«Гэта мерка». Data-інжынер штогод праходзіць суразмоўе ў EPAM — вось як мяняліся патрабаванні
Руслан жыве ў Астане. Кожны год ён праходзіць суразмоўі ў мясцовы EPAM — кажа, гэта дапамагае трымаць сябе ў тонусе.
Руслан жыве ў Астане. Кожны год ён праходзіць суразмоўі ў мясцовы EPAM — кажа, гэта дапамагае трымаць сябе ў тонусе.
А чаму ў EPAM? Па-першае, Руслан застаў часы, калі гэтая кампанія была флагманам беларускага ІТ (дарэчы, наш суразмоўца жыў і працаваў у Мінску) і самым пажаданым месцам працы. А па-другое, яна дасюль для Руслана — прыклад здаровага падыходу да працоўнай нагрузкі — без «сокавыціскалкі» і кранчаў.
«Прайшоў суразмоўе — значыць трымаю ўзровень»
— Я працаваў у EPAM з 2015 па 2020 год, а недзе з 2022 года пачаў рэгулярна праходзіць у іх суразмоўі. Для мяне гэта — спосаб трымаць сябе ў тонусе, ну і праверка сваёй запатрабаванасці і рынкавага кошту.
EPAM усё яшчэ застаецца для мяне нейкай меркай, «планкай»: калі я паспяхова прайшоў суразмоўе туды — значыць, са мной як са спецыялістам усё нармальна, трымаю ўзровень.
У 2015 годзе я прыйшоў туды як Middle DBA — гэта значыць адміністратар баз дадзеных, а потым вырас да Data-інжынера. Уласна, у EPAM я і прыйшоў з адной адзінай мэтай — мне была вельмі цікавая сфера Big Data. У той момант гэты трэнд якраз набіраў каласальныя абароты — працаваць з вялікімі дадзенымі было цікава.
У 2020 годзе я працаваў на праекце ў буйнога букінг-аператара — аднак праз пандэмію турыстычная індустрыя літаральна апынулася на ШВЛ. Нашу каманду, на жаль, распусцілі. Так, кіраўніцтва спрабавала мяне ўтрымаць, прапанавала іншы праект, — але я прыняў рашэнне сысці. Справа ў тым, што якраз у той жа час мне напісаў рэкрутар з іншай кампаніі, я прайшоў серыю інтэрв’ю — і атрымаў офер.
«Суразмоўі таксама сталі прыкметна складанейшымі. Шмат пыталіся пра працу з Claude»
Маё першае суразмоўе ў EPAM пасля звальнення адтуль адбылося ў 2022 годзе. Мне прыляцеў звычайны «халодны» ліст ад рэкрутара. Я зачапіўся за стэк — яны прапанавалі папрацаваць з Microsoft Azure, а гэтая тэхналогія была мне тады вельмі цікавая, — і схадзіў.
Тэхнічнае суразмоўе прайшоў паспяхова — атрымаў вельмі добры фідбэк. Потым у мяне была размова з менеджарам і так званае behavioral-інтэрв’ю. Але да офера я справу давадзіць не стаў, папросту сказаў рэкрутару: «Вялікі дзякуй, але я перадумаў — застануся ў бягучай кампаніі».
З таго моманту інтэрв’ю ў EPAM ператварыліся для мяне ў традыцыю — штогадовую.
Так што можна сказаць, я на сабе адчуў, як з году ў год мяняліся патрабаванні — напрыклад, да мовы.
Спачатку English скрынінг-тэст быў вотчынай рэкрутараў — яны запускалі яго хвілін на 15 у агульнай размове. Летась англійская была ўжо патрэбна мне на тэхсуразмоўі. Мяне інтэрв’юіравалі два тэхнічныя спецыялісты: адзін — беларус, другі — з Індыі, і, вядома ж, мы размаўлялі па-англійску, каб разумець адзін аднаго (я, дарэчы, атрымаў добры фідбэк). Сёлета тэхнічны спецыяліст быў рускамоўным, і ўсё ж з ім мы падчас інтэрв’ю таксама размаўлялі выключна па-англійску: такі новы рэгламент.
Самі суразмоўі таксама сталі прыкметна складанейшымі. Сёлета мяне шмат пыталіся пра працу з Claude, а таксама фундаментальныя рэчы з Python — тое, з чым маюць справу пераважна бэкэнд-распрацоўшчыкі, Data-інжынеры такіх тэм звычайна ўвогуле не закранаюць, гэта чыстая тэорыя.
Пасля інтэрв’ю мы з сябрам доўга смяяліся над тым, што ў 2016 годзе, каб трапіць у EPAM на заробак у $3 тысячы, кандыдату дастаткова было ведаць адрозненне truncate ад delete у табліцах — і ён у дамках. А ў 2026 годзе суіскальніку, які прэтэндуе на тыя ж грошы, акрамя ведання баз дадзеных трэба мець салідны бэкграунд у распрацоўцы на Python.
