«Звольнілі па сукупнасці фактараў». Гэтыя айцішнікі няўдала пажартавалі

«Зараз бы альбо навушнікі ў вушы, альбо тэрмінова збег на кухню па каву»

Алег, фулстэк-распрацоўшчык:

— На сваім горкім досведзе пераканаўся: пра што ніколі не варта жартаваць — дык гэта пра знешнасць і ўзрост жанчыны, якой бы маладой і прыгожай яна ні была. 

Гэта здарылася даўно, я толькі скончыў ВНУ. Адна калега — дама, як мне здавалася, за 40, прыйшла ў офіс пры поўным парадзе. Ёй зрабілі камплімент, і яна пачала какетнічаць, маўляў, строй стары, стрыжку яна даўно не абнаўляла — і наогул: «На колькі я выглядаю? Толькі сумленна! Давайце спытаем у самага маладога». А гэта я.

Зараз я б альбо навушнікі ў вушы — і рабіў выгляд, што жудасна заняты, альбо тэрмінова збег на кухню па каву. Але я пажартаваў: «На 22, як і я». Яна таксама ўспрыняла гэта як жарт, стала гаварыць, што гэта я загнуў і «давай праўду». Ну, калі шчыра — то «на сорак». Калега замоўкла, пайшла за сваё працоўнае месца. Мне потым сказалі: «Не мог стаяць на сваім: на 22 і не болей?! Ёй 38 — яна пакрыўдзілася». 

А наогул з узростам прыходзіць разуменне, калі варта жартаваць, а калі не (так, маўчанне — золата). Не ў кожнай кампаніі ацэняць твой жарт. 

«Абмеркавалi, цi варта прасiць прабачэння, — усе пагадзiлiся, што не»

Мiхась*, BA/CA у IT-кампанii:

— Я аднойчы даў маху з жартам (але я б нават i не назваў гэта жартам).

У 2022 да нас у каманду прыйшоў расеец, якi з’ехаў у Мiнск, — ну, i паколькi ў нас гiбрыд, ён, як i мы, хадзiў у офiс. Я з iм асаблiва не кантачыў, бо я ў паўсядзённым жыццi размаўляю па-беларуску, — а ён, як я здагадваюся, з большага мяне не разумеў. 

Ну i вось сiтуацыя: я наведаўся на кухню па каву, а ён там залiваецца салаўём, што беларусы i расейцы — сябры навек, i нiколi ў гiсторыi такога не было, каб нешта не падзялiлi. I тузанула мяне нешта буркнуць: «Асаблiва пад Воршай». Сказаў цiха, пад нос сабе, але ён пачуў i нават загуглiў. I што для сабе адкрыў…  

А далей пайшоў скардзiцца майму лiду — што раблю пры iм такiя «намёкi нядобрыя». Яму адказалi, што гэта я няўдала пажартаваў. А мяне папрасiлi пры iм толькi на прафесiйныя тэмы размаўляць. Потым мы з калегамi абмеркавалi, цi варта у такiм выпадку прасiць прабачэння, — але ўсе пагадзiлiся, што не. Гэта факт з гiсторыi — не больш.

«Я для іх як Філіп Філіпыч са сваёй песенькай «От Севильи до Гранады…»

Яўген*, інжынер-праграміст:

— Мяне на працы называюць «дзедам», прычым нават не за вочы (кажуць прама пры мне: «Спытай у дзеда, як зрабіць, ён падкажа») — і мяркую, што не за ўзрост, а за мае жарты і цытаты, якія мне падабаецца ўвярцець у гутарку. 

Я люблю бязмерна «Сказ пра Фядота-стральца, удалога малойца» Леаніда Філатава. Магу, калі маладому калегу патрэбна мая дапамога, сказаць: Не кручинься и не хнычь! Пусть лютует старый хрыч! Ну-ко станьте предо мною, Тит Кузьмич и Фрол Фомич…»

Былі сітуацыі, калі жартаваў пра «утром мажу бутерброд…», и «а ведь он мужик не глупый, не гляди, что он дурак!». Яшчэ мае любімыя:

• «Чтоб худого про царя не болтал народ зазря, действуй строго по закону, то бишь действуй… втихаря»;
• «Что касается ума — он светлехонек весьма: слава богу, отличаем незабудку от дерьма!»;
• «Хороша ль, плоха ли весть, — докладай мне всё как есть! Лучше горькая, но правда, чем приятная, но лесть. Только если энта весть снова будет — не бог весть, ты за эдакую правду лет на десять можешь сесть!»;
• «Нет войны — я всё приму: ссылку, каторгу, тюрьму. Но желательно — в июле, и желательно — в Крыму»;
• «Энто как же, вашу мать, извиняюсь, понимать?»

Неяк сказаў стажорцы: «От тебя ж — один бедлам, стыд царю, конфуз послам! Я давно антиресуюсь: ты не засланная к нам?» — яна пасмяялася, спытала, адкуль гэта. 

Яшчэ я цытую старыя фільмы, у асноўным знятыя па сцэнарах Рыгора Гарына, і мульцікі. Як гэта ўспрымаюць калегі? Тыя, хто працуе ў нас даўно, прызвычаіліся, — і нават маглі б і самі адказаць (пару разоў такое было, і мне было прыемна: замарочыліся, загугліліі), моладзь — як старэчае дзівацтва (ладна, асаблівасць). Мне здаецца, я для іх як Філіп Філіпыч са сваёй песенькай «От Севильи до Гранады…» Але ніхто не скардзіўся, і гэта — добры знак.

«Эйчару ў офісе расказаў жарт з падтэкстам, што эйчары легкадумныя»

Ігнат*, спецыяльнасць не вядома:

— На карпаратыве, будучы ўжо не зусім у сваіх руках, зрабіў камплімент эйчару — у прысутнасці яе калег выказаўся наконт яе грудзей. Другому эйчару ў офісе расказаў жарт з падтэкстам, што эйчары легкадумныя, і потым яшчэ дадаў каб яна не крыўдзілася таму што яна — рэкрутар. 

За другі выпадак атрымаў вымову з забаронай на наведванне офіснага карпаратыва. Але я ўсё ж на яго пайшоў — і у выніку мяне звольнілі па сукупнасці фактараў: і праекта на той момант для мяне не было, і з-за софт скілоў.

P. S. апошні спікер не стаў адказваць на нашыя ўдакладняючыя пытанні.

* Імёны спікераў зменены на іх просьбу.