Даша Каваль

На нашыя НГ-пытанні адказалі 148 чалавек.

На 2025 год, здаецца, многія ўскладалі надзеі. Глабальныя — што настане мір, галіновыя — што крызіс у ІТ нарэшце скончыцца і з’явіцца праца, лакальныя — што беларусы выйдуць на свабоду. Кожны сам мае ацэньваць, наколькі яго надзеі апраўдаліся.

Дзіўна тое, што блакаванне адбылося да 11 снежня — даты першага дэдлайна.

Зноў гэты момант! Давайце разам падвядзем вынікі і нешта адзін аднаму пажадаем. Мы падрыхтавалі невялікую анкету на 15 пытанняў, ёсць некалькі адкрытых. Можна іх прапусціць, але будзем радыя, калі што-небудзь напішаце! Пачнём. 

Дзень «ікс» 11 снежня, пасля якога PKO абяцаў блакаваць карткі, пазаду. Мы спыталі беларусаў jak leci.

Праверылі змесціва паштовых адпраўленняў. Знайшлі салодкае, мяккае, цёплае і сапраўднае.

Яшчэ зусім нядаўна даляравая прывязка заробкаў была залатым стандартам у IT — яна страхавала супрацоўнікаў ад дэвальвацый, служыла арыенцірам росту і наогул здавалася чымсьці відавочным: заходнія кліенты — заходняя валюта.

На мінулым тыдні банк зрабіў масавую рассылку пра блакіроўку рахункаў кліентаў без ВНЖ.

У праекце «Тамтэйшыя» даследуем самаадчуванне беларусаў у эміграцыі.

Партугалія + 1 краіна, дзе мігрантам цяпер неспакойна. 

Банк вядомы тым, што без праблем адкрываў рахункі для беларусаў па пашпарце, не патрабуючы ВНЖ. Зараз ён спасылаецца на свежы 19-ы пакет санкцый ЕС.

Тэма заробкаў — заўсёды (і паўсюль) актуальная.

Ці сапраўды вылік у 2000 BYN асуджае навічкоў-самазанятых на статус «дармаеда» і што з гэтым рабіць?

Беларусы ўжо прызвычаіліся да праверак пры перасячэнні беларускай мяжы. Але вось допыты на расійскім баку для іх пакуль у навіну.

Зміцер Завадскі — беларус, які ўжо больш за тры гады жыве ў Нямеччыне і ўвесь гэты час стварае сапраўдны беларускі маркетплэйс. Пачалося з жадання купляць кнігі на роднай мове ў эміграцыі, але хутка перарасло ў вялікі і амбіцыйны праект — KAMAROŬKA, дзе людзі з усяго свету могуць набываць беларускія тавары.

Жыццё без пашпарта ў чужой краіне — лёс усё большай колькасці беларусаў. 

Сабралі папраўкі ў Падатковы кодэкс, якія закрануць плацельшчыкаў прафпадатку ў новым годзе.

За апошнія гады беларусы па расповедах і на асабістым досведзе шмат даведаліся пра жыццё ў суседніх (і не толькі) краінах. Але застаюцца лакацыі, не вельмі далёкія і экзатычныя, пра якія вядома зусім мала. Адна з такіх — Славенія. Пра яе нам расказаў праграміст Жан, які пераехаў у гэтую краіну амаль чвэрць стагоддзя таму.

Беларусь фактычна пераходзіць на прагрэсіўную шкалу падаткаў. Як гэта закране айцішнікаў і ці дапаможа новая сістэма казне?

Матывацыя банка Revolut, які заблакаваў рахункі беларусам і расіянам без ВНЖ, гучыць вельмі трывожна. З яго быццам вынікае, што за прыкладам неабанка могуць пайсці следам іншыя еўрапейскія банкі. Уважліва прачыталі рэгламент Савета ЕС і спыталі эксперта.

Тэндэнцыя на цёплы прыём мігрантаў з Усходняй Еўропы, здаецца, змянілася на супрацьлеглую. 

Сабралі свежыя выпадкі выкліку на дактыласкапію ў Беларусі.

Распрацоўшчык Аляксей пераехаў у Ташкент толькі ў пачатку 2025 года, калі рэлакацыйная хваля, здавалася б, ужо вычарпалася. Гісторыя простая, але нестандартная: хлопец проста не змог знайсці працу ў Мінску, у той час як эйчары з Узбекістана самі знайшлі яго і прапанавалі офер. Мы пагаварылі з Аляксеем — пра ўзбекскі ІТ-рынак, атмасферу ў кампаніі і ўражанні ад новай краіны.

Змены ў закон аб дактыласкапіі яшчэ не ўнеслі, аднак devbу стала вядома як мінімум пра адзін незразумелы выпадак выкліку на адбіткі пальцаў.  

Пазітыўная гісторыя!

У кастрычніку devby зноў адзначае Дзень нараджэння. Не юбілей і не паўналецце, але амаль — нам 17! Свет вакол усё такі ж няўстойлівы і дзіўны, як і у 15-годдзе, будучыня — у тумане, але за плячыма ўжо дастаткова досведу, добрага і дрэннага, каб прымаць жыццё такім, якім яно нам з’яўляецца.

Параўналі падаткі ў расійскім і беларускім ІТ і паспекулявалі на тэму галоўнай ільготы ў ПВТ.

Настроі ў Беларусі патроху паляпшаюцца, а за мяжой — наадварот. Хоць у цэлым карціна на рынку працы (эмацыйная таксама) вельмі падобная ва ўсіх лакацыях.

Сярод (не вельмі працоўных) варыянтаў — Іспанія, Партугалія, Германія, Аргентына.

Паводле слоў нашага чытача, у мінскім офісе «Лесты» пасля змены кіраўніцтва забаранілі лаяцца матам. «Святыя ўгоднікі!» — стрымана выказаў свае эмоцыі айцішнік. Мы вырашылі даведацца, а як прынята ў іншых кампаніях і што думаюць пра гэта супрацоўнікі і кіраўніцтва?