«Прыходзіш у офіс да 9:00, пакідаеш яго ў 18:00 — і пасля працы ні пра што не парышся»
Ці бачаць рэкрутары EPAM у сябе ў сістэме маю багатую гісторыю суразмоўяў — так, вядома. У 2024 годзе рэкрутар нават спытала, чаму раней я кожны раз адмаўляўся.
Прычыны былі розныя, у апошні раз — у 2025 годзе — мяне ў выніку не зацікавіў праект. Хоць я быў гатовы прыняць офер, калі б здарыўся мэтч.
Сёлета сумоўе праходзіла не як звычайна — я ўжо растлумачыў падрабязней вышэй (але інтэрв’юер мне спадабаўся — з ім было сапраўды цікава ўзаемадзейнічаць, я б сапраўды хацеў, каб ён трапіўся мне яшчэ раз). Я прадчуваў адмову — так і здарылася.
Ці збіраўся я прыняць офер на гэты раз, калі б мне яго далі, — думаю, так, калі б мне прапанавалі мой стэк.
EPAM часта абвінавачваюць — і ў прыватнасці ў Беларусі, — у тым, што ў іх заробкі не на ўзроўні рынку, а крыху ніжэй. Я скажу, што так і ёсць, але ў мяне ёсць свой аргумент у процівагу гэтаму. Я прапрацаваў у кампаніі пяць гадоў, у мяне было два вялікія праекты там, і на мой погляд, найлепшае, што яны прапануюць — шмат праектаў і work-life balance.
Ты прыходзіш у офіс да 9:00, сыходзіш у 18:00 — і пасля працы ні пра што не парышся. Там няма звышурочных і кранчаў, як у стартапах, дзе, бывае, ты вашуеш па 16-17 гадзінаў, а потым яшчэ на мітынг застаешся на наступныя 3 гадзіны. Не, EPAM — не нейкі Amazon, там не выціскаюць з цябе ўсе сокі.
І калі задаць сабе пытанне: ці гатовыя вы ахвяраваць 10-15% заробку дзеля спакою, — то вы самі, я ўпэўнены, скажаце: «Абсалютна!»
«Усе пяць гадоў у Мінску прайшлі недалёка ад будынка па вуліцы Акадэміка Купрэвіча»
Дарэчы, вось цікава: у Беларусі EPAM заўсёды была кампаніяй нумар адзін, там усе хацелі працаваць — па крайняй меры, у той час, калі быў супрацоўнікам мінскага офіса. А тут, у Казахстане, у яе няма арэолу ІТ-Мекі — працадаўца як працадаўца.
Я ведаю хлопцаў, якія працуюць тут па 15-17 гадоў — з таго моманту, як EPAM прыйшоў у Казахстан у 2008 годзе. Але маладыя спецыялісты часцей разглядаюць кампанію як трамплін для наступнай эміграцыі ў больш развітыя краіны — у ЗША і ў Еўропу.
Калі вярнуцца да таго, як я ўвогуле там апынуўся, то ў канцы 2014 года я шукаў працу ў сваёй спецыяльнасці — і мне напісала рэкрутар з мінскага EPAM. Мы пагаварылі, і мяне літаральна ўнутры тыркнула: «Трэба ехаць!» — я аж загарэўся.
Я лёгка прайшоў тэхнічнае інтэрв’ю са сваімі будучымі калегамі, — і праз тры тыдні ўжо ўсяляўся ў слупок на Скарыны ў кватэру, якую нам з жонкай прадаставіў EPAM. Дарэчы, яшчэ месяц праз мы знайшлі жыллё ў суседнім доме, так што ўсе нашы пяць гадоў у Мінску прайшлі недалёка ад знакамітага будынка па вуліцы Акадэміка Купрэвіча.
І так, калі ў 2020 годзе я страціў праект, маім працадаўцам на наступныя пяць гадоў зноў стала кампанія з Мінска (таксама вельмі добрая) — толькі там я ўжо працаваў дыстанцыйна.
Беларусь мяне прыняла вельмі добра. Памятаю, мы з жонкай выспаліся пасля прыезду — і пайшлі раніцай у краму. Мы сустрэлі нейкую мясцовую жыхарку па дарозе — і яна падрабязна ўсё растлумачыла, якія ў наваколлі ёсць крамы, што дзе купляць. Да гэтага я ў Маскве жыў, дык вось там зусім не так — людзі там іншыя, больш замкнёныя. А мінчане вельмі добразычлівыя.
І калегі такія ж цудоўныя. У нас быў вельмі сяброўскі калектыў — менавіта таму я і прапрацаваў у кампаніі так доўга.
