Анна Король

Здаецца, AI-інтэрв’юеры яшчэ сырыя, але нехта з нашых герояў усё роўна змог «кайфануць».

Як распазнаць вакансію, за якой няма найму, і не марнаваць час і самаацэнку?

Ці ёсць вайцішнікі ў 2026? Мы задаліся пытаннем і знайшлі два кейсы — абодва з 2025.

Ці было яно таго вартае?

Пра гэта нам распавёў сам Андрэй Шубадзёраў.

А можа, ШІ на сумоўі — гэта ўжо норма?

Як вядома, айцішнікі — соль зямлі беларускай, вяршкі грамадства, самыя пажаданыя арандатары і жаніхі. Спыталі ў айцішніц: ці ў іх падобнае самаадчуванне? (І ў айцішнікаў таксама спыталі, ці захоўваюць яны сваю «элітарнасць» у Беларусі-2026.)

У LinkedIn новая дыскусія: ці праўда, што працадаўцы насцярожана ставяцца да кандыдатаў, якія працавалі 10-15 гадоў у адной кампаніі?

Таццяна вывучылася на праграміста і крыху папрацавала ў індустрыі — а цяпер стаіць за стойкай у сваёй кавярні Pink Cloud. Падаецца, у часы, калі AI спраўляецца лепш за джуноў, гэта неблагі выбар. Пачытайце яе гісторыю.

Айцішнікі і іх сем'і не вытрымалі за мяжой.

Экс-супрацоўнік Andersen шуміць у лінкедзіне і пінгуе польскія органы. Пагутарылі з ім і іншымі айцішнікамі, якія бяруцца за бонусную нагрузку. 

Нехта супраць любога гэмблінгу, а нехта адрознівае гатункі: напрыклад, «суровы постсавецкі» не ок, а цывілізаваны канадскі (дзе і працуе сам спікер) — ок.

Тамара пераехала ў Канаду ў 1997 годзе — ёй тады было 40+. Яна працавала да 68 гадоў, прычым у аднаго і таго ж працадаўцы. Сёння айцішніца на пенсіі — кажа, ні за што не пагадзілася б вярнуцца на працу.

Сяргей Восіпаў — у мінулым кіраўнік The Agency of Wargaming і дарадца Віктара Кіслага, сузаснавальнік Playsence — у дадатак да свайго тэлеграм-канала пра ШІ-стартапы ў студзені запусціў аднайменны YouTube-канал.

Аліса* не любіць слова «лудаманія», але прызнае — у яе залежнасць ад анлайн-казіно. Яна шчыра распавяла devby, з чаго пачалося, да чаго прывяло і чаму яна ніколі не пойдзе працаваць у гэмблінг-кампанію.

Playtika ў Польшчы, буйны аўтсорсэр у Літве, стартап з расійскімі каранямі і невялікі мабільны распрацоўшчык у Мінску.

Выпадкі з Беларусі, Грузіі, Польшчы, Літвы і Латвіі.

Не ўсе змаглі інтэгравацца — разбярэм іх досвед.

Праект «Тамтэйшыя» пагаварыў з чытачамі пра тое, як яны гадуюць дзяцей за мяжой беларусамі, а дзеці — іх.

А чым вы можаце пахваліцца? 

Сыркі (у тым ліку з пандай) таксама ў спісе.

Ксенія працуе ў IT-офісе ў Цэнтральнай Еўропе. Яна запатрабаваны спецыяліст, ёй пастаянна пішуць рэкрутары. Але часта ў яе няма сіл проста ўстаць з ложка. Арсеній да гэтага часу ўдзячны вядомай аўтсорс-кампаніі ў Беларусі за падыход у перыяд вострай фазы.

Чаму не працуюць экзіт-інтэрв’ю, абмяркоўваюць у Linkedin.

Восем гадоў таму ў Аляксандра Клюева быў план — вывучаць штучны iнтэлект. Хлопец паступiў у БДУIP, зрабiўся Golang-распрацоўшчыкам. Але лёс склаўся так: зараз ён жыве ў Познанi, вывучае беларускую фiлалогiю i зарабляе перакладамi на беларускую мову.

Кажуць, зараз самы час.

А тры гады працы ў кампаніі можна канвертаваць у асадку. 

Калі хочаце паглядзець на тэкст вачыма чалавека з дыслексіяй — вось, паспрабуйце.

Цяпер зноў iдзе набор — ужо на снежань.

З сыходам Wargaming з Беларусі з «Куфара» паступова зніклі брэндаваныя заплечнікі Thule, потым бесправадныя навушнікі. А мерч Lesta таксама трапляе на маркетплэйсы? Паглядзелі, як змяніўся «асартымент».

«Па знаёмстве» — тое ж, што і «па блаце»? Дарэчы, «па блаце» — гэта заўсёды дрэнна?