга: для атрымання ВНЖ як высокакваліфікаванаму спецыялісту мне патрабавалася зрабіць амалагацыю дыплома і пацвердзіць, што БНТУ падчас майго навучання ўдзельнічаў у Балонскім працэсе. Мая кампанія пісала лісты і адпраўляла запыты па пошце ва ўніверсітэт — іх проста ігнаравалі. Я хадзіў у рэктарат і дэканат, але там мяне футболілі і пыталіся, навошта мне ад’язджаць. Праз некалькі месяцаў фірма стамілася і нейкім чынам вырашыла гэтае пытанне без універсітэта.
Пасля гэтага цяжкасцей з пераездам і легалізацыяй не ўзнікла. Нават кот пераехаў лёгка: атрымаў усе прышчэпкі для пашпарта і прайшоў ветаконтроль на мяжы з Літвой. У Іспаніі яго даволі хутка зарэгістравалі ў сістэме, і цяпер пры любой праблеме звяртаемся з ім у вет кліініку. Калі праблема несур’ёзная, тамтэйшыя ветэрынары могуць проста агледзець ката, усміхнуцца і даць бясплатную параду.
Meltio спецыялізуецца на распрацоўцы інавацыйных сістэм 3D-друку, толькі не пластыкам, а рознымі відамі металаў: тытанам, сталлю, золатам і іншымі матэрыяламі.
У штаце каля 100 чалавек. Калектыў у асноўным іспанскі, але таксама ў нас ёсць немцы, аргентынцы, венгры і пара амерыканцаў. Асноўныя мовы зносінаў — англійская і іспанская, мітынгі без амерыканцаў праходзяць на іспанскай.
Першы год я прапрацаваў на пазіцыі Opto-mechanical Engineer, потым мяне перавялі на пасаду PM над хардам і софтэрамі. Мая праца заключаецца ў паляпшэнні сістэмы Meltio: рабіць так, каб друк ішоў хутчэй за кошт датчыкаў, новых больш магутных лазераў, робатаў ды іншых рашэнняў. У нас ёсць асобная каманда распрацоўшчыкаў, але я таксама раблю некаторыя разлікі лазераў, размяркоўваю задачы і раблю наступны аналіз.
Акрамя таго, я раблю папярэдні мокап па UI для софта для новай серыі прынтараў і абмяркоўваю з камандай, як звязаць бэк і фронт; узгадняю з падрадчыкамі некаторыя стадыі вытворчасці і пастаўкі; раблю разлікі капексаў і апексаў (капітальных і аперацыйных выдаткаў — devby).
Гэта значыць, я шукаю сябе на скрыжаванні ІТ і хард-інжынерыі, а таксама развіваюся ў напрамку менеджменту, таму што люблю перамовы і працу з людзьмі.
Па грошах пакуль не ідэальна, але на жыллё і на падтрымку штаноў хапае, гэтак жа, як і на вылазкі да мора (яно ўсяго ў двух гадзінах язды ад працы) і зімовыя канікулы ў Еўропе.
Наша кампанія знаходзіцца ў невялікім гарадку ў Андалусіі. Нягледзячы на тое, што жыхароў усяго тысяч 60, мне тут не сумна. Таму што прырода — захапляльная. Тут лёгка выбрацца да вадаспадаў або горных азёр, здзейсніць паход у раёне Касорлы або ў гарах Гранады, з’ездзіць да мора. Зрэшты, гэтак жа лёгка памерці ад спёкі ўлетку або ад алергіі вясной, калі цвітуць аліўкавыя дрэвы.
Мой начальнік — немец, і ён абажае актыўнасці. У выхадныя мы з калегамі пастаянна кудысьці выбіраемся: на скалодром, у хайк, два гады таму мы падымаліся на Велету (гара на поўдні Іспаніі — devby).
У будні таксама здараюцца святы. Тут хтосьці папросту можа прыцягнуць газавую печ на працу і падчас абеду зрабіць кулінарны паядынак, хто лепш прыгатуе піцу. А пасля працы можам сабрацца гуляць у футбол або падэл.
Калі ж спёка дасягае 46–48 градусаў, мы выязджаем аддзелам на мора і там тусуемся.
Я не вельмі разумею, што зараз адбываецца ў ІТ-галіне і чаму праграмісты бачаць у ШІ суперніка. У нас у кампаніі ШІ — гэта памочнік у разліках, аналізе і падборы налад. Але ён не замяняе чалавека, які павінен як мінімум вырабіць настройку фізічнага абсталявання.
Лазер — гэта фізічны аб’ект: яго трэба правільна сфакусаваць, накіраваць, праверыць магутнасць. Тут рукі важныя: нешта падключыць, нешта падпіліць, дзесьці падставіць кастылі, каб прататып запрацаваў. Часам у працэсе спаліш пару аптычных кампанентаў коштам некалькі тысяч долараў. У агульным, я пакуль не ведаю, як ШІ можа замяніць оптыкаў-лазершчыкаў.
Оптыкі і лазершчыкі — даволі каштоўныя кадры на заходнім рынку. Многія нашы выкладчыкі з’ехалі ў Еўропу і там без праблем знайшлі працу.
Я таксама манітору рынак. У краінах з развітай прамысловасцю, дзе распрацоўваюць камеры і медычныя сістэмы, пасуючыя вакансіі з’яўляюцца даволі часта. Перш за ўсё гэта Германія, Швейцарыя, Францыя, ЗША, Японія, Карэя, Тайвань.
Аднак ёсць адна праблема — пашпарт. Афармленне беларуса звязана з папяровай валакітай, якая займае час. Таму, каб кампанія табой сапраўды зацікавілася, трэба паказаць моцнае партфоліо.
Я працягваю самастойна вывучаць ІТ, таму што мне гэта дапамагае ў прафесіі. І ў цэлым задаволены зробленым калісьці выбарам. Але ўсё роўна часам мільгае думка: «А калі б я стаў праграмістам? Раптам ужо быў бы мільянерам?» Ха-ха.
Насамрэч, я разумею, што мы часта раманізуем жыццё, якое не пражылі. Нам заўсёды здаецца, што ў суседа трава зелянейшая і лепш падстрыжана.
У 17–18 гадоў мала хто разумее, чым хоча займацца ўсё жыццё. Многія толькі пасля пяці гадоў навучання ў вышэйшай установе разумеюць, што вось гэтым дакладна не хочуць. Але калі б мне зараз трэба было паступаць у Мінску, то, з улікам атрыманага вопыту, я б усё роўна глядзеў у бок інжынерыі і ІТ. Я б выбіраў сярод прыкладных напрамкаў: праграмавання, аўтаматызацыі, электронікі, мехатронікі, робататэхнікі.
Але пры гэтым не забываў бы пра мовы. Адной англійскай цяпер ужо мала — трэба дадаткова вывучаць хаця б яшчэ адну мову. Бо колькі б ні было памочнікаў і перакладчыкаў, калі размаўляеш з чалавекам на яго роднай мове, кантакт выбудоўваецца зусім па-іншаму.
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.