«Для мяне дзікунства, што адзін натарыус на раён — і трэба яшчэ ў чарзе пасядзець»
Што мне падабалася ў Мінску — самі мінчане. У Беларусі вельмі шмат ветлівых людзей, ніхто да цябе не чапляецца. Вядома, былі і выключэнні — у тым жа гандлі, напрыклад, грубаватыя касіршы ў «Рублёўскім» (здаецца, цяпер на змену сетцы прыйшла «Санта»), але гэта дробязі.
Падабалася, што ўсё было нейкім чынам прадказальна па часе. Няважна, што ты робіш — нешта заказваеш, кудысь едзеш або робіш у міліцыі РВП. У той жа Астане такія рэчы складана прагназаваць — і да нядаўняга часу гэта выклікала стрэс.
Вядома, усе прыезджыя адзначаюць чысціню горада і выдатную працу грамадскага транспарту. І я не буду выключэннем — так, гэта выдатна!
Яшчэ мне вельмі падабалася тое, што ў Мінску заўсёды было шмат розных мерапрыемстваў — канцэрты, мітапы. Я заўсёды хадзіў, калі быў вольны час. У Казахстане ў тыя часы такіх мерапрыемстваў было мала, нават у Алматы.
Што не падабалася, напэўна, таксама трэба сказаць. Па-першае, тое, што ў Беларусі не было прыватных натарыусаў. Для мяне дзікунства, што адзін натарыус на ўвесь раён — і трэба яшчэ ў чарзе пасядзець. Я са смехам расказваў знаёмым пра тое, што ў Астане літаральна ў кожным доме ёсць харчовая крама, кветачная лаўка, офіс натарыуса і крама адзення (ну, і ў нейкіх ёсць яшчэ цырульні).
Па-другое, як і ў Астане, добрага стаматолага даводзілася шукаць праз знаёмых — тэлефоны гэтых людзей перадаваліся праз «сарафаннае радыё» або падчас пасядзелак.
«Заробкі ў айцішнікаў у Казахстане невялікія — недзе на ўзроўні Беларусі»
Мяне заўсёды захапляў айцішны рух у Мінску — ён быў як жывы, энергічны арганізм, так шмат захопленых людзей.
У Астане таксама праходзяць івенты, але і не так часта, як хацелася б. Раз у год тут праводзіцца флагманскі штогадовы саміт ад Amazon Web Services — AWS Innovation Day. Таксама тут можна наведаць Azure AI Day — гэта вандроўнае мерапрыемства казахстанскай Data-супольнасці, яно праходзіць як у Астане, так і ў Алматы.
А вось на DevOps Days Almaty і Kolesa Conf даводзіцца ехаць ужо ў Алматы. Ну, і ў цэлым айцішнае жыццё там цікавей.
Напэўна, варта сказаць пару словаў пра пошук працы ў Казахстане. Наём тут ёсць. Найбуйнейшы працадаўца ў public sector — «НІТ». Гэта найбуйнейшы дзяржаўны ІТ-аператар, менавіта на яго серверах ствараецца, падтрымліваецца і круціцца ўсё, што звязана з казахстанскім e-government.
Заробкі там невялікія, але не будзь у мяне сям'і — пайшоў бы. А так шукаю варыянты ў прыватных кампаніях, разглядаю ў тым ліку пераезд.
Увогуле заробкі ў айцішнікаў у Казахстане не вельмі вялікія — недзе на ўзроўні Беларусі: каля $2-3 тысяч долараў (заробак па верхняй мяжы лічыцца ўжо неблагім). Хто хоча больш — альбо працуе дыстанцыйна на замежных працадаўцаў, альбо рэлакуецца. Вельмі папулярныя як працадаўцы DataArt і Andersen. З водгукаў маіх знаёмых, якія там працавалі, заробкі ў абедзвюх кампаніях вышэй, чым у EPAM, але праекты звычайна карацейшыя.
«Запасны варыянт — EPAM». Куды пойдуць айцішнікі, калі ІІ заменіць усіх
«Запасны варыянт — EPAM». Куды пойдуць айцішнікі, калі ІІ заменіць усіх
Tesla падобная на Маска, а EPAM на Добкіна? Як бізнесы люстэркуюць фаундараў
Tesla падобная на Маска, а EPAM на Добкіна? Як бізнесы люстэркуюць фаундараў
«Многія людзі стануць непатрэбнымі». Сузаснавальнік EPAM чакае аднаго IPO, каб даць сыну параду пра прафесію
«Многія людзі стануць непатрэбнымі». Сузаснавальнік EPAM чакае аднаго IPO, каб даць сыну параду пра прафесію
Релоцировались? Теперь вы можете комментировать без верификации аккаунта.